نرخ بازده داخلی خالص(IRR خالص) چیست؟

این معیار در فرآیند بودجه‌بندی سرمایه و مدیریت سبد سرمایه‌گذاری برای محاسبه بازده سرمایه گذاری یا کیفیت مالی کلی از طریق محاسبه نرخ بازده مورد انتظار استفاده می‌شود.

در عمل، نرخ بازده داخلی خالص نرخی است که در آن ارزش فعلی خالص جریان‌های نقدی منفی برابر با ارزش فعلی خالص جریان‌های نقدی مثبت می‌شود. نرخ بازده داخلی خالص به صورت درصد بیان می شود.

نکات کلیدی

برای محاسبه نرخ بازده داخلی خالص ابتدا نرخ بازده داخلی متعارف در نظر گرفته می‌شود و سپس اثرات کارمزدها، هزینه ها، بهره تعلق گرفته به مدیران و سایر کسوراتی که در محاسبه نرخ بازده داخلی متعارف معمولاً نادیده گرفته می‌شود در آن محاسبه می‌شود.

از آنجایی که تاثیرات هزینه ها و کارمزدها در محاسبات این نرخ لحاظ می‌شوند، نرخ بازده داخلی خالص تصویر دقیق تری از ظرفیت تحقق یافته یک سرمایه گذاری را به سرمایه گذاران یا مدیران ارائه می دهد.

مبانی نرخ بازده داخلی خالص

نرخ بازده داخلی نرخ تنزیلی است که در آن ارزش فعلی جریان های نقدی آتی یک سرمایه گذاری برابر با هزینه سرمایه گذاری می‌شود. نرخ بازده داخلی خالص نسخه اصلاح شده نرخ بازده داخلی است که کارمزدهای مدیریت و هرگونه سود تعلق گرفته به مدیران در آن  در نظر گرفته شده است.

به طور کلی، نرخ بازده داخلی خالص بالاتر به معنی سرمایه‌گذاری مطلوب‌تر است. با این حال، یک سرمایه‌گذاری با نرخ بازده داخلی خالص اندکی کمتر که در یک دوره زمانی طولانی‌تری توزیع شده باشد ممکن است بر سرمایه‌گذاری با نرخ بازده داخلی خالص کوتاه‌مدت‌تر و بالاتر برتری داشته باشد.

روش استفاده از نرخ بازده داخلی خالص

محاسبه نرخ بازده داخلی خالص صندوق می تواند به سرمایه گذار یا تحلیلگر کمک کند تا بهترین گزینه ممکن برای سرمایه‌گذاری را شناسایی کند. اگر یک جفت صندوق از ابزارهای سرمایه‌گذاری‌های یکسانی تشکیل شده باشند و با استفاده از استراتژی یکسانی مدیریت شوند، عاقلانه است که صندوقی که کارمزد کمتری دارد انتخاب شود.

اما تشابه ساختاری و کارمزدها برای اثبات بهتر بودن یک صندوق نسبت به دیگری کافی نیست. این برتری را فقط می توان با محاسبه نرخ بازده داخلی خالص برای هر دو صندوق مشخص کرد. صندوقی که هزینه کمتر دارد ممکن است لزوما بهترین انتخاب نباشد.

مثال واقعی از نرخ بازده داخلی خالص: نرخ بازده داخلی خالص و سهام خصوصی

نرخ بازده داخلی خالص معمولاً برای ارزیابی سهام خصوصی و تجزیه و تحلیل پروژه‌های سرمایه‌گذاری که به سرمایه‌گذاری نقدی منظم در طول زمان نیاز دارند اما پس از تکمیل تنها یک جریان نقدی خروجی تولید می‌کنند (که نمونه‌های عادی آن‌ها عرضه عمومی اولیه سهام، ادغام یا خرید است) استفاده می‌شود.

اگر ارزش فعلی خالص سرمایه گذاری با ارزش فعلی خالص مزایای آن یکسان باشد یا از نرخ بازده قابل قبول فراتر رود، پروژه سودآور تلقی می شود. اگر دو پروژه رقیب نرخ بازده داخلی خالص یکسانی داشته باشند، پروژه ای که بازه زمانی کوتاه تری تکمیل می‌شود، سرمایه گذاری بهتری در نظر گرفته می شود.

در سال 2014، کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) به بررسی این موضوع روی آورد که آیا مدیران صندوق های سهام خصوصی در هنگام محاسبه نرخ بازده داخلی خالص میزان سرمایه‌ای را که خود در صندوق‌های تحت مدیریت خود سرمایه‌گذاری کرده‌اند به درستی افشا می کنند یا خیر. لحاظ کردن مبلغ سرمایه خود مدیران – که به عنوان «تعهد شریک تضامنی» شناخته می شود –  در این محاسبات می تواند عملکرد صندوق را به طور مصنوعی افزایش دهد زیرا به تزریق چنین سرمایه‌هایی کارمزدی تعلق نمی گیرد.

رویترز دریافت که شرکت های سهامی خصوصی به روش‌های متفاوتی نرخ بازده داخلی خالص (خواه شامل سرمایه شرکای تضامنی باشد یا خیر) را محاسبه می‌کنند. کمیسیون بورس و اوراق بهادار انتظار دارد که شرکت‌های سهام خصوصی میانگین نرخ بازده داخلی خالص و ناخالص خود را در تمام بروشورهای صندوق و ابزارهای بازاریابی خود به وضوح گزارش دهند.