نسخه اقتصاددانان برای کوین وارش | پیش‌بینی نرخ بهره در فدرال رزرو تغییر می‌کند؟

اقتصادجهان؛ کوین وارش، رئیس فدرال رزرو، خواستار بازنگری در شیوه اطلاع‌رسانی بانک مرکزی آمریکا شده و گروهی از کارشناسان خارج از این نهاد را مأمور بررسی راهکار‌های اصلاح آن کرده است.

در همین زمینه، الن مید، مشاور ارشد سابق هیئت‌مدیره فدرال رزرو، و کریگ تورس، سردبیر مؤسسه مالی و اقتصادی اندرسن، در مقاله‌ای پیشنهاد کرده‌اند نمودار نقطه‌ای نرخ بهره (Dot Plot) با سازوکاری مبتنی بر انتظارات بازار جایگزین شود.

دات‌پلات که در سال ۲۰۱۲ و در دوره ریاست بن برنانکی معرفی شد، پیش‌بینی هر یک از سیاست‌گذاران فدرال رزرو از مسیر مطلوب نرخ بهره را نشان می‌دهد؛ مسیری که به اعتقاد هر عضو می‌تواند اقتصاد را به اهداف ثبات قیمت‌ها و حداکثر اشتغال برساند.

با این حال، پیش‌بینی‌های نرخ بهره و متغیر‌های اقتصادی اعضا به‌صورت ناشناس و بدون ارتباط مشخص با یکدیگر منتشر می‌شوند. در نتیجه، مشخص نیست هر مسیر پیشنهادی نرخ بهره بر چه چشم‌اندازی از رشد اقتصادی، تورم و اشتغال استوار است.

نویسندگان معتقدند این ساختار باعث شده سرمایه‌گذاران عمدتاً بر میانه پیش‌بینی‌های نرخ بهره تمرکز کنند و گاهی آن را تعهد فدرال رزرو برای تصمیم‌های آینده تلقی کنند.

جایگزین نمودار دات‌پلات چیست؟

به اعتقاد نویسندگان، فدرال رزرو می‌تواند به‌جای انتشار پیش‌بینی نرخ بهره اعضای خود، از مسیر نرخ بهره‌ای استفاده کند که در قیمت دارایی‌های بازار مالی منعکس شده است؛ روشی که بانک مرکزی انگلیس و بانک مرکزی اروپا نیز در پیش‌بینی‌های خود به کار می‌گیرند.

در این سازوکار، بانک مرکزی ابتدا مسیر مورد انتظار بازار برای نرخ بهره در سال‌های آینده را مبنا قرار می‌دهد و سپس پیامد‌های احتمالی آن را برای تورم، رشد اقتصادی و اشتغال پیش‌بینی می‌کند.

به این ترتیب، سرمایه‌گذاران می‌توانند ارزیابی کنند که آیا مسیر نرخ بهره مورد انتظار بازار، اقتصاد آمریکا را به اهداف فدرال رزرو نزدیک خواهد کرد یا از آن دور می‌سازد.

نویسندگان تأکید می‌کنند که چنین روشی دو مزیت دارد؛ نخست آنکه اطلاعات و انتظارات بازار در پیش‌بینی‌ها حفظ می‌شود و دوم آنکه فدرال رزرو دیگر نیازی به ارائه راهنمایی مستقیم درباره مسیر آینده نرخ بهره نخواهد داشت.

چرا تغییر این سازوکار اهمیت دارد؟

وارش پیش‌تر از تمرکز بیش از اندازه بازار‌ها بر میانه نقاط نمودار انتقاد کرده است. نگرانی او این است که سرمایه‌گذاران پیش‌بینی‌های سیاست‌گذاران را به‌جای برآورد‌های مشروط، تعهدی درباره تصمیم‌های آینده فدرال رزرو در نظر بگیرند.

این بحث در شرایطی مطرح شده که به نوشته نویسندگان، تغییرات ساختاری اقتصاد جهانی، تشدید رقابت بر سر منابع طبیعی، مسیر‌های تجاری و فناوری و همچنین تداوم فشار‌های تورمی، پیش‌بینی مسیر اقتصاد را دشوارتر کرده است.

با این حال، استفاده از انتظارات بازار نیز بدون مشکل نیست. قیمت‌گذاری بازار‌های مالی ممکن است به‌سرعت تغییر کند و مسیر نرخ بهره‌ای که مبنای پیش‌بینی قرار گرفته، حتی هنگام انتشار گزارش اقتصادی بانک مرکزی دیگر به‌روز نباشد.

همچنین فدرال رزرو باید مشخص کند که پیش‌بینی اقتصادی جدید حاصل ارزیابی کمیته سیاست‌گذاری خواهد بود یا کارشناسان بانک مرکزی آن را تهیه خواهند کرد و چه سهمی از پیش‌بینی بر مدل‌های اقتصادی یا قضاوت کارشناسی متکی است.

نویسندگان در پایان تأکید می‌کنند که هنوز مشخص نیست گروه کارشناسی منصوب وارش چه پیشنهادی ارائه خواهد کرد. با این حال، استفاده از مسیر نرخ بهره مورد انتظار بازار می‌تواند ضمن کاهش وابستگی سرمایه‌گذاران به سیگنال‌های مستقیم فدرال رزرو، مبنای مشترکی برای ارزیابی و توضیح چشم‌انداز اقتصادی فراهم کند.