{{weatherData.name}} {{weatherData.weather.main}} C {{weatherData.main.temp}}

راغفر: بیکاری در ۴۷ سال اخیر پایدارشد

بررسی ها نشان می دهد در حالی که رشد اقتصادی در سال جاری از سوی مراکز داخلی و مجامع بین المللی در حدود ۴ تا ۶ درصد براورد شده است، نرخ بیکاری در سال جاری همچنان بالاتر از ۱۱ درصد خواهد بود .

حسین راغفر، کارشناس اقتصادی دو رقمی بودن نرخ بیکاری در ایران را با توجه به شرایط اقتصادی و معیشتی جامعه اندکی بالاتر از تحمل متعارف توصیف می کند و می گوید: «بررسی ها نشان می دهد جامعه ایران به دلیل هزینه های بالا و همچنین بحران های چند سال اخیر توان تحمل نرخ بالای بیکاری را جون سال های گذشته ندارد و لازم است دولتمردان در این حوزه تدابیری بیاندیشند .» به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از خبرانلاین، وی گفت: «تورم فزاینده در سال های ابتدایی دهه نود به قدرت خرید خانوار ایرانی به شدت آسیب زد و همین امر سبب شد امروز تاثیر نرخ بیکاری دو رقمی بر اقتصاد و اجتماع ایران بیش از گذشته باشد .» او تدابیری برای حمایت از بنگاه های متوسط و کوچک و سیاستگذاری با هدف حمایت از اشتغال مولد را از محوری ترین نیازهای ایران در سال های پیش رو خواند و گفت: «رشد اقتصادی و خروج از رکود حتما باید به صورتی هدف گذاری شود که تعداد فرصت های شغلی و خالص اشتغال در کشور را افزایش دهد .» بررسی ها نشان می دهد در 47 سال گذشته تنها در یک سال، در میانه دهه هفتاد نرخ بیکاری در ایران به پایین تر از 10 درصد رسیده و در تمامی نزدیک به 5 دهه اخیر ایران با نرخ بیکاری بالاتر از 10 درصد روبرو بوده است . برآورودهای رسمی نشانگر بالاتر رفتن نرخ بیکاری از 10 درصد را از سال 1348 به بعد نشان می دهد. هر چند بالاترین نرخ بیکاری در ایران در همین دوره زمانی حدود 15 درصد بوده است اما روند موجود نشانگر آن است که نرخ بیکاری ایران غالبا با تغییراتی اندک در محدوده 10 تا 12 درصد در نوسان بوده است . این بدان معناست که سیاست های اشتغال زایی دولت ها غالبا با نتایجی یکسان مواجه بوده و دستاورد آن را می توان بیش از ایجاد اشتغال،" حفظ وضع موجود" ارزیابی کرد . در سال های اخیر با توجه به فشار جمعیتی ، نرخ بیکاری افزایش چندانی نداشته که کارشناسان و تحلیلگران مهمترین دلیل این اتفاق را گسترش سریع دانشگاه ها و موسسات اموزش عالی و ناامیدی جوانان از پیدا کردن شغل و خروج موقتی از بازار کار می دانند . این مساله بدون تردید زمینه ساز ورود پرفشار نیروهای تحصیلکرده و سرخورده از یافتن کار در سال های آتی خواهد شد .

ارسال نظر

  • ناشناس
    ۰ ۰

    امیدواریم در مقالات آینده نویسنده محترم عنوان را طوری انتخاب کنند که با متن تطابق داشته باشد. آنالیزاطلاعات مفید است ولی خوشحال میشویم که نظر نویسنده را در مورد "چگونه فرصت های شغلی را افزایش دهیم بدانیم".

  • رمضانعلی ایزانلو
    ۰ ۰

    من که را ه کاری در مقالات این اقتصاد دانان ندیدیم متاسفانه عد های بدون اینکه مساله را درک کنند جوابهای تکراری می دهند بنده راه کار واقعی وموثر می دهم تا این تعادل نا میزان را به هم نزنیم درست نمی شود 1- عدم پرداخت سوبسید به کالا ها وخدمات از طرف دولت و افزایش نرخ حاملهای ارژی به نزدیک نرخهای ترکیه یعنی بنزی 5000 تومان وگازوییل.. و نان 2000 تومان2- اتخاذ استراتژی دولت رفاه یعنی مواظبت از گروههای اسیب پذیر نه به سازندگی وعمران 3- کاهش نون خورهای دولت وازاد سازی اقتصادی وفقط را ه برون رفت همین هست
    چون در نتیجه افزایش هزینه ها دستمزد ها گران خواهد شد وسپس گروهای بیشتری کار خواهند کرد و خرده پول دارها که با بهره بانکی زندگی می کنند متلاشی خواهند شد ( سرمایشان مستهلک خواهد شد) ان وقت زنان هم به شدت وار بازار کار خواهند شد وقتی تعداد کارکنان بیشتر شوند ارزش افزوده وخدمات رشد خواهد کرد وانگاه در نسبت دستمزد ودرامد وگردش پولی به کشورهای پیشرفته خواهیم رسید ودرامد های نفتی هم همچون یک کاتالیزور سرعت رشد را دوچندان خواهد کرد