مسئله «روستایی که تولید دارد اما بازار ندارد»، یکی از قدیمی‌ترین مسائل اقتصاد توسعه در کشورهای در حال توسعه دارای جوامع روستایی است. یک کارگاه کوچک تولید ظروف در یک روستای دورافتاده، یا یک زن سرپرست خانوار که مهارت سوزن‌دوزی یا ساخت صنایع دستی دارد، از نظر «ظرفیت تولید» هیچ کمبودی ندارد؛ آنچه کم دارد، دسترسی است: دسترسی به مشتریانی که هزاران کیلومتر دورتر هستند، دسترسی به زنجیره توزیعی که بتواند کالایش را به‌موقع و سالم جابه‌جا کند و دسترسی به برندی که بتواند اعتماد لازم برای فروش را بسازد. اقتصاددانان توسعه این شکاف را «شکاف بازار» (Market Access Gap) می‌نامند؛ شکافی که معمولا با کمبود زیرساخت واسطه‌ای پر یا خالی می‌ماند.