ارتباط استرس با حملات دردناک نقرس چیست؟ / هشدار پزشکان
بسیاری از افراد تصور میکنند فشارهای روانی و استرس، علت اصلی بروز یا تشدید حملات نقرس هستند؛ اما متخصصان تاکید میکنند که نقرس یک بیماری متابولیک ناشی از افزایش اسید اوریک است، نه یک بیماری روانی. با این حال، اضطراب میتواند به طور غیرمستقیم و با تاثیر بر سبک زندگی، الگوی خواب و تغذیه، راه را برای شروع حملات دردناک هموار کند.
به گزارش اقتصاد آنلاین، در میان بسیاری از افراد، این باور رواج دارد که فشارهای روانی مثل استرس و اضطراب، نقش پررنگی در بروز یا تشدید «بیماری نقرس» دارند. خیلیها به محض مواجهه با فردی که دچار حملات نقرس میشود و پاهایش ورم میکند و کفشهایش برایش تنگ میشوند، اولین واکنشی که نشان میدهند این است که «حتما این روزها استرس بالایی داری.» رواج چنین باوری تا حدی ناشی از همزمانی حملات دردناک نقرس با دورههای فشار روانی است. اما آیا واقعاً عوامل روانی میتوانند در بروز یا تشدید حملات نقرس نقش داشته باشند؟
متخصصان میگویند نقرس، یک بیماری روانی نیست. یک بیماری جسمی با علت متابولیک است. علت اصلی بروز نقرس، تجمع بیش از حد اسید اوریک در خون و مفاصل است که به دلیل نقص در دفع یا تولید بیش از حد آن ایجاد میشود. اما عوامل روانی و سبک زندگی میتوانند بر شدت و دفعات حملات آن تأثیر بگذارند. درضمن تحقیقات نشان میدهد که بیماران مبتلا به نقرس، به دلیل دردهای شدید و تأثیر بیماری بر کیفیت زندگی، بیش از دیگران در معرض خطر افسردگی و استرس قرار دارند.
دکتر عبدالرحمن رستمیان، فوق تخصص روماتولوژی هم در این زمینه میگوید: «در بسیاری از بیماریهای التهابی بهویژه بیماریهای خودایمنی، اضطراب و استرس میتوانند در شروع بیماری، تداوم آن یا عود آن بعد از یک دوره خاموشی نقش داشته باشند. اما نقرس ماهیتی متفاوت دارد و یک بیماری متابولیکِ ناشی از افزایش سطح اسیداوریک خون است؛ بنابراین عوامل روانی، علت بروز و تشدید آن محسوب نمیشود.»
این فوق تخصص روماتولوژی ادامه میدهد: «البته استرس و اضطراب میتوانند به طور غیرمستقیم، از طریق تأثیر بر سبک زندگی، تغذیه، خواب و حتی میزان پایبندی به درمان، در تشدید یا افزایش دفعات حملات نقرسی نقش داشته باشند. از طرف دیگر، بعضی بیماران به دلیل ناآشنایی با ماهیت بیماری، موقع مواجهه با اولین حمله دچار اضطراب میشوند که این مساله قابل درک است.»
به گفته پزشکان، استرس به تنهایی عامل ایجاد نقرس نیست، اما میتواند از مسیرهای رفتاری و فیزیولوژیک، زمینه بروز یا تشدید حملات نقرسی را فراهم کند. مثلا از طریق برهمخوردن الگوی خواب، کاهش مصرف آب، تغییر رژیم غذایی، پایبند نبودن به درمان و حتی افزایش التهاب عمومی بدن. همچنین یک بیماری قابل درمان است و اگر طبق توصیههای پزشک رفتار شود، جای نگرانی ندارد. دکتر رستمیان هم در این باره میگوید: «نقرس، یک بیماری قابلکنترل و قابلدرمان است و در اغلب موارد، با مصرف منظم دارو و رعایت توصیههای پزشکی، به خوبی کنترل میشود و معمولاً بدون عارضه جدی باقی میماند.»
