بحران معیشت و فقر شاغلان در بریتانیا؛ کار دیگر راه خروج از فقر نیست

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از بلومبرگ، بر اساس اعلام بنیاد رزولوشن، یک خانوار معمولی کم‌درآمد در بریتانیا باید ۱۳۷ سال صبر کند تا سطح استاندارد‌های زندگی‌اش دو برابر شود، بیش از سه برابر طولانی‌تر از گذشته.

این اندیشکده با انتشار تحلیلی تازه از استاندارد‌های زندگی اعلام کرد اجاره‌های بالا و دستمزد‌های پایین به این معناست که کار برای میلیون‌ها خانواده بریتانیایی «دیگر مسیری برای خروج از فقر نیست».

جایگزینی فقر شاغلان به جای بیکاری

در این گزارش آمده است فقر در میان افراد شاغل جای بیکاری را در کانون «ناکارآمدی اقتصادی» بریتانیا گرفته و هشدار داده شده است که اگر این روند معکوس نشود، بی‌ثباتی سیاسی بیشتری در پیش خواهد بود.

هشدار رزولوشن که روز سه‌شنبه منتشر شد، در شرایطی مطرح می‌شود که دولت مستقر حزب کارگر در آشفتگی به سر می‌برد. کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر، به دلیل تصمیمش برای انتصاب پیتر مندلـسون به عنوان سفیر در ایالات متحده در دسامبر ۲۰۲۴، با وجود ارتباط‌های مندلـسون با مجرم جنسی جفری اپستین، تحت فشار است تا کناره‌گیری کند.

فشار سیاسی بر دولت کارگر

مورگان مک‌سوینی، رئیس دفتر استارمر، روز یکشنبه به دلیل تأثیرگذاری بر این تصمیم کنار گذاشته شد و سپس تیم آلن، مدیر ارتباطات استارمر، روز دوشنبه «برای فراهم شدن امکان تشکیل تیم جدیدی در شماره ۱۰» استعفا داد. رقبای رهبری حزب کارگر در حال نزدیک شدن هستند و بازار‌ها از شکل‌گیری دولتی چپ‌گراتر که ممکن است استقراض را افزایش دهد یا با مالیات‌های بالاتر به رشد لطمه بزند، هراس دارند.

گزارش رزولوشن با عنوان «بریتانیا‌ی گمنام» هشدار داد که کند شدن رشد استاندارد‌های زندگی در میان ۱۳ میلیون خانوار در سن کار در نیمه فقیرتر کشور، گرایش به پوپولیسم را تقویت می‌کند. حزب اصلاحات بریتانیا به رهبری نایجل فاراژ در نظرسنجی‌ها به صدر جهش کرده و حزب کارگر را پشت سر گذاشته است. نگرانی‌های مطرح‌شده در این گزارش همچنین بازتاب‌دهنده بحران «قدرت خرید» است که سیاست ایالات متحده را دربرگرفته است.

پوپولیسم و بحران قدرت خرید

روث کرتیس، مدیر اجرایی رزولوشن، گفت: «اگر سیاستمداران می‌خواهند اعتماد خانواده‌ها را دوباره به دست آورند، باید رشد اقتصادی را احیا کنند تا افزایش دستمزد‌ها شتاب بگیرد و همزمان نیاز‌های مشخص آنها را در کانون تلاش‌ها برای تغییر مسیر کشور قرار دهند.» او افزود: «در غیر این صورت، ناکارآمدی اقتصادی که بریتانیا‌ی گمنام با آن روبه‌روست، خطر دامن زدن به اختلال سیاسی بیشتر را در پی دارد.»

این گزارش نشان داد درآمد خانواده‌های فقیرتر قرار است در سراسر دهه ۲۰۲۰ تنها سالانه ۰٫۵ درصد رشد کند. با این نرخ، ۱۳۷ سال طول می‌کشد تا خانواده‌های کم‌درآمد استاندارد‌های زندگی خود را دو برابر کنند. در ۴۰ سال منتهی به میانه دهه ۲۰۰۰، درآمد قابل تصرف معمول خانواده‌های در سن کار در نیمه فقیرتر بریتانیا دو برابر شد و به طور واقعی سالانه ۱٫۸ درصد افزایش یافت.

رزولوشن اعلام کرد روند کند شدن درآمد برای کم‌دستمزد‌ها از سال ۲۰۰۵ آغاز شده و «ناشی از خشکیدن افزایش‌های حقوق» بوده است. میانگین درآمد ناخالص سالانه فردی در یک خانواده کم‌درآمد از میانه دهه ۱۹۹۰ تاکنون ۷۷۰۰ پوند (۱۰ هزار و ۵۰۰ دلار) افزایش یافته و به ۱۸ هزار پوند رسیده است، اما نزدیک به سه‌چهارم این افزایش پیش از سال ۲۰۰۵ رخ داده است.

سهم سنگین اجاره در بودجه خانوار

در نتیجه، فقر در میان شاغلان به معضلی بزرگ‌تر از بیکاری تبدیل شده است. با آنکه نظام مالیاتی تصاعدی بریتانیا به این معناست که خانوار‌های فقیرتر سهم کمتری از درآمد خود را به مالیات می‌پردازند، ۱۲ درصد در برابر ۳۱ درصد برای مرفه‌ترین‌ها، مستأجرانی که از مالکان خصوصی خانه اجاره می‌کنند، به طور متوسط ۴۳ درصد از بودجه خانوار خود را صرف اجاره می‌کنند.