مخالفان ناراحت از تنش‌زدایی

توقعی هم که از محتوای «تفاهم سیاسی» برخاسته از یک ماراتن مذاکراتی می‌توان داشت، نوع خاصی از یک بازی «برد- برد» است که اتفاقا در ابعاد مختلف بیانیه سوییس به آن توجه شده است. منتقدان و دلواپسان عزیز اگر این مفروضات روشن را مدنظر قرار دهند در آن صورت منطق تحلیل‌ها و ارزیابی‌هایشان معقولانه‌تر می‌شود. منطق مذاکره حکم می‌کند که برای رسیدن به یک درک مشترک در جاهایی، کشورهای 1+5 عقب‌نشینی کنند و در بخش‌های دیگر، ایران بر‌اساس منافع راهبردی‌اش عقب‌نشینی کند. در شرایطی که آقای ظریف و تیم مذاکره‌کننده ایرانی تلاش می‌کنند تا ماهیت این حرکت رو به جلو را تشریح کنند، برخی از منتقدان بدون توجه به واقعیت‌ها، تنها به دنبال بهانه می‌گردند تا پروژه فشار همه جانبه بر دولت را پیش ببرند. معتقدم که این بیانیه مهم است چراکه بعد از 36سال خصومت و دشمنی، یک تحول بنیادین را در شئون گوناگون اقتصادی، سیاسی، دیپلماسی و... پایه‌ریزی می‌کند. نکته‌یی که باعث ناراحتی برخی گروه‌های تندرو می‌شود، فضای جدیدی است که بعد از این تفاهم در مناسبات ارتباطی ایران با امریکا ایجاد شده است. اگر ایران و ایالات متحده می‌توانند بر سر یک پرونده پیچیده و چند لایه به تفاهم برسند چرا در مورد سایر معادلاتی که بر سر روابط عادی دو طرف وجود دارد، نتوانند مشکلاتشان را حل کنند. این همان سیاست تنش‌زدایی است که به عنوان یکی از راهبردهای اصلی دولت در ایام انتخابات مطرح شد و با گذشت 20ماه از عمر دولت مردم درحال چیدن بخشی از میوه‌های آن هستند. همین توفیق در سیاست تنش‌زدایی دولت است که برخی از گروه‌های تندرو را به تحرک واداشته تا با فضاسازی رسانه‌یی در محتوای تفاهم ابهام ایجاد کنند.