پیشنهاد جالب ظریف برای دستیبابی به توافق هسته‌ای | پلن کنسرسیوم چندجانبه رونمایی شد

ظریف تأکید کرد: تشکیل یک کنسرسیوم چندجانبه برای غنی‌سازی سوخت، شاید تنها روزنه باقی‌مانده برای دستیابی به راه‌حلی دیپلماتیک باشد. به‌جای پافشاری بر خواسته‌های غیرعملیِ توقف کامل غنی‌سازی، باید ایران را تشویق کرد تا با مشارکت کشورهای علاقه‌مندِ حاشیه خلیج فارس و شرکای بین‌المللی، مستقیماً در تأسیسات غنی‌سازی مشترک چه در ایران و چه در سایر کشورهای منطقه سهیم شود.

محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه پیشین، در یادداشتی در نشریه آلمانی زنیت نوشت: «تشدید تنش‌های نظامی ماه‌های اخیر در سراسر غرب آسیا، یک توهم خطرناک و دیرینه را از بین برده است: این باور که ثبات را می‌توان از طریق پایگاه‌های نظامی خارجی و خرید سلاح‌های پیشرفته خریداری کرد، یا اینکه کشورهای مستقل را می‌توان از طریق جنگ اقتصادی و حملات هوایی به تسلیم واداشت. یک توهم به همان اندازه خطرناک در میان بسیاری از بازیگران اروپایی و منطقه‌ای همچنان پابرجاست. آن‌ها از نظر تاریخی بر این فرض عمل کرده‌اند یا عمل نکرده‌اند که ایران می‌تواند توسط ایالات متحده و شرکایش در اروپا و منطقه در یک چرخه امنیتی دائمی از انزوای دیپلماتیک، خفقان اقتصادی و تجاوز نظامی آشکار به دام بیفتد، در حالی که آن‌ها همچنان منزوی مانده‌اند و بی‌سروصدا توسعه و رفاه اقتصادی خود را جشن می‌گیرند و دنبال می‌کنند. 

در ادامه حتما بخوانید:

اندیشکده آمریکایی مفاد جزئیات توافق موقت هسته‌ای با ایران را افشا کرد؟

آنچه از دور ششم مذاکرات ایران و آمریکا باید بدانیم

زمان آن رسیده است که واقعیت را بپذیریم. دهه‌ها «فشار حداکثری» و حملات نظامی نتوانسته‌اند تاب‌آوری ایران را از بین ببرند یا پیشرفت‌های تکنولوژیکی آن را محو کنند. اساساً، آن‌ها نشان داده‌اند که رویکردهای حاصل جمع صفر در سیاست بین‌الملل ناگزیر نتایج حاصل از حاصل جمع منفی ایجاد می‌کنند. امنیت و توسعه پایدار اساساً واقعیت‌های جمعی و غیرقابل تفکیک هستند. ناامنی و پویایی‌های ضد امنیتی را نمی‌توان به طور کامل مهار کرد. آن‌ها ناگزیر از مرزها عبور می‌کنند، همانطور که تحولات اخیر منطقه‌ای به وضوح نشان داده است. هیچ کشوری نمی‌تواند بر روی شن‌های روان بی‌ثباتی مهندسی‌شده همسایه‌اش، واحه‌ای امن و مرفه بسازد. برای فرار از این چرخه دائمی بحران، به یک تغییر الگو نیاز داریم - تغییری که دستور زبان فرسوده اجبار را با معماری بومی امنیت جمعی جایگزین کند. 

ریشه بن‌بست فعلی، «چرخه امنیتی‌سازی» است. برای دهه‌ها، ایالات متحده و اسرائیل، ایران را نه به عنوان یک بازیگر بین‌المللی عادی با الزامات امنیتی مشروع، بلکه به عنوان یک تهدید وجودی که نیاز به اقدامات خارق‌العاده و فراقانونی دارد، معرفی کرده‌اند. این روایت، تحریم‌های یکجانبه، محکومیت‌های شورای امنیت، جنگ اقتصادی فراسرزمینی و تجاوز نظامی مستقیم را توجیه کرده است.»