چگونه بیماری آلزایمر تشخیص داده می شود

به گزارش اقتصاد آنلاین، برای تشخیص بیماری آلزایمر هیچ راه ساده و قابل اعتمادی وجود ندارد.

در واقع بیماری آلزایمر تنها پس از مرگ با انجام کالبد شکافی و مطالعه میکروسکوپی بافت های مغز به طور قطعی قابل تشخیص است. در حال حاضر،متخصصان فقط می توانند تعیین کنند که آیا آلزایمر یک احتمال است یا خیر. 

متخصصان  احتمالا علائم و سابقه پزشکی را بررسی می کند و سپس یک معاینه فیزیکی و عصبی انجام می دهد. آنها همچنین ممکن است یک سری آزمایشات را برای تعیین اینکه آیا علائمی مانند گیجی، از دست دادن حافظه، یا مشکل در استدلال یا تمرکز دارید انجام دهند.

برای کمک به رد سایر شرایط، اسکن تصویربرداری و آزمایش‌هایی انجام دهید. پزشک همچنین یک روش ضربه زدن به ستون فقرات را برای بررسی شاخص های بیماری آلزایمر پیشنهاد می کند.

علاوه بر بررسی علائم و سابقه پزشکی ، متخصصان همچنین ممکن است از اعضای نزدیک خانواده در مورد رفتار و وضعیت روانی شما سوال کنند. 

خودآزمایی/آزمایش در منزل

در صورتی که مشکلات شناختی مانند مشکل به خاطر سپردن ، تمرکز، برنامه ریزی، یا برخورد با اعداد  را تجربه کرده اید، آزمون خودآزمایی اعصاب شناختی (SAGE) که توسط مرکز پزشکی Wexner در دانشگاه ایالتی اوهایو ایجاد شده، آزمونی است که می توانید در خانه انجام دهید.

در حالی که تست SAGE نمی تواند یک بیماری خاص مانند بیماری آلزایمر را تشخیص دهد، می تواند به غربالگری اختلالات شناختی خفیف (MCI) کمک کند. 2 MCI می تواند یک علامت هشدار دهنده اولیه بیماری آلزایمر یا سایر شرایطی باشد که می تواند باعث زوال عقل شود . با این حال، همه کسانی که MCI دارند لزوماً به آلزایمر یا زوال عقل مبتلا نمی شوند. 

می توانید آزمون SAGE را دانلود کنید، از آن را پرینت بگیرید و پاسخ های خود را با قلم و کاغذ پر کنید. محدودیت زمانی وجود ندارد؛ با این حال، معمولاً حدود 10 تا 15 دقیقه طول می کشد تا تکمیل شود. باید بدون کمک دوستان یا خانواده به همه سوالات پاسخ دهید.

پس از پایان کار، برگه پاسخ خود را نزد متخصص خود ببرید. ممکن است آزمایش های بیشتری را بر اساس نتایج شما پیشنهاد کند. 

از طرف دیگر، اگر نتایج نشان می‌دهد که در حال حاضر نیازی به آزمایش بیشتری ندارید، آن را به عنوان نمونه ای برای آینده در پرونده نگه دارند. اگر مشکل حافظه دارید، شاید لازم باشد هر 6 تا 12 ماه یکبار برای معاینه به پزشک مراجعه کنید.

تست ها و مقیاس ها

اگر پزشکان فکر می کنند که به بیماری آلزایمر مبتلا هستید، ممکن است شما را برای تشخیص به یک متخصص، مانند یک متخصص مغز و اعصاب یا یک متخصص طب سالمندان ارجاع دهند. 

علائم و تاریخچه پزشکی

پزشک از شما می‌پرسد که چه علائمی را تجربه می‌کنید، چه مدت زمانی آنها را داشته‌اید، چقدر شدید هستند  آیا با توانایی در انجام کارهای روزمره تداخل می‌کنند یا خیر.

پزشک همچنین یک تاریخچه پزشکی دقیق که ممکن است شامل اطلاعاتی در مورد موارد زیر باشد را درخواست می کند:

• داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید یا قبلا کرده اید
• بیماری ، جراحی و درمان های قبلی
• سابقه پزشکی خانوادگی
• رژیم غذایی و سبک زندگی

این ها به پزشک کمک می کند تا عوامل خطری را که شما را مستعد ابتلا به آلزایمر کنند ارزیابی کند. همچنین می تواند به شناسایی داروها یا بیماری هایی کمک کند که می توانند علائمی مشابه علائم آلزایمر ایجاد کنند.

معاینه فیزیکی و عصبی

پزشک علائم حیاتی مانند ضربان قلب، فشار خون ، نبض و درجه حرارت را بررسی خواهد کرد. یک معاینه عصبی می تواند شامل تست هایی برای بررسی واکنش ها، تعادل، هماهنگی، گفتار، بینایی و شنوایی باشد.

پزشک همچنین ممکن است یک سری آزمایش برای ارزیابی توانایی های شناختی و عملکرد مغز انجام دهد . این تست‌ها مانند مجموعه‌ای از پازل‌ یا بازی‌هایی هستند که برای آزمایش طراحی شده‌اند:

• حافظه
• تمرکز و دامنه توجه
• آگاهی بصری، فضایی و موقعیتی
• توانایی های حل مسئله
• توانایی شمارش 
• مهارت های ارتباطی و زبانی
• توانایی های استدلال و برنامه ریزی

این آزمایشات به پزشک کمک می کند تا تشخیص دهد که آیا زندگی مستقل، مدیریت امور مالی یا رانندگی با وسیله نقلیه برای شما بی خطر است یا خیر.

اگر آلزایمر در شما تشخیص داده شود، ممکن است لازم باشد این آزمایشات را به صورت دوره ای برای ارزیابی پیشرفت این بیماری انجام دهید. 

در طول ملاقات، پزشک رفتار و همچنین وضعیت روحی و روانی شما را ارزیابی خواهد کرد . در بازدیدهای بعدی، آنها هر گونه تغییر در شخصیت یا رفتار را یادداشت می کنند.

تست های آزمایشگاهی

احتمالاً برای بررسی سطوح ویتامین و مواد معدنی، کم خون، وضعیت ایمنی، تیروئید، کلیه و عملکرد کبد، باید آزمایش‌های معمول آزمایشگاهی مانند آزمایش خون و ادرار انجام دهید. 

این آزمایش‌ها می‌توانند به رد سایر شرایط سلامتی که می‌توانند مسئول علائم شما باشند کمک کنند. 

اسکن های تصویربرداری

اسکن تصویربرداری می تواند به آشکار کردن هر گونه تغییر در مغز که بیماری آلزایمر ایجاد کرده کمک کند. این بیماری باعث آتروفی یا کوچک شدن مغز می شود. همچنین باعث ایجاد توده های غیر طبیعی و فیبرهای درهم در مغز می شود. این توده ها به عنوان پلاک های آمیلوئیدی شناخته می شوند و از این توده ها به عنوان پلاک های نوروفیبریلاری یا تاو یاد می شود.

اسکن های تصویربرداری همچنین به رد سایر بیماری هایی که می توانند علائم مشابهی ایجاد کنند کمک می کند. 

اینها برخی از اسکن های تصویربرداری هستند که ممکن است لازم باشد انجام دهید:

• توموگرافی کامپیوتری (CT): سی‌تی اسکن تغییراتی را در ساختار مغز که ناشی از بیماری آلزایمر است، به ویژه در مراحل پایانی نشان دهد. این تغییرات می تواند شامل کوچک شدن و فرورفتگی در بافت مغز باشد.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): اسکن MRI همچنین آتروفی مغز را نشان می دهد. علاوه بر این،  به شناسایی سایر شرایط مانند تومورها، سکته مغزی و تجمع مایع در مغز کمک می کند که علائمی مشابه علائم بیماری آلزایمر ایجاد می کند.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (fMRI): اسکن fMRI به اندازه‌گیری تغییرات در جریان خون در مناطق خاصی از مغز کمک می کند، که به تعیین سطح فعالیت مغز کمک می کند. اسکن fMRI را می توان برای ارزیابی چگونگی تغییر مغز در هر مرحله از بیماری آلزایمر استفاده کرد.
• توموگرافی انتشار پوزیترون آمیلوئید (PET): اسکن آمیلوئید PET به آشکار ساختن پروتئین آمیلوئید در مغز کمک می کند.
• توموگرافی انتشار پوزیترون فلورودوکسی گلوکز (FDG PET): اسکن FDG PET نشان می دهد که مغز چقدر می تواند گلوکز را جذب کند. کاهش جذب گلوکز نشان دهنده بیماری آلزایمر است.

نمونه برداری از ستون فقرات

از نظر پزشکی به عنوان "پنکسیون کمری" نامیده می شود، روش ضربه زدن به ستون فقرات می تواند پروتئین های آمیلوئید و تاو را که باعث ایجاد پلاک ها و گره خوردن در مغز می شوند، بررسی کند. این پروتئین ها به عنوان نشانگرهای زیستی بیماری آلزایمر در نظر گرفته می شوند، زیرا اگر در مقادیر مشخصی وجود داشته باشند، می توانند نشانگر آلزایمر باشند. 

روش نمونه برداری از ستون فقرات شامل استفاده از یک سوزن نازک برای استخراج مقدار کمی مایع از ستون فقرات است که به مایع مغزی نخاعی معروف است. برای انجام عمل باید به پهلو دراز بکشید و بی حسی موضعی به شما داده خواهد شد. 

یک روش پونکسیون کمری شرایط دیگری مانند مولتیپل اسکلروزیس و مننژیت را تشخیص می دهد. با این حال، برای تشخیص بیماری آلزایمر رایج نیست، زیرا یک روش تهاجمی است. 

مصاحبه های خانوادگی

متخصصان  ممکن است برای کسب اطلاعات در مورد علائم و رفتار  شما با یکی از دوستان یا اعضای خانواده صحبت کند.

اغلب، علائم اولیه آلزایمر با علائم پیری اشتباه گرفته می شود. آنها به تدریج برای شما و دوستان نزدیک و خانواده آشکار می شوند. 

تشخیص بیماری آلزایمر

پزشک علائم، سابقه پزشکی، توانایی‌های شناختی ، آزمایش‌ها و اسکن‌های شما را در حین رسیدن به تشخیص بررسی می‌کند. 

در حالی که تشخیص قطعی آلزایمر تا زمانی که شما زنده هستید امکان پذیر نیست، پزشک تشخیص می دهد که آیا این بیماری را دارید یا خیر:

• زوال عقل احتمالی آلزایمر ، به این معنی که این احتمال وجود دارد که زوال عقل یا زوال شناختی که شما در حال تجربه آن هستید، ناشی از چیز دیگری باشد.
• زوال عقل احتمالی آلزایمر ، به این معنی که هیچ نشانه ای وجود ندارد که زوال عقلی که تجربه می کنید ناشی از چیز دیگری باشد.

تشخیص زودهنگام آلزایمر دشوار است. با این حال، ابتلای زودتر به این بیماری فرصت می دهد تا امور خود را مرتب کنید. آلزایمر وضعیتی است که به تدریج بدتر می شود و هیچ درمانی ندارد، بنابراین می توانید برای مراقبت خود نیز برنامه ریزی کنید.