از پامنار تا تایتان؛ روایت کارآفرینی در دل فولاد

شرایط پس از جنگ و تغییرات گسترده در معادلات اقتصادی و لجستیکی کشور، شوک عمیقی به زنجیره‌های تأمین وارد کرد که بسیاری از فعالان حوزه استیل و فولاد را با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبه‌رو ساخت. در این دوران، آنچه تایتان را در میان طوفان‌های اقتصادی و ابهامات بازار سرپا نگه داشت، نه فقط دسترسی به منابع، بلکه الگوی سازمان‌یافته‌ای بود که از پیش برای مدیریت بحران طراحی شده بود. در شرایطی که تامین مواد اولیه به دلیل اختلال در مسیرهای تجاری با دشواری‌های جدی مواجه شده است، تایتان توانست با اتکا به زیرساخت‌های حرفه‌ای خود، به عنوان یک لنگرگاه مطمئن برای صنایع وابسته عمل کرده و نقش واسط تخصصی خود را به عنوان عاملی برای حفظ ثبات در خطوط تولید داخلی تثبیت کند.

قربانی مسیر خود را نه از دل ساختارهای رسمی و آموزشی، بلکه از تجربه مستقیم بازار آغاز کرده است. او بلافاصله پس از دریافت دیپلم، تصمیم می‌گیرد وارد فضای کار شود؛ تصمیمی که بیش از هر چیز از ضرورت‌های اقتصادی و تمایل به استقلال حرفه‌ای نشأت می‌گرفت. به گفته او، ورودش به بازار بدون آنکه تجربه کارمندی یا کارآموزی رسمی داشته باشد، مسیری خودساخته را رقم زد؛ مسیری که بعدها به یکی از نمونه‌های قابل توجه سازمان‌سازی در بازرگانی استیل و فولاد بدل شد.

جواد قربانی در این باره عنوان می‌کند: «شروع فعالیت اقتصادی من کاملاً مستقل و بدون الگوی از پیش تعریف شده بود. نه در ساختار سازمانی آموزش دیدم و نه در قالب کارمندی وارد بازار شدم؛ اما همین مسیر خودجوش به من کمک کرد تا از ابتدا نگاه مسئله‌محور به کار داشته باشم و به تدریج برای خودم سرمایه و تجربه بسازم».

شکل گیری یک مسیر متفاوت در بازار استیل و فولاد

اواسط دهه ۱۳۷۰، خیابان پامنار تهران یکی از مهم‌ترین کانون‌های داد و ستد محصولات فولادی و فنری محسوب می‌شد. قربانی پس از مدتی فعالیت و شناخت بازار، موفق شد یک مغازه در این محدوده خریداری کند؛ نقطه‌ای که به نوعی آغاز تثبیت حضور او در بازار فولاد بود. برخلاف بسیاری از فعالان این حوزه که صرفاً به گردش مالی می‌اندیشند، او از همان سال‌ها تلاش کرد مدل متفاوتی از تعامل با مشتریان و طرف‌های تجاری خود شکل دهد؛ مدلی مبتنی بر شناخت نیاز، اعتمادسازی و درک کاربرد صنعتی محصولات.

این نگاه در دوره‌ای شکل گرفت که بخش قابل توجهی از بازار فولاد ایران با رشد صنعت خودرو همراه بود. حضور در این بازار و کسب جایگاه در زنجیره تأمین صنایع خودرویی، برای جواد قربانی نه تنها تجربه‌ای اقتصادی، بلکه سکوی پرتابی برای گسترش فعالیت‌های بعدی محسوب می‌شد.

نقطه عطف بعدی، سال ۱۳۸۳ بود؛ زمانی که شرکت جهان فولاد پیشرو به صورت رسمی تأسیس شد. این تصمیم، گذار از فعالیت فردی به کار سازمان‌یافته را رقم زد. بلافاصله پس از آن، بازرگانی خارجی به سبد فعالیت‌های شرکت اضافه شد و واردات محصولاتی که تولید داخلی نداشتند، آغاز شد. قربانی معتقد است استقلال در حوزه بازرگانی خارجی، قدرت تصمیم‌گیری و تسلط بر بازار را برای مجموعه‌اش افزایش داد. او در این باره می‌گوید: «وقتی تصمیم گرفتیم کار را به شکل سازمانی پیش ببریم، نگاه ما فقط افزایش حجم معاملات نبود. می‌خواستیم ساختاری ایجاد کنیم که بتواند بازار را تحلیل کند، نیاز صنعت را بفهمد و همزمان به صورت مستقل در حوزه بازرگانی خارجی عمل کند. همین استقلال، توان مجموعه را چند برابر کرد».

تأمین تخصصی؛ فراتر از خرید و فروش

در سال های اخیر، چالش دسترسی پایدار به ورق های استنلس استیل و فولادی، به یکی از دغدغه‌های اصلی صنایع کشور تبدیل شده است. از تولیدکنندگان تجهیزات صنعتی گرفته تا صنایع پایین دستی مانند ماشین‌سازی، قطعه‌سازی و حتی صنعت ساخت‌وساز، همگی به موادی وابسته‌اند که اختلال در تأمین آنها میتواند کل زنجیره تولید را متوقف کند. در چنین شرایطی، نقش شرکت‌هایی که فراتر از تأمین عمومی عمل می‌کنند، بیش از گذشته اهمیت یافته است.

جهان فولاد پیشرو طی نزدیک به سه دهه فعالیت، تمرکز خود را بر تأمین ورق‌ها و مقاطعی قرار داده که نیازمند دقت فنی بالا و شناخت دقیق کاربرد صنعتی هستند. در سبد تایتان محصولاتی نظیر ورق، لوله، پروفیل، میلگرد و مفتول فولادی و استنلس استیل با تنوع گسترده‌ای از ابعاد، گرید و استانداردهای مختلف وجود دارد. این تنوع، به مشتریان صنعتی امکان می‌دهد متریال متناسب با نیاز واقعی خود را دریافت کنند؛ نه صرفاً آنچه در بازار در دسترس است.

در این مدل فعالیت، شرکت علاوه بر نقش واسطه‌ای، نقشی تخصصی نیز میان منابع تأمین داخلی و خارجی و مصرف‌کنندگان صنعتی ایفا می‌کند. توجه به استانداردها، شرایط عملیاتی و نوع مصرف، بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند تأمین محسوب می‌شود؛ رویکردی که تفاوت میان بازرگانی سنتی و تأمین تخصصی را آشکار می‌کند.

سازمان‌سازی در بازاری که به آن کمتر توجه شده است

یکی از وجوه کمتر دیده شده فعالیت جواد قربانی، تأکید او بر کارآفرینی در حوزه بازرگانی است؛ حوزه ای که به گفته خودش، اغلب فعالان آن بیشتر به درآمد کوتاه مدت فکر می‌کنند تا ایجاد سازمان پایدار. نتیجه این نگاه، شکل‌گیری مجموعه‌ای با نزدیک به ۸۵ نیروی انسانی طی حدود ۱۵ سال بوده است؛ عددی که برای یک شرکت بازرگانی در صنعت استیل و فولاد، قابل توجه محسوب می‌شود.

قربانی در این باره تأکید دارد: «در کنار توجیه اقتصادی فعالیت، همیشه به این فکر کرده‌ام که یک سازمان واقعی بسازم. سازمانی که هر بخش آن مسئولیت مشخص داشته باشد و افراد در آن احساس مشارکت و رشد کنند. به نظر من، بازرگانی هم می‌تواند محل خلق کارآفرینی باشد، نه فقط محلی برای گردش پول.»

این نگاه، در کنار عبور از فراز و فرودهای اقتصادی، تغییر سیاست‌های ارزی و تحولات ساختاری صنعت استیل و فولاد، به جهان فولاد پیشرو کمک کرد تا حضور مستمر خود را در بازار حفظ کند.

تایتان؛ نقطه عطف یا سکوی آینده؟

از سال ۱۳۹۹، بازسازی ساختمان قدیمی دانه‌داران در جنوب غرب تهران آغاز شد؛ پروژهای که همزمان با ری‌برندینگ مجموعه و تولد نام «تایتان» پیش رفت. برای قربانی، تایتان صرفاً یک تغییر نام یا یک ساختمان جدید نبود؛ بلکه تجسمی از همه تجربه‌ها، ارتباطات و آموخته‌های او در طول سال‌ها فعالیت حرفه‌ای به شمار می‌آمد.

او این مرحله را بزرگ‌ترین نقطه عطف زندگی کاری خود می‌داند، اما در عین حال تأکید می‌کند که تایتان پایان مسیر نیست. او در این خصوص عنوان می‌کند: «شاید برای خیلی‌ها تایتان یک هدف نهایی باشد، اما برای من تایتان سکویی است برای نگاه درست‌تر به آینده. شکل گیری این برند و مجموعه، باعث شد دوباره توانمندی‌ها و نوع نگاهم به کار و زندگی را بازتعریف کنم.»

روایت جواد قربانی، بیش از آنکه داستان رشد یک شرکت بازرگانی باشد، نمونه‌ای از بلوغ تدریجی یک کارآفرین در دل صنعت است؛ مسیری که از ضرورت‌های مالی آغاز شد، با شناخت فولاد جهت گرفت و امروز در قالب تایتان، افق‌های تازه‌ای را پیش روی خود می‌بیند.

در پایان، علاقه‌مندان می‌توانند ویدئوی کامل مصاحبه با جواد قربانی، بنیان‌گذار تایتان را از طریق وبسایت آپارات مشاهده کنند؛ گفت وگویی که جزئیات بیشتری از این مسیر سه دهه‌ای و نگاه او به آینده صنعت استیل و فولاد و کارآفرینی را روایت می‌کند.