پشت پرده توقف یک همکاری سیاه / ماجرای جنجالی دانشکده ادبیات و سپیده بیرشک

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران در واکنش به گزارش خبرگزاری دانشجو درباره سوابق رسانه‌ای و مواضع سپیده بیرشک، مدرس مدعو گروه فلسفه این دانشکده، اعلام کرد که همکاری با وی پس از دو جلسه تدریس متوقف شده و از ۲۳ مهرماه ورود او به دانشگاه ممنوع شده است. دانشگاه تهران در توضیح علت بی‌اطلاعی دانشکده از سوابق رسانه‌ای بیرشک مدعی شده است که وی با نام اصلی خود، «زهرا بیرشک»، از دانش‌آموختگان سابق این دانشکده بوده و پس از پایان تحصیل در خارج از کشور و بازگشت به ایران، تدریس یک درس به‌صورت حق‌التدریسی برای او تعریف شده است؛ اما در فضای مجازی و برخی رسانه‌ها با نام «سپیده بیرشک» فعالیت می‌کرده و به همین دلیل، دانشکده از فعالیت‌های رسانه‌ای او بی‌اطلاع بوده است.

در ادامه حتما بخوانید:

پذیرش اولین دوره DBA با گرایش هوش مصنوعی (AI) و گرایش استراتژی در دانشگاه تهران

دانشگاه تهران: در لیست تحریم هیچ کشوری نیستیم

پذیرفتن ادعا‌هایی از جمله «ما مطلع نبودیم» و «نمی‌دانستیم»، دور از ذهن و باور است. مگر می‌شود فردی با عنوان استاد مدعو وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شود، اما هیچ‌کس سوابق او را بررسی نکند؟ حتی اگر چنین اتفاقی افتاده باشد، باز هم این میزان از بی‌اطلاعی در فرایند انتخاب و به‌کارگیری مدرس در دانشگاهی با جایگاه دانشگاه تهران، برای جامعه دانشگاهی پذیرفتنی نیست!

پرسش اینجاست که مسئولان دانشکده ادبیات و ریاست دانشگاه تهران بر چه اساسی فردی را برای تدریس به دانشجویان انتخاب کرده‌اند، بدون آنکه از سوابق رسانه‌ای و مواضع علنی او اطلاع داشته باشند؟ آیا بررسی پیشینه فردی که قرار است در کلاس درس با دانشجویان ارتباط مستقیم داشته باشد، جزو ابتدایی‌ترین وظایف مسئولان دانشگاه نیست؟

خبرگزاری دانشجو پیش از این در گزارشی با عنوان «وقتی کارشناس BBC استاد فلسفه دانشگاه تهران می‌شود» به سوابق حضور سپیده بیرشک در برنامه «پرگار» شبکه BBC فارسی، همکاری او در تهیه پادکست «شیرازه» و برخی نوشته‌ها و مواضع علنی وی پرداخته بود.

اکنون که دانشگاه تهران از توقف همکاری با این مدرس خبر داده، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: اگر مسئولان از این سوابق بی‌اطلاع بوده‌اند، چه کسی مسئول بررسی پیشینه مدرسان مدعو است؟ اگر هم اطلاع داشته‌اند، چرا این همکاری از ابتدا شکل گرفته است؟

دانشگاه تهران نمی‌تواند با اعلام توقف همکاری، به تمام پرسش‌ها درباره نحوه انتخاب این مدرس پاسخ داده باشد. مسئله فقط پایان تدریس یک فرد نیست؛ مسئله، ضعف احتمالی در سازوکار بررسی سوابق مدرسان و مسئولیتی است که مدیران دانشگاه در قبال دانشجویان بر عهده دارند. انتظار می‌رود مسئولان دانشگاه به‌جای اکتفا به توضیح درباره علت بی‌اطلاعی، درباره چگونگی انتخاب این مدرس و مسئولیت نظارت بر سوابق او شفاف‌سازی کنند.