پیش‌بینی آینده اقتصادی ایران، ترکیه و عربستان

وحید شقاقی اظهار کرد: طبق اهداف سند چشم‌انداز برای کسب رتبه اول در منطقه آسیای جنوب غربی باید تولید کشور تا سال 1404 به دو تریلیون (2000 میلیارد) دلار برسد. کشورهای ترکیه و عربستان هم به ترتیب رقم‌های دو تریلیون و 1.5 تریلیون دلار را پیش‌بینی کردند.

وی با اشاره به زمان تدوین افق 1404 در سال 1384 گفت: زمانی که سند چشم‌انداز تدوین شد متوسط رشد اقتصادی برنامه چهارم به حدود 4.4 درصد رسید. متوسط رشد اقتصادی در برنامه پنجم نیز تا شش ماهه اول سال 1392 به منفی 2.4 درصد رسید. لذا تا رشد اقتصادی 8 درصد فاصله بسیار زیادی ایجاد شد اما ترکیه و عربستان دچار این معضل نشدند.

به گفته شقاقی اگر بنا داشتیم تا سال 1404 به اقتصاد اول منطقه تبدیل شویم باید با رشد اقتصادی هشت درصد جلو می‌رفتیم. حال آن‌که رشد اقتصادی ما با نوسانات بسیاری از سال 1384 تا کنون همراه بوده و طی سال‌های اخیر تا منفی 5.8 درصد هم رسید.

این کارشناس اقتصادی تصریح کرد: در حوزه اقتصادی ایران 1404 به‌ویژه در بخش‌های تولیدی موفقیت چندانی حاصل نشده است. البته طی سال‌های اخیر آمارهای شاخص توسعه انسانی سازمان ملل نشان می‌دهد که ما 10 پله صعود داشته‌ایم اما این آمارها بیشتر مربوط به افزایش شاخص در مباحث عدالت اجتماعی و بهبود ضریب جینی کشور است.

وی افزود: ضریب جینی ما از حدود 42 صدم به حدود 37 صدم رسیده که وضع بهتر شده اما در بخش‌های واقعی اقتصاد نه تنها توفیق قابل توجهی کسب نکردیم بلکه عقب‌گرد هم داشتیم.

شقاقی با بیان این‌که اجرای سیاست‌هایی همچون مسکن مهر، پرداخت یارانه‌های نقدی و افزایش استخدام‌های دولتی، کارکردهای دوگانه‌ای را ایجاد کرد، گفت: اجرای این سیاست‌ها ضریب جینی را در بحث عدالت اجتماعی بهبود بخشید اما از سوی دیگر باعث رشد بی‌سابقه نقدینگی و تورم شد. بخصوص توقف پروژه‌های ساخت و ساز، کشور را دچار رکود کرد. تحریم‌های نفتی هم در قالب یک گفتمان اشتباه سیاسی به کشور تحمیل شد تا نهایتا به رشد اقتصادی منفی 5.8 درصد برسیم.

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایسنا، این کارشناس اقتصادی با بیان این اعتقاد که در بخش‌های تولیدی در بهترین حالت تا دو سال آینده به تولید دو سال پیش (سال 1391) می‌رسیم، گفت: برای جبران عقب‌ماندگی گذشته و معرفی خود در سال 1404 به عنوان اقتصاد اول منطقه باید در تولید ناخالص داخلی به رشد 12-10 درصد برسیم که تقریبا غیرممکن است.