سهم شرکای تضامنی از سود سرمایه گذاری

سهم سود شرکای تضامنی بر اساس نقش آن‌ها در سرمایه‌گذاری به آن‌ها تعلق می گیرد و به مشارکت و یا عدم مشارکت آن‌ها در سرمایه گذاری اولیه در صندوق ارتباطی ندارد. سهم سود شرکای تضامنی به عنوان کارمزد عملکرد شرکای تضامنی، دستمزد آن‌ها را با بازده صندوق هماهنگ می سازد. سهم سود شرکای تضامنی اغلب تنها در صورتی پرداخت می شود که صندوق به حداقل بازدهی که به آن نرخ بازده مبنا گفته می‌شود دست یابد. سهم سود شرکای تضامنی معمولاً واجد شرایط مالیاتی متفاوتی شناخته می‌شود چرا که نرخ مالیات بر سود بلندمدت سرمایه است کمتر از مالیات بر درآمد عادی است.

نکات کلیدی

سهم سود شرکای تضامنی سهمی به صورت خودکار پرداخت نمی‌شود و تنها در صورتی به مدیران تعلق می‌گیرد که صندوق به حداقل بازده تعیین شده دست یابد.

در بیشتر موارد، سهم سود شرکای تضامنی به عنوان بازده سرمایه در نظر گرفته می شود و به جای درآمد همانند سود سرمایه معمولی و معمولاً با نرخ کمتر مشمول مالیات می شود.

از آنجایی که سهم سود شرکای تضامنی معمولاً پس از یک دوره چند ساله توزیع می شود ، مالیات آن نیز همانند سود سرمایه‌گذاری تحقق نیافته به دوره‌های بعد منتقل می‌شود.

نحوه عملکرد سهم سود شرکای تضامنی

سهم سود شرکای تضامنی به عنوان منبع اصلی درآمد شریک تضامنی سرمایه‌گذاری به حساب می‌آید و معمولا حدود یک چهارم سود سالانه صندوق است. سپس این شریک تضامنی این عواید را به مدیران صندوق منتقل می کند.

بسیاری از شرکای تضامنی هم‌چنین سالانه 2٪ هزینه مدیریت دریافت می کنند. سهم سود شرکای تضامنی برخلاف کارمزد مدیریت تنها در صورتی به مدیر تعلق می‌گیرد که صندوق به حداقل بازده از پیش توافق شده دست یابد.

در صورت عملکرد ضعیف صندوق، سهم سود شرکای تضامنی نیز ممکن است از بین برود. به عنوان مثال، اگر هدف صندوق دست‌یابی به حداقل بازده سالانه 10% باشد اما در یک دوره زمانی خاص فقط 7% بازده داشته باشد، ممکن است سرمایه‌گذاران که به عنوان شرکای محدود شناخته می‌شوند تحت شرایط قرارداد سرمایه‌گذاری خود حق داشته باشند که بخشی از سهم سود پرداخت شده به شرکای تضامنی را به منظور جبران کسری بازده در هنگام بسته شدن صندوق «بازپس بگیرند.» اگرچه شرط بازپس گرفتن یک استاندارد صنعتی نیست، اما برای این استدلال استفاده می‌شود که سهم سود شریک تضامنی نباید همانند درآمد عادی مشمول مالیات شود.

بخشی از دستمزد شریک تضامنی که با سهم وی در سرمایه‌گذاری حاصل می‌شود معمولاً در پس از چند سال به وی اعطا می‌شود.

مهم

سهم سود شریک تضامنی مدتهاست که یکی از موضوعات سیاسی بحث برانگیز بوده است و به عنوان «خلاء قانونی» خاصی از آن انتقاد شده است که به مدیران سرمایه‌گذاری در سهام خصوصی اجازه می دهد تا از پرداخت نرخ مالیات بالاتر اجتناب کنند.

نحوه مالیات‌گیری از سهم سود شریک تضامنی

سهم سود حاصل از سرمایه‌گذاری‌هایی که بیش از سه سال نگهداری می‌شوند، مشمول مالیات بر سود سرمایه بلندمدت می‌شود که سقف آن 20% است در حالی سقف مالیات بر درآمد عادی 37% است.

منتقدان استدلال می‌کنند که مالیات‌گیری از سهم سود شریک تضامنی به عنوان سود سرمایه به برخی از ثروتمندترین افراد آمریکایی اجازه می‌دهد تا مالیات بخش عمده درآمد خود را به‌طور ناعادلانه به تعویق بیاندازند و کاهش دهند.

مدافعان وضع موجود معتقدند که رفتار منشور مالیاتی با سهم سود شرکای تضامنی با رفتار آن در مورد سرمایه گذاری های تجاری «که با کار و زحمت برای بهسازی کسب‌وکار حاصل می‌شوند» قابل مقایسه است.

قانون کاهش مالیات و مشاغل 2017 حداقل دوره نگهداری لازم سرمایه گذاری‌ها برای شناخت سهم سود شریک تضامنی به عنوان سود سرمایه‌گذاری بلندمدت را از یک سال به سه سال افزایش داد. اداره مالیات (IRS) در سال 2021 قوانین پیچیده‌ای مربوط به این ماده تصویب کرد.

با این حال، دوره های نگهداری سهام خصوصی و صندوق‌های سرمایه خطرپذیر معمولاً بین پنج تا هفت سال متغیر است. برخی از اعضای کنگره پیشنهاد کرده اند که بهتر است گزارش سالانه سهم سود منتسب به شریک تضامنی برای مالیات‌گیری آنی از آن همانند درآمد عادی الزامی شود.