نیویورک تایمز درباره ظریف چه نوشت؟

نیویورک تایمز در گزارشی نوشت: تا تابستان امسال، محمد جواد ظریف -یکی از دیپلمات های کارکشته ایرانی- به دلیل نزدیکی روابط با غرب از سوی دولت اصولگرا کنار گذاشته شده بود. علاوه بر اینکه وی طی 35 سال فعالیت های دیپلماتیکش ایران را به جهان معرفی کرد، ظریف روزهایش را در تدریس در مرکز آموزش وزارت خارجه با سکوت سپری می کرد. با تغییراتی که با انتخاب حسن روحانی، رئیس جمهور میانه رو ایران در انتخابات 14 ژوئن به وجود آمد، اکنون ظریف وزیر خارجه جدید ایران است و به نظر می رسد که حضور وی به عنوان مقام ارشد هیات ایرانی در مذاکرات هسته ای با غرب قطعی شده است؛ فراتر از این تحلیلگران بر این باورند که روحانی در خصوص کاهش تنش با آمریکا و دیگر کشورهای غرب جدی است. داود هرمیداس باوند، استاد روابط بین الملل در دانشگاه علامه طباطبایی که شخصا ظریف را از نزدیک میشناسد در باره وی می گوید: «اقای ظریف چهره جدید سیاست جدید است. سیاست خارجی سابق ما آشکارا هیچ نتیجه ای را به همراه نداشت و به وضوح فشل واقع شد. ما نیاز داریم که متودهای قبلی را مورد بازنگری قرار دهیم و مواضع خود را برای پیدا کردن یک راه حل درخصوص برنامه هسته ای وکاهش تحریم ها نرم تر کنیم.» «فرانسو نیکولاد» سفیر سابق فرانسه در تهران که دیدارهای با ظریف داشته است نیز در این باره خاطرنشان کرد: «می توانیم مطمئن باشیم که آقای ظریف اگر موضوع هسته ای را دراختیار بگیرد قطعا به سرعت به طور رسمی پیشنهادهایی را در خصوص برنامه هسته ای ایران مانند پایان دادن به غنی سازی 20 درصدی به عنوان گامی برای همکاری با غرب ارائه دهد.» رهبر ایران اگر تصمیم به اتخاذ راهبرد جدیدی در سیاست خارجی مبنی بر کاهش تنش با غرب را اتخاذ کند، باید این را در نظر گرفت که ظریف شخص مناسبی برای تحقق این تصمیم خواهد بود. در اغلب مواقع طی 3 دهه گذشته، ظریف 53 ساله به دنبال آن بود که روابط کارکردی میان ایران و غرب پایه گذاری کند. اما وی به طور ویژه بر آمریکا، کشوری که وی ترجیح می دهد نام « رقیب» را بر آن بگذارد و نه «دشمن» متمرکز شد. ظریف در روند تهیه و تدوین 3 پیش نویس در موضوعات آتش بس میان ایران و عراق برای پایان دادن به یک جنگ خونین در سال 1980، مذاکرات نیروهای اطلاعاتی ایران درباره نیروهای آمریکایی در افغانستان پس از حملات 11 سپتامبر حضور داشت و چندین سال را نیز به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل در نیویورک حضور داشت. اما پس از سال 2005 و در پی انتخاب محمود احمدی نژاد به سمت ریاست جمهوری ایران، اصولگرایی که به دنبال رویارویی به ویژه با آمریکا و اسرائیل بود، ظریف از فعالیت های دولتی کنار رفت. احمدی نژاد پس از انتخابات سال 2009 بار دیگر به عنوان رئیس جمهوری ایران انتخاب شد اما هشت سال سیاست تقابل به ویژه در موضوع پرونده هسته ای ایران منجر به آن شد که ایران در زمینه سیاسی منزوی و متحمل اقتصادی متضضر از تحریم ها شود. روحانی در دوران تبلیغات انتخاباتی اش بارها بر لزوم بازنگری در روابط خارجی تاکید کرد و در این باره گفت: «بازنگری در این خصوص به معنای تغییر اصول نیست بلکه تاکتیک و رویکردهای ما باید تغییر پیدا کند.» انتخاب ظریف از سوی روحانی به عنوان عاملی برای انجام این تغییرو بازنگری تعجب برانگیز نبود. ظریف جوان هنگامی که 17 سال بیش نداشت برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. پس از آنکه آمریکا در اقدامی تلافی جویانه نسبت به تسخیر لانه جاسوسی این کشور در تهران کارکنان سفارت ایران در آمریکا را در سال 1979 اخراج کرد، ظریف که تنها 19 سال داشت و 3 هفته از مراسم ازدواجش می گذشت به عنوان سخنگوی غیررسمی کارکنان سفارت ایران در واشنگتن انتخاب شد. سال ها پس از آن، ظریف اجازه یافت تا برای تحصیل و کار در بحبوحه جنگ خونین ایران و عراق که منجر به شهید شدن بیش از 400 هزار جوان ایرانی شد، در آمریکا تحصیل و کار کند. ظریف در دانشگاه سان فرانسیسکو در ایالت دنور روابط بین الملل خواند. از سال 2002 تا 2007 در زمان ریاست جمهوری اصلاح طلب ایران محمد خاتمی وی به عنوان نماینده ایران در سازمان ملل متتحد حضور داشت. ظریف فراتر از همه کسانی که در ایران حضور دارند به مدت 30 سال از زندگی اش را در آمریکا گذراند. بنابراین نزدیکی روابط وی با آمریکا اخیرا در پارلمان ایران مباحثی را ایجاد کرد و ظریف را مجبور به آن کرد تا تاکید کرد که وی هیچ گاه برای دریافت شهروندی آمریکا و یا دریافت اقامت دائم از این کشور اقدامی نکرده است. ظریف به راحتی و صراحت به زبان انگلیسی سخن می گوید و دیپلمات ها و روزنامه نگارن غربی وی را به عنوان یکی از سیاستمداران ایرانی می دانند که به وضوح با آنها سخن می گوید. اما ظریف را نمی توان از هیچ بابتی یکی سیاستمدار غرب گرا خواند. همسر وی به ندرت در کنار ظریف و دیگر مجامع عمومی ظاهر می شود و همانند دیگر سیاستمداران ایرانی ظریف از دست دادن با زنان امتناع می کند.