بازده اسمی چیست و چه چیزی آن را تعیین می کند؟

برای تعیین بازده اسمی یک ابزار بدهی دو مولفه مختلف با یکدیگر ترکیب می‌شوند: نرخ تورم غالب و ریسک اعتباری ناشر.

بازده اسمی همیشه نشان دهنده بازده فعلی نیست، زیرا بر اساس ارزش اسمی اوراق قرضه محاسبه شده است و نه قیمت واقعی که برای آن اوراق پرداخت شده است.

آشنایی با بازده اسمی

بازده اسمی نرخ کوپن اوراق قرضه است. این نرخ اساساً بهره ای است که ناشر اوراق قرضه وعده پرداخت آن را به خریداران می‌دهد. این نرخ ثابت است و در طی عمر اوراق قرضه اعمال می شود. گاهی اوقات به آن نرخ اسمی یا بازده کوپنی نیز گفته می شود.

بازده اسمی همیشه نشان دهنده بازده فعلی نیست زیرا بر اساس ارزش اسمی اوراق محاسبه می‌شوند و نه قیمت واقعی که برای خرید آن اوراق پرداخت شده است. خریدارانی که ارزش افزوده‌ای بیشتر از ارزش اسمی این اوراق برای خرید آن‌ها پرداخت می کنند، نرخ بازده واقعی (RoR) کمتری نسبت به بازده اسمی دریافت می کنند، در حالی که سرمایه گذارانی که این اوراق را با تخفیف نسبت به ارزش اسمی خریداری کرده‌اند، نرخ واقعی بالاتری دریافت خواهند کرد. همچنین شایان ذکر است که اوراق قرضه با نرخ کوپن بالا معمولاً در ابتدا فراخوانی می‌شوند – در صورت امکان – زیرا نسبت به اوراق قرضه با بازده پایین‌تر بزرگ‌ترین بدهی ناشر به حساب می‌آیند.

به عنوان مثال، اوراق قرضه ای با ارزش اسمی 1000 دلار را در نظر بگیرید که سالانه 50 دلار سود به دارنده اوراق پرداخت می کند. بازده اسمی این اوراق 5% (1000/50) خواهد بود.

اگر دارنده این اوراق قرضه آن‌ها را به قیمت 1000 دلار خریداری کرده باشد، بازده اسمی و بازده فعلی به طور یکسان 5 درصد خواهد بود.

اگر دارنده اوراق ارزش افزوده پرداخت و اوراق قرضه را با قیمت 1050 دلار خریداری کرده باشد، بازده اسمی همچنان 5 درصد است اما بازده فعلی 4.76 درصد (1050/50) خواهد بود.

اگر دارنده اوراق قرضه آن‌ها را با تخفیف و به قیمت 950 دلار خریداری کرده باشد، بازده اسمی همچنان 5٪ است اما بازده فعلی 5.26٪ (950/50) خواهد بود.

چه چیزی بازده اسمی را تعیین می کند؟

اوراق قرضه توسط دولت ها و برای مقاصد مخارج داخلی یا توسط شرکت ها و برای جمع آوری سرمایه لازم برای تأمین مالی تحقیق و توسعه و مخارج سرمایه‌ای (CapEx) منتشر می شوند. در زمان انتشار، یک بانک سرمایه‌گذاری به عنوان واسطه بین صادرکننده اوراق قرضه – که ممکن است یک شرکت سهامی باشد – و خریداران اوراق قرضه عمل می‌کند. برای تعیین بازده اسمی یک ابزار بدهی دو جزء اصلی با یکدیگر ترکیب می‌شوند: نرخ تورم غالب و ریسک اعتباری ناشر.

تورم و بازده اسمی: نرخ اسمی برابر با نرخ تورم درک شده به اضافه نرخ بهره واقعی است. در زمان پذیره نویسی اوراق قرضه و تعیین نرخ کوپن این اوراق قرضه نرخ تورم فعلی در نظر گرفته می شود. بنابراین، نرخ تورم سالانه بالاتر بازده اسمی را افزایش می‌دهد. از سال 1979 تا 1981، برای سه سال متوالی تورم دو رقمی وجود داشت. در نتیجه، نرخ بازده اوراق سه ماهه خزانه داری که به دلیل حمایت خزانه داری ایالات متحده از آن‌ها سرمایه گذاری های بدون ریسک در نظر گرفته می شدند با رسیدن به نرخ 15.49 درصد در بازار ثانویه در دسامبر 1980 به اوج خود رسید. در مقابل، بازده همان اوراق قرضه سه ماهه خزانه داری در دسامبر 2019 برابر 1.5 درصد بود. با افزایش و کاهش نرخ بهره، قیمت اوراق قرضه به طور معکوس نسبت به تغییر نرخ های بهره حرکت و بازده اسمی بالاتر یا پایین‌تری را ایجاد می کند.

رتبه اعتباری و بازده اسمی: با توجه به اینکه اوراق بهادار دولتی ایالات متحده اساساً اوراق بهادار بدون ریسک در نظر گرفته می‌شوند، اوراق قرضه شرکتی معمولاً نسبت به این اوراق بازده اسمی بالاتری دارند. سازمان‌هایی مانند Moody’s رتبه اعتباری به شرکت ها اختصاص می‌دهند که رتبه تخصیصی آنها بر اساس توان مالی آن‌ها تعیین می‌شود. تفاوت در نرخ کوپن بین دو اوراق قرضه با سررسید یکسان به عنوان اسپرد اعتبار شناخته می شود. اوراق قرضه از درجه سرمایه‌گذاری در هنگام انتشار بازده اسمی کمتری نسبت به اوراق از درجه غیرسرمایه گذاری یا اوراق پربازده دارند. بازده اسمی بالاتر با ریسک نکول بیشتری همراه است، نکول به وضعیتی گفته می‌شود که در آن ناشر شرکتی قادر به پرداخت اصل و بهره تعهدات بدهی خود نیست. سرمایه گذار با آگاهی از اینکه سلامت مالی ناشر خطر بیشتری برای اصل سرمایه دارد، بازده اسمی بالاتر را می پذیرد.