میل متوسط به مصرف چیست؟ بررسی نمونه ای از آن

​این معیار ممکن است توسط فردی که می خواهد بداند پول به کجا می رود یا توسط اقتصاددانی که می خواهد عادات خرج کردن و پس انداز یک ملت را دنبال کند، محاسبه شود.

در هر صورت، میل متوسط به مصرف را می توان با تقسیم میانگین ​​مصرف یا مخارج خانوار بر میانگین درآمد یا عواید آن تعیین کرد.

نکات کلیدی

درآمد چه فردی باشد یا ملی یا باید خرج شود یا پس انداز شود.

میل متوسط ​​به مصرف بالاتر نشان دهنده فعالیت اقتصادی بیشتر است زیرا مصرف کنندگان تقاضای کالا و خدمات بیشتری دارند.

از طرف دیگر، میل متوسط به مصرف پایین‌تر نشان دهنده کند شدن فعالیت اقتصادی است زیرا به کالاهای کمتری نیاز است و ثبات شغلی در خطر است.

دنبال کردن تغییرات میل متوسط به مصرف در طول زمان یا مقایسه آن در بین کشورها یا افراد مختلف اطلاعات بیشتری ارائه می‌کند.

آشنایی با میل متوسط به مصرف

از دیدگاه اقتصادی گسترده تر، میل متوسط به مصرف بالا عموماً برای اقتصاد مطلوب به حساب می‌آید. وقتی میل متوسط به مصرف بالا باشد، مصرف کنندگان کمتر پس انداز می کنند و بیشتر درآمد خود را برای کالاها یا خدمات خرج می کنند. این افزایش تقاضا باعث رشد اقتصادی، گسترش تجارت و اشتغال گسترده‌تر می شود.

معمولا، چنین تصور می‌شود که خانوارهای کم درآمد میل متوسط به مصرف بیشتری نسبت به خانوارهای پردرآمد دارند. خانوارهای کم درآمد ممکن است مجبور باشند کل درآمد خود را برای مایحتاج ضروری صرف کنند به طوری که بخش بسیار اندکی از درآمد قابل تصرف آن‌ها برای پس‌انداز باقی بماند. از طرف دیگر، خانوارهای پردرآمد با جریان نقدی بالاتر پس از برآورده کردن نیازهای خود، معمولاً میل به مصرف نسبتاً کمتری دارند.

اقتصاددانان اغلب پیش بینی های اقتصادی را بر مبنای اقدامات خانوارهای با درآمد متوسط ​​انجام می‌دهند. الگوهای مصرف و پس‌انداز این گروه جمعیتی اغلب درجه‌ای از اعتماد یا بدبینی را نسبت به وضعیت مالی شخصی خود آن‌ها و کل اقتصاد نشان می‌دهند.

واقعیت سریع

هنگامی که میل متوسط به مصرف به صورت اعشاری نوشته می شود، از بازه صفر تا یک تغییر می‌کند. در مقدار صفر (یا 0٪) به معنای پس‌انداز تمام درآمد است. در مقدار یک (یا 100%)، نیز به معنای آن است که تمام درآمد مصرف می شود.

میل متوسط به مصرف در مقایسه با میل متوسط به پس‌انداز

مجموع میل متوسط به مصرف و میل متوسط به پس انداز همیشه برابر یک است. هر خانواده یا ملت بایستی تمام درآمد خود را خرج یا پس انداز کند.

معکوس میل متوسط ​​به مصرف، میل متوسط به پس انداز (APS) است. این رقم صرفاً کل درآمد منهای میزان مخارج است. رقم حاصل به عنوان نسبت پس انداز نیز شناخته می شود.

بایستی اشاره کرد که نسبت پس‌انداز معمولاً بر اساس درصد درآمد قابل تصرف یا درآمد پس از کسر مالیات تعیین می‌شود. فردی که به دنبال محاسبه میل شخصی به مصرف و پس انداز است، احتمالاً برای اندازه گیری واقع‌گرایانه‌تر باید از رقم درآمد قابل تصرف استفاده کند.

نمونه ای از میل متوسط به مصرف

فرض کنید تولید ناخالص داخلی (GDP) اقتصاد یک کشور در سال گذشته معادل 500 میلیارد دلار درآمد قابل تصرف را برای آن ایجاد کرده باشد. کل پس انداز اقتصاد 300 میلیارد دلار بوده است و مابقی آن صرف کالا و خدمات شده است.

میل متوسط به پس‌انداز می تواند شامل پس انداز برای بازنشستگی، خرید خانه و سایر سرمایه گذاری های بلند مدت باشد. به این ترتیب، می تواند به عنوان معیاری از سلامت مالی ملی کشور نیز در نظر گرفته شود.

طبق گزارش دفتر تحلیل اقتصادی، ​​خانوارهای عادی در ایالات متحده 6.2 درصد از درآمد قابل تصرف خود را در مارس 2022 پس انداز کرده اند. این میزان نسبت به سه ماه قبل از آن بیش از 2 درصد کاهش یافته است.

ملاحظات ویژه

میل نهایی به مصرف (MPC) مفهوم مرتبطی به این حوزه است. این مفهوم تغییر میل متوسط به مصرف را اندازه گیری می کند.

فرض کنید که کشور مثال قبلی تولید ناخالص داخلی خود را به 700 میلیارد دلار و میزان مصرف کالاها و خدمات خود را به 375 میلیارد دلار افزایش داده باشد. بنابراین، میل متوسط این اقتصاد به مصرف به 53.57 درصد افزایش می‌یابد.