نامه یک کارگر به وزیر کار!

" جناب ربیعی! کارگرم! شالوده آسیاب اقتصاد! من و خانواده تشکیل دهنده نصف جمعیت ایران زمین! هنوز هم شعارهای زیباى مسئولین امثال شما برای من و خانواده ام، درمان دندان درد، نمی شود! تأمین‌گر اجاره صاحب خانه نمی‌شود! باعث کفاف حقوق کارگری تا آخر ماه نمی‌شود! امنیت شغلی نمی‌شود! انگیزه کارکردن نمی‌شود.

جناب ربیعی! مسئولین امثال شما از دردهای من و خانواده‌ام چی می‌دانید! از درخانه پوسیدن خانواده‌ام، بدون سفر چه می‌دانید! از درخواست‌های کودکم ازمن و ناتوانی من در برآورده کردن آرزوهای کوچکش چه می‌دانید!

کودکم می‌پرسد پدر! آیا ما در بهشت از خوراکیای داخل تلویزیون خواهیم خورد؟!!! به جاهای سرسبز و زیباخواهیم رفت؟!!!

شما بگویید من به او چه بگویم؟!! شمابگویید! وقتی از من درخواست کیف و کفش می‌کند من به او چه بگویم! وقتی دندانش نیاز به ترمیم دارد و خدمات بیمه من جوابگو نیست، من به او چه بگویم؟! آیاوقت آن نرسیده که امثال شما دست از شعار و گفته‌های زیبا بردارید؟! مسئولین همانند شما، از کاستی‌های من و خانواده ام هیچ نمی‎دانید! پس شایسته است که یا بدانید و برآورده کنید و یا تا ابد سکوت کنید!!!! "