هر چیزی که باید در مورد اقتصاد بازاری نوظهور بدانید

ویژگی‌های بازارهای توسعه‌یافته ممکن است شامل رشد اقتصادی قوی، درآمد سرانه بالا، بازارهای سهامی و بدهی با قدرت نقدشوندگی بالا، امکان دسترسی سرمایه‌گذاران خارجی و سیستم نظارتی قابل اعتماد باشد.

با توسعه روزافزون اقتصادهای بازاری نوظهور، معمولاً این اقتصادها با اقتصاد جهانی یکپارچه‌تر می‌شوند. این مسئله بدان معناست که قدرت نقدشوندگی بازارهای بدهی و سهام محلی این اقتصادها ممکن است افزایش پیدا کند و حجم تجارت و سرمایه گذاری مستقیم خارجی در آن‌ها افزایش یابد. بدین ترتیب، این اقتصادها ظرفیت ساخت نهادهای مالی و نظارتی مدرن را به دست می‌آورند. در حال حاضر، برخی از اقتصادهای بازاری نوظهور مهم عبارتند از هند، مکزیک، روسیه، پاکستان، عربستان سعودی، چین و برزیل.

در اصل، اقتصاد بازاری نوظهور در حال گذار از یک اقتصاد کم درآمد، کمتر توسعه یافته و اغلب پیش صنعتی به سمت یک اقتصاد مدرن و صنعتی با استاندارد زندگی بالاتر است.

نکات کلیدی

اقتصادهای بازاری نوظهور معمولاً دارای یک ارز واحد، بازار سهام و سیستم بانکی هستند. آنها در حال صنعتی شدن هستند.

اقتصادهای بازاری نوظهور به دلیل رشد سریع خود می توانند بازده بیشتری را به سرمایه گذاران ارائه دهند.

این بازارها همچنین به دلیل وضعیت خود در معرض خطرات ذاتی بیشتری قرار می دارند.

با گذشت زمان، بازارهای نوظهور معمولاً اصلاحاتی را که در بازارهای توسعه یافته اجرا شده است، اتخاذ می کنند.

درک اقتصاد بازاری نوظهور

سرمایه گذاران برای دست‌یابی به چشم انداز بازدهی بالا به دنبال بازارهای نوظهور هستند زیرا این بازارها اغلب رشد اقتصادی سریع تری را تجربه می کنند که با تولید ناخالص داخلی (GDP) اندازه گیری می شود. با این حال، این بازارها همراه با بازده بالاتر معمولا ریسک بسیار بیشتری نیز به همراه دارند.

خطرات بازارهای نوظهور

این خطرات ممکن است شامل بی‌ثباتی سیاسی، مشکلات زیرساخت‌های داخلی، نوسانات ارز و سهام فاقد قدرت نقدشوندگی باشد، زیرا بسیاری از شرکت‌های بزرگ این اقتصادها ممکن است هم‌چنان دولتی یا خصوصی باشند. همچنین، بورس‌های محلی این اقتصادها نیز ممکن است بازارهای با قدرت نقدشوندگی بالا را در اختیار سرمایه‌گذاران خارجی قرار ندهند.

بازار و نهادهای نظارتی بازارهای نوظهور عموماً به اندازه کشورهای توسعه یافته پیشرفت نکرده‌اند. کارایی بازار و استانداردهای سختگیرانه در مقررات حسابداری و اوراق بهادار آن‌ها معمولاً با اقتصادهای پیشرفته (مانند ایالات متحده، اروپا و ژاپن) برابری نمی کند.

نشانه های پیشرفت

با این حال، بازارهای نوظهور معمولاً زیرساخت‌های مالی فیزیکی از جمله بانک ها، بورس اوراق بهادار و یک ارز واحد دارند. یکی از جنبه های کلیدی اقتصادهای بازاری نوظهور این است که با گذشت زمان، اصلاحات و نهادهایی مشابه اصلاحات و نهادهای کشورهای توسعه یافته و مدرن را اتخاذ می کنند. این مسئله باعث رشد اقتصادی آن‌ها می شود.

اقتصادهای بازاری نوظهور معمولا به تدریج از فعالیت های متمرکز بر کشاورزی و استخراج منابع فاصله می‌گیرند به سمت فعالیت های صنعتی و تولیدی سوق پیدا می‌کنند. دولت های این بازارها معمولاً استراتژی های صنعتی و تجاری را آگاهانه برای تشویق رشد اقتصادی و صنعتی شدن دنبال می کنند.

این استراتژی ها شامل رشد صادرات‌محور و صنعتی سازی جایگزین واردات می‌شوند. استراتژی اول بیشتر در اقتصادهایی که نوظهور به حساب می‌آیند مشاهده می‌شوند زیرا تعامل و تجارت بیشتر با اقتصاد جهانی را ترویج می کند.

کشورهای بازاری نوظهور نیز اغلب برنامه های داخلی مانند سرمایه گذاری در نظام‌های آموزشی، ایجاد زیرساخت های فیزیکی و اعمال اصلاحات قانونی برای تضمین حقوق مالکیت سرمایه گذاران را دنبال می کنند.

مهم

بازارهای رو به رشد معمولاً کوچکتر از بازارهای نوظهور هستند و درآمد سرانه کمتر و نقدینگی بازار کمتر کمتری دارند و کمتر صنعتی شده‌اند. در حالی که بازارهای رو به رشد فرصت های سرمایه گذاری جذابی را ارائه می دهند اما این بازارها نسبت به بازارهای نوظهور ریسک بیشتری برای سرمایه گذاران به همراه دارند.

نحوه طبقه‌بندی اقتصادهای بازاری نوظهور

ناظران مختلف اقتصادهای بازاری نوظهور را به روش های مختلفی طبقه بندی می‌کنند. سطوح درآمد، کیفیت نظام‌های مالی و نرخ‌های رشد همگی معیارهای محبوبی در این زمینه هستند، اما فهرست دقیق اقتصادهای بازاری نوظهور بسته به فردی که از آن سوال می‌کنید ممکن است متفاوت باشد.

به عنوان مثال، صندوق بین المللی پول (IMF)  23 کشور را به عنوان بازارهای نوظهور طبقه بندی می کند در حالی که مورگان استنلی کپیتال اینترنشنال (MSCI)  24 کشور را به عنوان بازارهای نوظهور طبقه بندی کرده است. بین این دو لیست تفاوت هایی وجود دارد. استاندارد اند پورز (S&P)  23 کشور و FTSE Russell  نیز 19 کشور را به عنوان بازارهای نوظهور طبقه بندی کرده‌اند، در حالی که داو جونز 22 کشور را به عنوان بازارهای نوظهور به حساب می‌آورد.

به صلاحدید هر یک از این مؤسسات، کشورها با ارتقاء به وضعیت توسعه یافته یا تنزل رتبه به کشور در حال رشد از فهرست آن‌ها حذف شوند. به همین ترتیب، کشورهای توسعه یافته نیز ممکن است به بازار نوظهور تنزل داده شوند، همانطور که در مورد یونان این اتفاق افتاد. ممکن است بازارهای رو به رشد نیز مانند قطر و آرژانتین به بازارهای نوظهور ارتقا یابند.

اقتصاد بازاری  نوظهور چیست؟

اقتصاد بازاری نوظهور عموماً اقتصادی در نظر گرفته می شود که در حال گذار به اقتصاد بازاری توسعه یافته است. این کشورها ویژگی‌هایی مانند رشد سریع تولید ناخالص داخلی، رشد درآمد سرانه، افزایش نقدینگی بازارهای بدهی و سهام و زیرساخت نظام مالی دارند.

چه کشورهایی به عنوان بازارهای نوظهور طبقه بندی می شوند؟

طبقه بندی ها بسته به موسسه طبقه‌بندی کننده ممکن است متفاوت باشد. با این حال، کشورهای موسوم به BRICS نماینده 5 بازار نوظهور با رشد اقتصادی عمده و فرصت های سرمایه گذاری مطلوب هستند. تولید ناخالص داخلی این کشورها – برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی – از سال 2000 تا به امروز به طور پیوسته افزایش یافته است. انتظار می رود که این روند در سال های آینده نیز ادامه یابد.

آیا بازارهای نوظهور سرمایه گذاری خوبی به حساب می‌آیند؟

این بازارها به دلیل تمایل خود به رشد سریع تولید ناخالص داخلی در مقایسه با بازارهای بالغ تر، می توانند سرمایه گذاری خوبی به حساب آیند. در عین حال، سرمایه‌گذاری در بازارهای نوظهور به‌دلیل بی‌ثباتی سیاسی بالقوه، فقدان اطلاعات قابل اعتماد، نوسانات ارز، نقدینگی کمتر و نوسانات سرمایه‌گذاری ممکن است خطرآفرین باشد. قبل از هر گونه سرمایه گذاری، ریسک ها و پاداش های احتمالی را به دقت ارزیابی کنید.