اعتبارات احیای دریاچه ارومیه کجا خرج‌شد؟

به گزارش سرویس بررسی مطبوعات اقتصاد آنلاین، روزنامه تهران امروز نوشت:

۲۴ طرح با ۱۵ هزار میلیارد ریال برای احیای دریاچه ارومیه مصوب شده است. طرح‌هایی که میان مدت و بلندمدت است. با اینکه شنیدن این خبر برای همه مسرت‌بخش است اما به نظر می‌رسد این طرح‌ها به صورتی تدوین شده که منافع شخصی عده‌ای را تامین کند. مثلا در موردی که قرار بود آب ارس به دریاچه ارومیه انتقال داده شود تا این دریاچه باردیگر احیا شود، به این صورت در حال انجام است که آب از دشت گلفرج در جلفا به دریاچه ارومیه برسد. در حالی که کارشناسان می‌گویند در صورت اجرای این پروژه، حتی یک قطره آب هم به دریاچه ارومیه نمی‌رسد. در نامه‌ای که به وزارت نیرو نوشتم، کارشناسان وزارت نیرو این موضوع را به صورت مکتوب اعلام کردند که چون شیب این دشت به سمت ارس است، آب به طرف دریاچه ارومیه حرکت نمی‌کند و این یعنی نتیجه این طرح، آبرسانی به دشت گلفرج جلفاست تا چندین هکتار از زمین‌های بایر آباد شود و نه آبرسانی به دریاچه ارومیه! این روزها وضعیت دریاچه ارومیه بحرانی است اما با وجود همه تبلیغات و اخباری که در رسانه‌ها منتشر می‌شود، مسئولان اجرایی نه تنها اقدامی جدی که به نتیجه‌ای مطلوب منجر شود، برای احیای این دریاچه انجام نداده‌اند، بلکه به صدای فریادهای نمایندگان مردم استان آذربایجان غربی در مجلس هم گوش نمی‌دهند. گویی آنطور که کارشناسان پیش‌بینی کرده‌اند باید دریاچه خشک شود، توده‌ای از نمک بر جا بماند و توفان‌های ناشی از آن هفته‌ها تبریز را به تعطیلی بکشاند و سپس زنجان و کردستان هم از این امر آسیب ببینند. به نظر می‌رسد باید سرانجام توفان‌های نمکی به پایتخت برسد و این کلانشهر را به تعطیلی بکشاند تا بالاخره مسئولان اجرایی شرایط بحرانی دریاچه ارومیه را باور کنند. در حال حاضر کشاورزی در اطراف دریاچه ارومیه از بین رفته و خشک شده‌اند و این امر کارخانجات کنسرو‌سازی و قند را به تعطیلی می‌کشاند. توفان شنی بیماری‌های ریوی و پوستی و خونی را برای مردم این منطقه به همراه دارد. گذشته از تمام این موارد روحیه مردم ارومیه به شدت تضعیف شده است. آنها وقتی می‌بینند ده‌ها کیلومتر از دریاچه خشک شده و هنوز دولت برای احیای آن کاری نکرده است دچار سرخوردگی می‌شوند. این خیلی خوب است که در کشور از دریای شمال و جنوب پروژه‌های انتقال آب به دشت‌های بی‌آب کشور اجرا می‌شود و البته همه مردم ایران خوشحال می‌شوند اما مسئولان اجرایی از یکسو چنین طرح‌هایی را اجرا می‌کنند و از سوی دیگر به دست خود با انجام طرح‌های غیر کارشناسی دریاچه ارومیه را به مرز نابودی و خشکیدن کشانده‌اند. دریاچه ارومیه از سال ۷۷ دچار خشکسالی شده است، بسیاری از کارشناسان معتقدند بیش از ۷۰ درصد از خشکی دریاچه ارومیه مربوط به خشکسالی است. اما می‌توانستیم با جلوگیری از سدسازی غیر اصولی، برداشت آب و استفاده آن برای کشاورزی جلوی خشک شدن دریاچه را بگیریم. سدهایی در نزدیکی دریاچه احداث شده است که می‌تواند در احیای آن موثر باشد. مثلا سد سیلوه که ۱۹۰ میلیون مترمکعب آب دارد و می‌توان ۹۰ میلیون متر مکعب آن را به دریاچه ریخت. سد بوکان و سد مهاباد هم به همین منوال. اما مسئولان اجرایی کار را به جایی رساندند که به اسم نجات دریاچه ارومیه، اعتباری که برای احیای دریاچه اختصاص یافته بود را در استان آذربایجان شرقی و دشت گلفرج در جلفا هزینه کرده‌اند که باید مشخص شود چه کسانی آنجا زمین دارند و چرا این کار انجام شده است؟ به همین منظور به کمیسیون اصل ۹۰ شکایت کرده‌ایم. اگر اعتبارات تخصیص یافته به درستی هزینه نشود و نتیجه آن احیای دریاچه ارومیه نباشد، ۳ میلیون نفر از مردم استان‌های آذربایجان غربی و شرقی مجبور به کوچ به سایر نقاط کشور می‌شوند.