منظور از معامله با اشخاص وابسته چیست؟

​شرکت ها اغلب به دنبال معامله تجاری با طرف هایی هستند که با آنها آشنایی یا منافع مشترکی دارند.

اگرچه معاملات با اشخاص وابسته به خودی خود قانونی هستند، ممکن است تضاد منافع ایجاد کنند یا به موقعیت های غیرقانونی دیگری منجر شوند. شرکت‌های سهامی عام بایستی انجام این معاملات را افشا کنند.

نکات کلیدی

برخی از معاملات با اشخاص وابسته ظرفیت ذاتی برای ایجاد تضاد منافع دارند، بنابراین سازمان‌های نظارتی آنها را به دقت بررسی می‌کنند.

عدم کنترل این معاملات ممکن است منجر به سوء استفاده از معاملات با اشخاص وابسته، کلاهبرداری و ضرر مالی برای تمام طرف های درگیر شود.

نهادهای نظارتی ایالات متحده اطمینان حاصل می‌کنند که معاملات با اشخاص وابسته بدون تضاد منافع باشد و بر ارزش سهامداران یا تأثیر منفی بر سود شرکت نداشته باشد.

آشنایی با معاملات با اشخاص وابسته

غیر معمول نیست که شرکت ها با افراد و سازمان هایی که قبلاً با آنها رابطه داشته اند، تجارت کنند. به این نوع فعالیت تجاری، معامله با اشخاص وابسته می گویند. متداول ترین نوع اشخاص وابسته عبارتند از شرکت های وابسته تجاری، گروه های سهامدار، شرکت های تابعه و شرکت های متعلق به اقلیت‌ها. معامله با اشخاص وابسته ممکن است شامل فروش، اجاره، قراردادهای خدمات و قراردادهای وام باشد.

همانطور که در بالا ذکر شد، این نوع معاملات لزوما غیرقانونی نیستند. اما این معاملات ممکن است با ایجاد تضاد منافع، محیط کسب‌وکار را تحت تأثیر قرار دهند، زیرا آن‌ها رفتار مطلوب با وابستگان نزدیک به کسب‌وکار استخدام‌کننده را نشان می‌دهند. شرکتی را در نظر بگیرید که کسب و کار یک سهامدار عمده را برای بازسازی دفاتر خود استخدام می کند. در برخی موارد، معامله با اشخاص وابسته باید با اجماع مدیران یا هیئت مدیره شرکت تایید شود. این معاملات همچنین رقابت در بازار را محدود می‌سازند.

در ایالات متحده، سازمان‌های تنظیم‌کننده معاملات اوراق بهادار کمک می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که معاملات با اشخاص وابسته بدون تضاد منافع ایجاد نمی‌کنند و تاثیر منفی بر ارزش سهامداران یا سود شرکت ندارند. به عنوان مثال، کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) تمام شرکت‌های سهامی عام را ملزم ساخته است تا تمام معاملات خود با اشخاص وابسته – مانند مدیران اجرایی، همکاران و اعضای خانواده – را در گزارش‌های فصلی Q-10 و گزارش‌های سالانه K-10 خود افشا کنند. به این ترتیب، بسیاری از شرکت‌ها سیاست‌ها و رویه‌های انطباقی را تدوین کرده‌اند که نحوه مستندسازی و انجام معامله با اشخاص وابسته را مشخص می‌سازند.

مهم

معاملات با اشخاص وابسته باید به طور شفاف گزارش شود تا اطمینان حاصل شود که همه اقدامات قانونی و اخلاقی هستند و ارزش سهامداران را به خطر نمی اندازند.

ملاحظات ویژه

هیئت استانداردهای حسابداری مالی (FASB) که قوانین حسابداری را برای شرکت‌های سهامی عام و خصوصی و همچنین شرکت‌های غیرانتفاعی در ایالات متحده تدوین می کند، استانداردهای حسابداری خاصی را برای معاملات با اشخاص وابسته معرفی کرده است. برخی از این استانداردها شامل پایش بر رقابتی‌بودن مبالغ پرداختی، شرایط پرداخت، تراکنش های پولی و هزینه های مجاز می‌شوند.

اگرچه قوانین و استانداردهایی برای معاملات با اشخاص وابسته وجود دارد، اما حسابرسی آنها معمولا دشوار است. مالکان و مدیران مسئول افشای اشخاص وابسته و منافع آنها هستند، اما اگر آنها برای نفع شخصی از افشای این اطلاعات خودداری کنند، ممکن است این معاملات قابل شناسایی نباشند. معاملات با اشخاص وابسته ممکن است در میان معاملات عادی مشابه ثبت شوند که تشخیص آنها را دشوار می‌سازد. معاملات پنهان و روابط فاش نشده ممکن است منجر به افزایش درآمد جعلی و حتی تقلب شود.

نمونه ای از معامله با اشخاص وابسته

انرون یکی از شرکت‌های تولید انرژی و کالای ایالات متحده و متقر در هوستون بود. در رسوایی بدنام سال 2001، این شرکت از معامله با نهادهای تجاری با مقاصد خاص و وابسته به خود برای کمک به پنهان کردن میلیاردها دلار بدهی خود به دلیل سرمایه گذاری ها و پروژه‌های تجاری ناموفق استفاده کرده بود. این طرف های وابسته هیئت مدیره، کمیته حسابرسی آنها، کارکنان و همچنین عموم افراد جامعه را گمراه ساختند.

این معاملات متقلبانه با اشخاص وابسته منجر به ورشکستگی انرون، صدور احکام زندان برای مدیران آن‌ها، از بین رفتن حقوق بازنشستگی و پس‌انداز کارمندان و سهامداران و نابودی و تعطیلی موسسه آرتور اندرسن حسابرس انرون شد که به جرم جنایات فدرال و نقض قوانین کمیسیون بورس و اوراق بهادار مقصر شناخته شد.

این فاجعه مالی منجر به تدوین قانون Sarbanes-Oxley در سال 2002 شد که الزامات جدید و گسترده ای را برای هیئت مدیره شرکت‌های سهامی عام ایالات متحده، مدیران و شرکت های حسابداری عمومی ایجاد کرد از جمله قوانین خاصی که تضاد منافع ناشی از معاملات با اشخاص وابسته را محدود می‌سازند.

طرف وابسته چیست؟

طرفین وابسته شامل شرکت‌های مادر، شرکت‌های تابعه، شرکت‌های وابسته، سرمایه‌گذاری‌های مشترک یا شرکت یا نهادی می‌شوند که تحت کنترل طرفین وابسته هستند یا به طور قابل توجهی از آن‌ها تاثیر می‌پذیرند یا توسط آن‌ها مدیریت می‌شوند.

کدام مقررات هیئت استانداردهای بین‌المللی گزارش‌دهی مالی اشخاص وابسته را تحت پوشش قرار می دهد؟

استاندارد IAS 24 هیئت استانداردهای بین‌المللی گزارش‌دهی مالی طرفین وابسته را پوشش می دهد. هدف استاندارد حسابداری بین‌المللی 24 حصول اطمینان از درج اطلاعات لازم در صورت‌های مالی واحدهای تجاری است که احتمال تاثیر پذیری وضعیت مالی و سود یا زیان آن واحد تجاری را از طرفین وابسته و معاملات با این طرفین و مانده های معوق از جمله تعهدات چنین طرف‌هایی برجسته می‌سازند.

آیا اداره مالیات بایستی از معاملات با اشخاص وابسته اطلاع داشته باشد؟

بله. اداره مالیات (IRS) معاملات با طرفین وابسته را از نظر وجود هرگونه تضاد منافع بررسی می کند. اگر تضاد منافع شناسایی شود، اداره مالیات هیچ گونه مزایای مالیاتی مطالبه شده در ازای این معامله را مجاز نخواهد دانست. به ویژه، اداره مالیات اغلب فروش اموال و پرداخت‌های قابل کسر از مالیات بین اشخاص وابسته را به دقت بررسی می‌کند.