درآمد ۸ میلیونی بناهای ایرانی در عراق برای یک روز | مقصد پردرآمد برای کارگران

اقتصادآنلاین، آرمان هنرکار؛ «روزانه ۸۰ هزار دینار عراق برای ۸ ساعت کار دریافت می‌کنیم که با نرخ فعلی هر دینار حدود ۱۰۰ تومان، معادل ۸ میلیون تومان در روز می‌شود. هوا بسیار گرم است، اما کار به درآمدش می‌ارزد. در هیچ جای ایران نمی‌توانید چنین رقمی برای یک رو بنایی پیدا کنید. علاوه بر این، هزینه اسکان و خوراک ما نیز توسط کارفرما تأمین می‌شود و از این بابت دغدغه‌ای نداریم.»

این موارد، جملات یک بنای ایرانی بود که در شهر کربلا و در محدوده تل زینبیه کار می کند و با اقتصادآنلاین در میان گذاشت. این کارگر به همراه تعدادی از کارگران ایرانی در پروژه‌های عمرانی و بنایی مشغول به فعالیت هستند.

به نظر می رسد این کارگران رضایت بیشتری از کار در عراق دارند، حتی با وجود شرایط سخت آب و هوایی.

شکاف درآمدی ایران و عراق چقدر است؟

بر اساس نرخ‌های اعلامی اتحادیه‌ها و پلتفرم‌های ارائه خدمات ساختمانی، دستمزد روزانه یک بنا در ایران معمولاً بین ۲.۵ تا ۳ میلیون تومان متغیر است؛ رقمی که در مقایسه با دستمزد اعلام‌شده از سوی کارگران ایرانی فعال در عراق، فاصله قابل توجهی دارد.

بر این اساس، درآمد روزانه یک بنای ایرانی در کربلا می‌تواند بیش از دو تا سه برابر درآمد روزانه همان شغل در داخل کشور باشد.

 سقوط ارزش ریال و افزایش مهاجرت نیروی کار

بخش مهمی از جذابیت بازار کار عراق برای نیرو‌های ایرانی، نه به دلیل جهش دستمزد‌های واقعی در این کشور، بلکه ناشی از افت مداوم ارزش ریال طی سال‌های گذشته است.

در شرایطی که نرخ ارز در ایران طی سال‌های اخیر رشد قابل توجهی را تجربه کرده، درآمد‌های دلاری و دیناری در کشور‌های همسایه برای بسیاری از نیرو‌های فنی و کارگران ساختمانی جذاب‌تر شده است. همین موضوع باعث شده بخشی از نیروی کار ماهر ایرانی، به‌ویژه در مشاغل ساختمانی، خدماتی و فنی، بازار کار کشور‌های همسایه را به فعالیت در داخل کشور ترجیح دهند.

 زنگ خطر برای بازار کار ایران

افزایش مهاجرت نیرو‌های فنی و کارگران ماهر به کشور‌های همسایه، پدیده‌ای است که در سال‌های اخیر بیش از گذشته مشاهده می‌شود.

اگرچه این روند برای افراد شاغل به معنای کسب درآمد بیشتر است، اما در سطح کلان می‌تواند به کمبود نیروی کار متخصص در برخی بخش‌ها و افزایش هزینه اجرای پروژه‌های عمرانی در داخل کشور منجر شود.

واقعیتی که بیش از هر چیز، ریشه در کاهش قدرت خرید ریال و شکاف فزاینده میان دستمزد‌های داخلی و درآمد‌های قابل دستیابی در کشور‌های همسایه دارد.