قهرمان ایرانی، مایکل فلپس آسیا

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از شرق، فلپس آسیا، شاهینی است که با دست معلولش از آب طلا صید می‌کند. شاهکاری که ایزدیار در سومین دوره بازی‌های پاراآسیایی خلق کرده، تاریخی است. کسب شش مدال پیاپی در مهم‌ترین رویداد ورزشی جانبازان و معلولین که تاکنون هیچ ورزشکاری در قاره کهن نتوانسته به آن دست پیدا کند. در ادامه، گفت‌وگو  را با عضو تیم ملی شنای معلولان می‌خوانید.

‌آقای ایزدیار فکرش را می‌کردید که پیش‌بینی‌تان این‌قدر درست از آب دربیاید؟

اول از همه اینکه من شناخت خوبی نسبت به رقبایم داشتم. دوم اینکه در شش ماده‌ای که قول مدال طلا را داده بودم، نفر اول رنکینگ بودم. همین‌ها این اعتمادبه‌نفس را به من داده بود تا پیش‌بینی کسب شش مدال طلا را بکنم. البته از‌آنجا‌که شنا یک ورزش رکوردی است و نتیجه در آن با صدم ثانیه مشخص می‌شود، نمی‌توانستم بگویم که صددرصد شش طلا را می‌گیرم. در سه، چهار ماده قهرمانی‌ام 50-50 بود. بااین‌حال خوشحالم که خدا کمک کرد و سربلند شدم.

‌کدام مدال طلا بیشتر از همه به دلتان چسبید؟

طلای روز اول و روز آخر خیلی برایم خاطره‌انگیزتر بود. طلای اولی که در 100 متر پروانه گرفتم، اولین طلای کاروان بود. برای همین خیلی خوشحالم کرد. طلای آخری را هم که گرفتم، در 100 متر کرال‌پشت بود که به نظر خودم خیلی ارزشمند است. واقعا در یک رقابت حساس اول شدم. اختلاف زمانی‌ام با نفر دوم خیلی نزدیک بود.

 ‌این اظهارنظر شما که گفته بودید دوست دارید به خاطر پرسپولیس شش‌تایی شوید، خیلی در رسانه‌ها بازتاب پیدا کرد. در‌این‌باره توضیح می‌دهید؟

هرکسی یک تیم را دوست دارد و من هم از این قاعده مستثنا نیستم. با احترام به همه تیم‌ها باید بگویم که من عاشق پرسپولیس هستم و تیم محبوبم است. عدد پرسپولیس هم شش است و من هم دوست داشتم به خاطر تیم محبوبم شش‌تایی شوم. ان‌شاءالله به تهران که برگردم، می‌خواهم همراه این تیم به ورزشگاه آزادی بروم تا بازی آن را مقابل السد ببینم. هواداران و مسئولان باشگاه پرسپولیس به من لطف داشته‌‌اند و گفته‌‌اند که ترتیبی می‌دهند تا من را هم همراه خودشان ببرند.

‌از اینکه می‌بینید مردم به شما لقب مایکل فلپس آسیا را داده‌اند، چه احساسی دارید؟

مردم لطف دارند که این لقب را به من داده‌اند. طبیعی است که من هم از این ابراز محبت‌ها خوشحال بشوم. اما من خودم را در حد قهرمانی بزرگی چون فلپس نمی‌بینم. ایشان 27 مدال طلای المپیک و جهان دارند. من به‌اندازه افتخاراتی که به دست آورده‌ام، احساس غرور می‌کنم؛ اینکه با شش مدال طلا پرافتخارترین ورزشکار بازی‌های آسیایی معلولان هستم. تا به الان سه دوره بازی‌های پاراآسیایی برگزار شده و هیچ ورزشکاری نتوانسته شش مدال طلا در یک رشته به دست آورد.

‌شما گفته بودید می‌خواستید در این بازی‌ها رکورد هم بزنید اما شرایطش مهیا نشد. چرا شرایط مهیا نبود؟

متأسفانه من از ابتدای مسابقات دچار سرماخوردگی شدم و همین موضوع باعث شد که نتوانم به رکوردهایم حمله کنم. مریضی‌ام باعث شد تا همه رکوردهایم را با صدم ثانیه از دست بدهم. اتفاقا سطح مسابقات خیلی بالا بود و اگر آمادگی بدنی‌ام بالا بود، با وجود رقبای آماده خیلی خوب می‌توانستم رکورد بزنم. چون شرکت‌کنندگان همه با آمادگی به میدان آمده بودند. چندین رکورد آسیا و جهان در این دوره شکسته شد.

‌وزارت ورزش و جوانان پاداش قهرمانان بازی‌های آسیایی و پاراآسیایی را 160 سکه طلا اعلام کرده است. با ضریبی که برای مدال‌های بعدی گذاشته‌‌اند، شما سکه‌های زیادی می‌گیرید. اگر این سکه‌ها را تمام‌وکمال به شما بدهند با آن چه‌کار می‌کنید؟

اگر پاداش‌هایم را بگیرم، باید قدری از آن را پس‌انداز کنم و بخشی از آن را هم صرف هزینه‌های تمرینی و اردویی‌ام کنم. البته یک نذر هم دارم که باید با این پول ادا کنم. من نذر کرده بودم که اگر در این بازی‌ها نتیجه خوبی بگیرم، بروم به مردم استان محروم سیستان‌و‌بلوچستان کمک کنم. مردمی که  آب آشامیدنی برای خوردن ندارند. من نذر کردم با کمک یک حامی مالی، برای مردم یکی از شهرستان‌های این استان کاری بکنم.

‌شما در حال حاضر یک رکورد آسیایی(100 متر کرال پشت) را در اختیار دارید. فکر می‌کنید چه روزی بتوانید به رکوردهای جهانی و پارالمپیک برسید؟

با این امکاناتی که ما داریم، رسیدن به رکوردهای پارالمپیک و جهانی سخت است؛ البته که غیرممکن نیست. باید بیشتر از اینها به رشته شنا بها بدهند. من تمام سعی‌ام را می‌کنم در بازی‌های پارالمپیک 2020 توکیو روی سکو بروم. رقابت‌های شنا در بازی‌های پارالمپیک دست‌کمی از بازی‌های المپیک که برای افراد سالم برگزار می‌شود، ندارد. من به جرئت می‌گویم اگر بچه‌های تیم ملی شنای افراد سالم ما  در کلاس «اس 10» که من در آن شنا می‌کنم، به آب بزنند، روی سکو نمی‌روند. گرفتن یک مدال شنا در رشته معلولان در بازی‌های پارالمپیک به اندازه 10 مدال در یک رشته دیگر ارزش دارد. چون سطح مسابقات در آن نزدیک به افراد سالم است. من در بازی‌های پارالمپیک 2012 و 2016 تنها نماینده شنای معلولان ایران بودم که در ماده 100 متر قورباغه شرکت کردم و در هر دو دوره هفتم شدم. ان‌شاءالله که در توکیو بتوانم مدال‌آوری کنم.

‌معلولیتی که شما دارید تنها از ناحیه مچ دست است. فکر می‌کنید بتوانید در رقابت‌های افراد سالم شرکت کنید؟

بله می‌توانم اما تا به حال این اتفاق نیفتاده است. با قولی که مسئولان داده‌‌اند قرار است امسال در رقابت‌های کشوری و لیگ افراد سالم حضور داشته باشم.

‌ممکن است شما روزی بتوانید طلسم بی‌مدالی شنای افراد سالم ایران را بشکنید؟

سطح شنای ایران در افراد سالم 50 سال عقب‌تر از دنیاست. در آسیا رکوردها سخت است. برای همین رسیدن به این هدف خیلی دشوار است.

‌و حرف آخرتان...

از مسئولان می‌خواهم به وعده‌هایی که داده‌‌اند عمل کنند. شما در نظر بگیرید تیم‌های والیبال نشسته و بسکتبال باویلچر زنان و مردان ایران به این بازی‌ها اعزام شدند که در مجموع نزدیک به 80 نفر بودند. این چهار تیم در نهایت توانستند دو مدال برای کاروان بگیرند. شما هزینه‌ای که برای این 80 نفر می‌شود را با هزینه‌ای که برای یک شناگر می‌شود، مقایسه کنید. من ارزش مدال‌آوری رشته‌های تیمی را پایین نمی‌آورم. اما از مسئولان می‌خواهم که در رشته‌ای مثل شنا هم سرمایه‌گذاری کنند. من در این مسابقات در هفت ماده شرکت کردم که شش طلا و یک نقره گرفتم اما این چهار تیم دو مدال طلا به دست آوردند. صحبت دیگرم اینکه مدال‌هایم باعث شد تا رتبه کاروان ایران از چهارمی به سومی برسد. در آخر هم از پدر و مادر و مربی‌ام آقای مهدی ضیایی تشکر می‌کنم که برایم زحمت کشیدند تا به اینجا برسم.