ساختار باربر این پهپاد از نوع مونوکوک ساخته شده از پلاستیک تقویت شده با الیاف کربن است و قطعاتی که در معرض تنشهای دینامیکی بالایی هستند، از تیتانیوم آهنگری شده ساخته میشوند. منبع نیروی محرکه یک موتور هواگرد دوار (وانکل) با قدرت ۴۰ کیلووات است. ناوبری با کمک سامانه ناوبری ماهوارهای (GPS) و سامانه ناوبری اینرسی انجام میشود که مستقل از یکدیگر عمل میکنند. برای نصب محموله با حداکثر وزن ۵۰ کیلوگرم، چهار نقطه اتصال و یک محفظه بار در قسمت جلو تعبیه شده است. توسعهدهنده و تولیدکننده سر روتور اصلی و محور محرکه روتور دم، شرکت اتریشی پانکل ریسینگ سیستمز (تجهیزساز خودروهای مسابقهای و هواگردها) است.
این کمکوپتر برای یک مسیر مشخص برنامهریزی میشود و سپس تا ۶ ساعت به طور خودکار آن را طی میکند. هلیکوپتر کاملاً مستقل عمل میکند – شامل برخاست و فرود – و ایستگاه زمینی که از طریق رادیو با پهپاد در ارتباط است و موقعیت لحظهای و تصاویر دوربین(های) نصب شده را دریافت میکند، تنها وظیفه نظارت را دارد، نه کنترل را. علاوه بر این، در هر لحظه میتوان کمکوپتر را به صورت دستی با جویاستیک کنترل کرد، که در این صورت دستورات پرواز توسط رایانه داخلی محاسبه و اجرا میشوند. شعاع عملیاتی حدود ۲۰۰ کیلومتر است.
تفاوت اساسی کمکوپتر اس-۱۰۰ با بسیاری دیگر از هواگردهای بدون سرنشین موجود در بازار این است که به باند برخاست و فرود نیاز ندارد، میتواند به صورت ساکن در هوا باقی بماند، به درههای تنگ پرواز کند و حتی در باد شدید به طور خودکار و ایمن فرود آید.
نصب یک رادار اپتیک حرارتی در نقش شناسایی با قابلیت چرخش 360 درجه
کاربردهای احتمالی این هلیکوپتر کوچک بدون سرنشین که میتوان آن را با حداکثر ۵۰ کیلوگرم محموله مثلاً به دوربینهای مختلف یا سکوهای حسگر دیگر با لیدار یا رادار زمینی مجهز کرد، در بخش غیرنظامی عبارتند از: نظارت بر زیرساختها و منابع، نقشهبرداری هوایی، پایش منظم خطوط لوله، خطوط آب، برق و ارتباطات، همچنین محوطهها و تأسیسات بزرگ صنعتی، کمک به جستجوی افراد گمشده (مثلاً با دوربینهای حرارتی)، مأموریتهای بشردوستانه مانند تحویل کالاهای امدادی، و نیز فیلمبرداری. همچنین استفاده از آن به عنوان پهپاد رزمی امکانپذیر است. بازارهای فروش کمکوپتر اس-۱۰۰ در بخش نظامی عبارتند از: شناسایی تأسیسات دشمن با دوربینهای حرارتی، سامانه حامل برای موشکهای کوچک هوا به سطح مانند تالس الامام، هدایت آتش توپخانه، پشتیبانی از شبکههای ارتباطی نظامی در عملیات رزمی به عنوان ایستگاه رله، و نظارت بر خط مقدم.
نصب یک رادار در زیر بدنه به شکل غلاق به جای سامانه اپتیکی برای نظارت دریایی
کمکوپتر اس-۳۰۰
این مدل نسخه بزرگتری از پهپاد عمودپرواز (VTOL) کمکوپتر اس-۱۰۰ است که در بازار بینالمللی به خوبی شناخته شده است. در نمایشگاه لو بورژه، شرکت شیبل برای اولین بار برخی مشخصات فنی این پهپاد بزرگتر خود را به تفصیل تشریح کرد.
وزن برخاست اس-۳۰۰ برابر ۶۶۰ کیلوگرم است و وزن خالی آن حدود ۳۲۰ کیلوگرم میباشد، به این معنا که ۳۴۰ کیلوگرم برای سوخت و محموله حسگرها در دسترس است. کمکوپتر اس-۳۰۰ دارای یک مخزن سوخت ۳۰۰ لیتری است. هنگام عملیات در حداکثر برد، وزن سوخت کمی کمتر از ۲۵۰ کیلوگرم است که ۹۰ کیلوگرم برای حسگرها باقی میگذارد. با بار سوخت کامل، کمکوپتر اس-۳۰۰ استقامتی معادل ۲۴ ساعت دارد؛ هر نوع توافقی میان استقامت و محموله امکانپذیر است، تا جایی که با استقامت شش ساعته، این پهپاد عمودپرواز جدید شیبل میتواند با محمولهای به وزن ۲۵۰ کیلوگرم پرواز کند.
نسخه اس-۳۰۰ با تسلیحات هدایت لیزری
بدنه کمکوپتر ۳۰۰ به طول ۴,۸۵۰ میلیمتر، ارتفاع ۱,۸۹۰ میلیمتر و عرض ۹۰۰ میلیمتر است؛ قطر روتور اصلی سهپره آن ۵,۳۰۰ میلیمتر میباشد. این پهپاد توسط یک موتور هوانوردی سنگینسوز (سوخت سنگین) نیرودهی میشود که با سیاست تکسوختی ناتو (جت ای-۱، جیپی-۸ و جیپی-۵) سازگار است. حداکثر سرعت ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت، سرعت کروز ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت، و سقف پروازی تا ۶,۴۰۰ متر است. برخاست و فرود میتواند در سرعت باد تا ۴۶ کیلومتر بر ساعت و در شرایط دریایی (درجه) ۵ انجام شود. برد لینک داده تا ۲۰۰ کیلومتر است.
به گفته شرکت شیبل، اس-۳۰۰ اشتراکات زیادی با اس-۱۰۰ دارد که این امر به اپراتورهای پهپاد کوچکتر اجازه میدهد با حداقل آموزش اضافی به محصول جدید روی بیاورند.
برای گسترش قابلیتهای این هلیکوپتر بدون سرنشین جدید، سازنده قصد دارد ارتباطات ماهوارهای را یکپارچه سازد که به افزایش برد عملیاتی آن فراتر از خط دید مستقیم کمک خواهد کرد.
نسخه اس-۳۰۰ مجهز به سونار هوا پرتاب برای کشف زیر دریایی
در مقایسه با اس-۱۰۰، کمکوپتر اس-۳۰۰ قادر به حمل رادار بسیار قویتری برای شناسایی اهداف سطحی است که میتواند برای بسیاری از مشتریان نظامی جالب توجه باشد. یک دستگاه با ابعاد اس-۳۰۰ همچنین میتواند به حداکثر هشت عدد بویه هیدروآکوستیک (شنودگر آبی) مجهز شود که به طور قابل توجهی پتانسیل آن را در مأموریتهای جنگ ضدزیردریایی افزایش میدهد.
تفاوت انداز اس100(کوچکتر) و نسخه اس300
سیستم روتور تاشوی سهپره این امکان را فراهم میکند که دو فروند پهپاد اس-۳۰۰ و یک ایستگاه کنترل زمینی در یک کانتینر استاندارد ۲۰ فوتی جای گیرد..
نسخه مسلح میتواند موشک هدایت لیزری مارتلیت را حمل کند که یک سلاح چند منظوره با وزن ۱۳ کیلوگرم و وزن کلاهک ۳ کیلوگرم است و تا شش کیلومتر برد دارد و دارای سرعت فراصوت است و میتوان ان را بر علیه اهداف هوایی و زمینی استفاده کرد
اپراتورها کاربران نظامی: سیستم یوایاس پرگرین (کمکوپتر اس-۱۰۰) با طرح رنگی نیروی دریایی سلطنتی در غرفه تالس در نمایشگاه هوایی پاریس ۲۰۲۳. استرالیا (از پایان ژوئن ۲۰۲۴ بازنشسته خواهد شد)، بنگلادش (نیروی دریایی بنگلادش)، بلژیک، کانادا (از ۲۰۲۷)، مصر، فرانسه (نیروی دریایی فرانسه به عنوان مثال از ناوهای هلیکوپتربر کلاس میسترال)، یونان، ایسلند (گارد ساحلی ایسلند)، هند (نیروی دریایی هند)، اندونزی (نیروی دریایی اندونزی)، ایتالیا، اردن، لیبی، مالزی، موزامبیک، تایلند، تونس، امارات متحده عربی، ایالات متحده، بریتانیا (نیروی دریایی سلطنتی، با نام “پرگرین”).
کاربران غیرنظامی: کمکوپتر اس-۱۰۰ سازمان ساسمار، انجمن ایمنی دریایی و نجات اسپانیا. شیلی (کارابینروس شیلی)، کرواسی (وزارت امور دریایی، حمل و نقل و زیرساخت)، فنلاند (گارد مرزی فنلاند)، مالت (ایستگاه کمک به مهاجران در دریا)، اروپا (آژانس ایمنی دریایی اروپا)، سازمان امنیت و همکاری اروپا، رومانی (پلیس مرزی رومانی)، روسیه (گارد ساحلی روسیه)، اسپانیا (انجمن ایمنی دریایی و نجات)، بریتانیا (گارد ساحلی اچام، سرویس هوایی پلیس ملی)، نروژ (نوردیک آنمند).
