سیاست«هیچ‌ تصمیمی نگرفتن» علیه تیم ملی!

کاوه علی‌اسماعیلی _ کارشناس فوتبال؛ لیگ برتر در هفته‌های جذاب و پرماجرای خود قرار داشت که به بهانه حضور تیم امید در مسابقات ناگویا و همچنین فیفادی و حضور تیم ملی در دو بازی تدارکاتی با حریفان تکراری یعنی ازبکستان و روسیه تعطیل شد.

در مورد ناکامی عجیب تیم امید، شایعات زیادی در جامعه به گوش می‌رسد که هنوز صحت و سقم آن مشخص نیست، اما دو شکست تیم بزرگسالان، بار دیگر پای امیر قلعه‌نویی را به اعتراض‌های فضای مجازی باز کرد و هواداران فوتبال به سختی از تفکرات و دستیارانش انتقاد کردند.

این بار، برنامه‌های رادیو و تلویزیون، رسانه‌ها و حتی مربیان و همکاران قلعه‌نویی هم سوار بر موج اعتراض‌ها شدند و حسابی به عملکرد او تاختند. انصافا هم انتظار از تیم ملی با آن همه بازیکن تاثیرگذار، بیشتر از قبول دو شکست سنگین بود، اما حاصل کار، باختن و دوباره باختن شد.

از همان روز اول بازگشت قلعه‌نویی روی نیمکت تیم ملی، اعتراض‌ها به انتخاب او آغاز شد، اما هیچ گوش شنوایی برای انعکاس این حجم از انتقادات نبود. بعد از شکست ناباورانه مقابل قطر در نیمه نهایی جام ملت‌های آسیا، تصور می‌شد دیگر کار تمام است و قلعه‌نویی از فوتبال ملی کنار می‌رود، اما در عین تعجب و با وجود فشار‌های گسترده، روی نیمکت تیم ملی ماند و حتی به جام جهانی ۲۰۲۶ رسید. عملکرد تیم ملی در سه مسابقه جام جهانی هم چنگی به دل نزد و غیر از دوستان نزدیک قلعه‌نویی، بقیه هواداران فوتبال از وضعیت فنی تیم ملی ابراز نارضایتی کردند.

صعود به جمع ۳۲ تیم پایانی و رسیدن به دور حذفی مسابقات، علیرغم تبلیغات و حمایت‌های گسترده از امیر، رنگ واقعیت به خود نگرفت و تیم ملی خیلی زود به تهران بازگشت، اما مدیران فدراسیون همچنان بر ادامه فعالیت قلعه‌نویی تاکید داشتند و طوری رفتار می‌کردند که انگار در جهان فوتبال، مربی شایسته‌تری نسبت به او وجود ندارد! زمان گذشت، گرد و خاک انتقادات از عملکرد تیم ملی در جام جهانی هم فرو نشست، اما هر بار که خبری از تیم ملی منتشر می‌شود، صدای منتقدان هم به گوش می‌رسد.

همه اعتقاد دارند ادامه حضور او، نسخه نجات‌بخشی برای فوتبال ایران نیست و ناکامی‌ها و حسرت‌ها را بیشتر می‌کند.

هیچ‌کس هم پاسخگوی این اعتراض‌ها نیست. تیمی که باید به عنوان یکی از مدعیان قهرمانی، خود را مهیای حضور در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ در کشور عربستان کند، حتی در پیاده‌سازی ابتدایی‌ترین تاکتیک‌های فوتبال هم ناکارآمد است و هیچ حرفی مقابل حریفانی مثل ازبکستان یا روسیه ندارد.

اولی را ۳ بر یک می‌بازد و دومی را ۲ بر صفر! آن چه در دو بازی اخیر دیدیم؛ تیم تحت هدایت قلعه‌نویی در طراحی حمله بسیار ضعیف و در خط دفاع شکننده است.

مثلا اگر درخشش پیام نیازمند در نیمه دوم بازی با روسیه نبود، شاید ایران با نتیجه‌ای دور از شأن، به خانه بازمی‌گشت. تیمی پرحاشیه، بی‌روحیه، بدون برنامه، پراشتباه و شاید نامحبوب که معمولا مورد انتقاد است تا تمجید.

در این میان، نباید نقش مهدی تاج و همکارانش در هیات رئیسه فدراسیون فوتبال را نادیده گرفت. آنها به جای آرام کردن فضای فوتبال یا به دست گرفتن ابتکارعمل مقابل انتقادات، راه عجیب‌تری را در پیش گرفته‌اند و «هیچ کاری انجام نمی‌دهند و هیچ تصمیمی هم نمی‌گیرند» تا شرایط را بدتر کنند. از انتقادات این طور برمی‌آید که قلعه‌نویی توانایی متحول کردن تیم ملی قبل از جام ملت‌های آسیا را ندارد و پیش‌بینی قهرمانی در عربستان، دور از ذهن است.

در این سو، مدیران فدراسیون هم با اتخاذ «سیاست سکوت»، فقط زمان را از دست می‌دهند. تاج و همکارانش، هرگز حمایت قاطعانه‌ای از قلعه‌نویی نداشته‌اند و نشانه‌ای برای برکناری کادرفنی و عقدقرارداد با مربیان بزرگ دنیا هم دیده نمی‌شود.

در واقع هیچ اتفاقی رخ نمی‌دهد و همه چیز در هاله‌ای از سکوت پیش می‌رود. سیاست‌ورزی تاج هزینه‌های زیادی برای فوتبال ایران می‌سازد. موضوع فقط اقتصادی نیست؛ تیم ملی نیاز به فضای پیشرفت، برنامه‌ریزی دقیق، آینده‌نگری، بازگرداندن اعتماد جامعه فوتبال، بهبود وضعیت تاکتیکی، فرار از نتایج بد و ناکامی‌های اخیر، تغییر اتمسفر داخل تیم، عبور از حواشی و اخبار تلخ رختکن، آشتی با رسانه‌ها، تغییر دادن نگاه‌ها و... دارد.

آیتم‌هایی که با ادامه حضور قلعه‌نویی و دستیارانش، بعید است به سرانجام خاصی برسد. همه این اتفاقات در شرایطی رخ می‌دهد که از گوشه و کنار، بحث‌هایی، چون احتمال برکناری همه اعضای هیات رئیسه فدراسیون فوتبال هم به گوش می‌رسد که در این صورت، باید منتظر رقم خوردن مسائلی بی‌سابقه در فوتبال کشورمان باشیم. شایعاتی که سکوت مسئولان فدراسیون را تا حدی توجیه می‌کند.