کاش مسئولان هم «لطیفه» ببینند!
از «حریم سلطان» شروع شد و در «لطیفه» به اوج خودش رسید. تبلیغ کالاهای ایرانی در فیلم و سریال شبکه های ماهواره ای با روندی صعودی ادامه داشته و معدود تذکرات وزارت ارشاد و بقیه دستگاه های مسئول، نتوانسته عاملی بر تبلیغنشدن این کالاها در ماهواره باشد.
این روزها، افزایش ضریب نفوذ ماهواره میان خانوارهای ایرانی و به تبع آنها افزایش روز افزون مخاطبان فیلم و سریال های ترکی و غیرترکی در ماهواره، تولیدکنندگان کالاهای داخلی را بر آن داشته تا به دلایل مختلف، اقدام به تبلیغ کالاهای خود در شبکه های ماهواره ای کنند و ابایی نیز از تبعات آن نداشته باشند. از آب معدنی گرفته تا شامپو و چای و پوشک بچه با برند های معروف ایرانی، اکنون شب ها در میان سریال های ترکی ماهواره تبلیغ می شود و انگار شعبهای از اداره کل بازرگانی صداو سیما در این شبکه ها فعال شده است. تمایل تولیدکنندگان کالاهای ایرانی برای تبلیغ در شبکه های ماهواره ای اما علل مختلفی دارد که می تواند تهدیدی جدی برای نظام فرهنگی کشور در آینده محسوب شود.
واقعیتی به نام مخاطب ماهواره ای با آنکه سالهاست مسئولان فرهنگی کشور سعی بر آن دارند تا از کم مخاطب بودن برنامه های ماهواره و نقش پررنگ برنامه های صدا و سیما در میان خانواده های ایرانی سخن بگویند، اما افزایش تبلیغ کالاهای ایرانی در ماهواره و تداوم آن ، خود گواهی بر نفوذ زیاد ماهواره و برنامه های آن میان خانوارهای ایرانی است که توانسته تولیدکنندگان ایرانی را مجاب به تبلیغ کالا در این شبکه ها کند. تولید و پخش سریال های با مخاطب بالا همچون لطیفه از شبکه های خانواده "جم" و نفوذی که میان خانواده ها داشته است، اکنون تولیدکنندگان ایرانی را راغب کرده تا به تبلیغ کالای خود در این سریال ها پرداخته و بتوانند کالای بیشتری را در داخل به فروش رسانند. تولیدکنندگان کالای ایرانی از میزان مخاطب این قبیل برنامه ها و شبکه ها مطلعند و سفارش تبلیغ کالای خود را در برنامه های آنها می دهند تا این گونه ، فروش و سود بیشتری داشته باشند. این درحالی است که قوانین موجود کاملا اقدام تولیدکنندگان ایرانی را برای تبلیغ در شبکههای ماهواره ای ممنوع کرده است. برابر ماده ۱۰ قانون ممنوعیت بهکارگیری تجهیزات دریافت از ماهواره که در سال ۷۴ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید، «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران در اجرای ماده ۱۰ قانون، مجازند به تناسب مسئولیتهای خود دستورالعملهایی را برای تعیین آگهیهای تبلیغاتی غیرمجاز تدوین و بنابر حوزه صلاحیت خود رأسا و بهطور جداگانه به ناشرین، مطبوعات و بنگاههای تبلیغاتی و همچنین واحدهای داخلی و تابع خود ابلاغ کنند.» هدایت حسینی، مدیر کل نظارت «سازمان غذا و دارو» در همین باره گفته که «کالاهایی که در ماهوارهها و شبکههای غیرمجاز تبلیغ میشوند هیچ مجوزی از وزارت بهداشت ندارند و اگر مجوزی نیز داشته باشند مجوز آنها به سرعت تعلیق و باطل می شود.» وی با بیان اینکه تبلیغات «در شبکههای غیرمجاز و ماهوارهها ممنوع است» تاکید می کند: «تبلیغ محصولات بدون مجوز در هر رسانهای تخلف است و با آنها به شدت برخورد میکنیم».
ارزان بودن تعرفه تبلیغ ماهواره ای یکی دیگر از عواملی که موجب ترغیب تولیدکنندگان کالاهای ایرانی در شبکه های ماهواره ای شده است، ارزان بودن تعرفه تبلیغ کالا در این شبکه هاست که در قیاس با تعرفه های تبلیغ صدا وسیما، تقریبا مجانی است. آنجا که شبکه های صدا وسیما برای هر ثانیه تبلیغ کالا تا 50 میلیون ریال نیز مطالبه می کنند، دریافت هزینه تبلیغات یک صدم درصدی در شبکه های ماهواره ای سبب شده تا تولیدکنندگان از تبلیغ در ماهواره هراسی نداشته باشند. عموما تولیدکنندگان کالا ترجیح می دهند حداقل هزینه را برای تبلیغات خود پرداخت کنند که اکنون شبکه های ماهواره ای بدون هیچ محدودیتی این امکان را در اختیار آنها قرار داده و به راحتی قراردادهای چندهزار دلاری برای تبلیغ کالای ایرانی می بندند و کسی هم جلودارشان نیست.نداشتن محدودیت در تبلیغ کالاها و حضور زنان و دختران با پوشش و آرایش دلخواه از دیگر عامل های ترغیبی برای تبلیغ کالای تولید داخل در شبکه های ماهواره است.
تبلیغ کالاهای خارجیای که نمایندگان رسمی ایرانی دارند همزمان با تبلیغات برخی از برندهای معتبر ایرانی در شبکههای ماهوارهای فارسی زبان شیوه دیگری از تبلیغات نیز به وجود آمده که به نظر میرسد راهی برای دور زدن قانون توسط شرکتهای پشت پرده ایرانی باشد. بخش گسترده ای از فضای کلی برنامه های ماهواره ای به پخش آگهی های تبلیغاتی و بازرگانی اختصاص دارد. شبکه های مذکور به دلیل ضرورت کسب درآمد و رفع نیازهای مالی در تأمین و ساخت برنامه های خود، تبلیغات کالا و محصولات تجاری را در دستور کار خود دارند.برخی از آگهیهایی که در شبکههای ماهوارهای پخش می شود، در نگاه اول یک کمپانی خارجی است که تلاش دارد محصولش را تبلیغ کند، اما با دقت نظر بیشتر متوجه می شویم که بخشی از این موضوع غیر عادی است. بر اساس قانون شرکت های دارای نمایندگی محصولات خارجی در ایران موظف هستند قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران از جمله مسائل مربوط به تبلیغات را رعایت کنند. از آنجا که شرکت های اصلی(مادر) تولیدکننده محصولات در خارج از کشور خود را مقید به رعایت منع تبلیغات در شبکه های ماهواره ای فارسی زبان معاند نمی دانند، این موضوع از طریق نمایندگیهای شرکت های مذکور در کشور پیگیری میشود. موضوعی که بی توجهی به آن می تواند منجر به جلوگیری از ورود کالا به کشور یا لغو مجوز نمایندگی شود.با این وجود اما بررسی برخی از شرکت هایی که در گروه شبکه های جم تبلیغ می کنند، نشان از موضوعی فراتر از حد یک نمایندگی دارد و گویی از ابتدا درخواست پخش آگهی از طرف شرکت ایرانی پشت نام کمپانی خارجی بوده است.
کمپانی my baby و my lady
تبلیغ های کمپانی های پوشک بچه از معروفترین و جذابترین تبلیغ های شبکه های ماهواره ای هستند.جالب آن است که هر دوی این محصولات بخشی از محصولات شرکت صنایع زرین سلولز است که از سال ۱۳۸۰ محصولات فوق در کارخانجات شرکت صنایع زرین سلولز و در ایران تولید میشود. آگهیهای تبلیغی شرکت دنت یکی از پرتکرارترین تبلیغات پخش شده در گروه شبکه های جم است. این محصول در انواع و شکل های مختلف و در ساعتهای متفاوت در روز، شب و نیمه شب پخش میشود. کمپانی دنت تحت استانداردهای جهانی دنون عرضه می شود که در ایران نیز نمایندگی انحصاری کمپانی دنت را شرکت دنون سحر برعهده دارد. این شرکت از سال ۱۳۹۰ تاکنون مطابق با استانداردهای جهانی دنون محصولات خود را در ایران تولید و روانه بازار می کند. محصولات پرشمار دیگری نیز وجود دارند که تولید خارج بوده و نمایندگی در ایران دارند و تبلیغ آنها در شبکههای ماهواره ای، افزایش فروش و مصرف آنها را در داخل رقم زده است. قوانین مبهم درباره نوع فعالیت و تبلیغ کالاهای این شرکت ها سبب شده تا بیش از پیش تبلیغ این کالاها در برنامه های ایرانی شبکه های ماهواره ای به چشم بخورد.
مسئولان هم ماهواره تماشا کنند در چنین شرایطی ، رغبت تولیدکنندگان داخلی برای تبلیغ در شبکه های ماهواره ای علاوه بر عادی سازی این روش و صرف هزینههای مالی برای صاحبان شبکه های ماهواره ای و نادیده گرفتن فضای رسانه ای کشور به نوعی جدای از مخاطبان، قوانین و عرف جامعه به چالش گرفته شده است و مسئولان داخلی نیز کمترین توجه را به تبعات این موضوع دارند. سوال اینجاست که چرا با وجود قانون منع تبلیغات در شبکه های ماهواره ای، بسیاری از شرکت ها برای حضور در شبکه های ماهوارهای علاقه نشان داده و به صورت فراگیر کار خود را شروع کردهاند. در این حال ، باید امیدوار بود که شاید مسئولان حتی یکبار هم شده برنامه های ماهوارهای و فیلم های شبکه های جم و تاثیر تبلیغ کالاهای ایرانی را در آنها ببینند و فکری برای این اوضاع نابسامان کنند.