شتر خون‌آشام پس از ۱۲ میلیون سال از دل خاک بیرون آمد / این جانور چه شکلی بود؟

یک

اقتصاد‌آنلاین: بررسی دوباره فسیل‌های باستانی، دانشمندان را به گونه‌ای ناشناخته از شتر‌ها رسانده که ویژگی ظاهری عجیبی داشته است.

فسیل‌هایی تازه بررسی‌شده نشان می‌دهند گونه‌ای عجیب از شتر حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی زندگی می‌کرد. این جانور پا‌هایی بلند و دندان‌های نیش بزرگ و خمیده‌ای داشته که ظاهری شبیه نیش خون‌آشام‌ها به آن می‌داده است. پژوهشگران به آن لقب «شتر خون‌آشام» داده‌اند و نام علمی «ومپایروکملوس ولشی» (Vampyrocamelus welshi) را برایش انتخاب کرده‌اند.

این شتر باستانی در مناطقی زندگی می‌کرد که امروز بخش‌هایی از ایالت‌های تگزاس، اکلاهما و نبراسکا هستند. بررسی فسیل‌ها نشان می‌دهد نر‌های این گونه دو جفت دندان بزرگ و خمیده در فک بالایی داشتند. این دندان‌ها به‌ویژه در انتها تیز بودند؛ اما دندان‌های نیش ماده‌ها بسیار کوچک‌تر و شبیه میخ بود.

شتر خون‌آشام چه ویژگی‌هایی داشت؟

گروهی از پژوهشگران برای شناسایی این گونه، بیش از ۱۰۰ قطعه فسیل متعلق به موزه تاریخ طبیعی آمریکا را بررسی کردند. این نمونه‌ها سال‌ها در مجموعه موزه نگهداری می‌شدند و توجه چندانی به آنها نشده بود.

بخش بزرگی از فسیل‌ها میان سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۰ در منطقه کلارندون در ایالت تگزاس جمع‌آوری شده بودند. این مجموعه شامل جمجمه، فک، دندان و استخوان‌های اندام‌های حرکتی بود. پژوهشگران با اندازه‌گیری استخوان‌ها و مقایسه تناسب آنها با گونه‌های دیگر شتر‌های آمریکای شمالی، ویژگی‌های متمایز این جانور را مشخص کردند.

شتر خون‌آشام پس از ۱۲ میلیون سال از دل خاک بیرون آمد / این جانور چه شکلی بود؟

نتایج بررسی‌ها نشان داد این جانور پا‌هایی بلند و اندامی کشیده داشت. ساعد‌های آن نیز باریک و کشیده بودند. پژوهشگران بر اساس همین تفاوت‌های اسکلتی، این جانور را در سرده‌ای جدید قرار دادند. «ولشی» تنها گونه شناخته‌شده این سرده است. پژوهشگران نام این گونه را به افتخار «اد ولش» (Ed Welsh)، دیرینه‌شناس و پژوهشگر پستانداران دوران سنوزوئیک، انتخاب کرده‌اند.

با وجود دندان‌های نیش غیرمعمولی، سایر دندان‌های این جانور شباهت زیادی به دندان شتر‌های دیگر داشت. دندان‌ها شیار‌ها و سطوح آسیاب‌کننده‌ای داشتند که برای خرد کردن غذا استفاده می‌شدند. به همین دلیل، دانشمندان تصور می‌کنند شتر خون‌آشام در واقع گیاه‌خوار بود؛ هرچند هنوز مشخص نیست بیشتر از برگ و بوته تغذیه می‌کرد یا علف هم می‌خورد.

پژوهشگران احتمال می‌دهند دندان‌های بزرگ نر‌ها برای نمایش قدرت، ترساندن رقیبان و رقابت با دیگر اعضای گونه به کار می‌رفتند. این کارکرد شبیه نقش شاخ گوزن‌ها در نمایش قدرت و رقابت میان نر‌ها است.

بااین‌حال، بخش‌هایی از اسکلت این جانور هنوز پیدا نشده‌اند. از جمله فسیل مهره‌ها، استخوان‌های کامل لگن و برخی استخوان‌های مچ و انگشتان پا در دسترس نیستند. بنابراین، شناخت دقیق‌تر ویژگی‌های حرکتی و بدنی آن به کشفیات آینده نیاز دارد.

پژوهشگران این گونه را از خویشاوندان اولیه شاخه‌ای از شتر‌ها می‌دانند که بعد‌ها لاما‌ها نیز از آن مشتق شدند.

منبع: ایلنا
x