دامپینگ (بازارشکنی) چیست؟ بررسی مزایا و معایب آن

بزرگترین مزیت بازارشکنی، امکان اشباع کردن بازار با قیمت محصولاتی است که اغلب ناعادلانه تلقی می شوند.

بازارشکنی بر اساس قوانین سازمان تجارت جهانی (WTO) قانونی است، مگر اینکه کشور خارجی بتواند به طور قابل اطمینان اثرات منفی قیمت پایین شرکت صادرکننده را برای تولیدکنندگان داخلی خود نشان دهد.

کشورها برای محافظت از تولیدکنندگان داخلی خود در برابر بازارشکنی از تعرفه ها و سهمیه ها استفاده می کنند.

درک بازارشکنی

بازارشکنی نوعی تبعیض قیمت در نظر گرفته می شود. این وضعیت زمانی اتفاق می‌افتد که تولیدکننده‌ای قیمت محصولی را که به بازار خارجی صادر می‌کند تا سطحی کاهش دهد که از قیمتی که مشتریان داخلی کشور واردکننده پرداخت می‌کنند کمتر باشد. این روش با هدف کسب مزیت رقابتی در بازار وارداتی، اقدامی عمدی در نظر گرفته می شود.

مزایا و معایب بازارشکنی

مزیت اصلی بازارشکنی تجاری، امکان نفوذ در بازار با قیمت محصولاتی است که اغلب ناعادلانه در نظر گرفته می شود. کشور صادرکننده ممکن است یارانه ای به تولیدکننده ارائه دهد تا خسارات ناشی از فروش محصولات در قیمتی کمتر از هزینه تمام شده را جبران کند. یکی از بزرگترین معایب بازارشکنی تجاری این است که پرداخت مداوم یارانه ها ممکن است در طول زمان بسیار پرهزینه شود. علاوه بر این، شرکای تجاری که به دنبال محدودسازی این شکل از فعالیت بازاری هستند، ممکن است محدودیت‌های خود را برای واردات این نوع کالاها افزایش دهند که ممکن است منجر به افزایش هزینه‌های صادرات به کشور هدف یا محدودیت در مقدار واردات به این یک کشور شود.

نگرش بین المللی نسبت به بازارشکنی

در حالی که سازمان تجارت جهانی (WTO) حق قضاوت در مورد ناعادلانه یا عادلانه بودن رویه رقابتی بازارشکنی را برای خود محفوظ کرده است اما اکثر کشورها طرفدار بازارشکنی نیستند. بازارشکنی بر اساس قوانین سازمان تجارت جهانی قانونی است مگر اینکه کشور خارجی بتواند اثرات منفی شرکت صادرکننده را برای تولیدکنندگان داخلی خود به طور قابل اطمینانی نشان دهد. اکثر کشورها برای مقابله با بازارشکنی و محافظت از صنایع داخلی خود در برابر قیمت گذاری غارتگرانه، از تعرفه ها و سهمیه ها استفاده می کنند. استفاده از روش بازارشکنی همچنین زمانی که «تأخیر مهمی» در استقرار یک صنعت در بازار داخلی شود، ممنوع است.

اکثر موافقت نامه های تجاری محدودیتی را در زمینه بازارشکنی تجاری شامل می‌شوند. ممکن است اثبات نقض چنین توافقاتی دشوار و اجرای کامل آن‌ها نیز هزینه بالایی داشته باشد. اگر دو کشور توافقنامه تجاری خاصی در میان خود منعقد نکرده باشند، منع خاصی برای بازارشنکی تجاری بین آنها وجود نخواهد داشت.

مثالی از دنیای واقعی

در ژانویه 2017، انجمن تجارت بین‌المللی (ITA) بر اساس تحقیقات وزارت بازرگانی و کمیسیون تجارت بین‌الملل که نشان می‌داد محصولات سیلیکای کشور چین با قیمت کمتر از ارزش منصفانه در ایالات متحده به فروش می رسیدند تصمیم گرفت که عوارض ضد بازارشکنی که در سال گذشته بر محصولات پارچه سیلیکای چین وضع شدند به قوت خود باقی بمانند. حکم ITA بر این واقعیت استوار بود که در صورت حذف تعرفه، احتمال تکرار بازارشکنی وجود دارد.