مکازیلا چگونه استارشیپ را در هوا شکار کرد؟
اقتصادآنلاین: پس از آنکه اسپیسایکس برای نخستینبار موفق شد فضاپیمای استارشیپ را بعد از بازگشت از مدار زمین با بازوهای مکانیکی مکازیلا در هوا مهار کند، توجهها به فناوری پیچیدهای جلب شده که پشت این عملیات قرار دارد.
گروه فناوری؛ اسپیسایکس با موفقیت در بازیابی فضاپیمای استارشیپ از مدار زمین، یکی از دشوارترین مراحل برنامه موشکهای کاملاً چندبارمصرف را پشت سر گذاشت. اما آنچه این عملیات را از یک فرود معمولی متمایز میکند، سازوکار پیچیده برج پرتابی است که توانست فضاپیمایی ۵۲ متری را در هوا مهار کند. مکازیلا، سازه عظیم اسپیسایکس با دو بازوی مکانیکی مشهور به چاپستیک، حالا از مرحله گرفتن بوستر عبور کرده و توانسته فضاپیمای اصلی را نیز پس از یک مأموریت مداری بازیابی کند.
تازهترین خبرها از اسپیسایکس؛ بعد از شکار تاریخی چه اتفاقی افتاد؟
تمرکز گزارش جدید اسپیس دات کام بر این مسئله است که موفقیت پرواز پانزدهم هنوز به معنای عملیاتیشدن کامل استارشیپ نیست و اسپیسایکس باید مرحله دشوارتر، یعنی آمادهسازی مجدد و پرتاب دوباره فضاپیما را نیز اثبات کند.
رویترز گزارش داده است ماسک و مهندسان اسپیسایکس تنها چند ساعت پس از بازیابی، بازرسی فضاپیما را آغاز کردند. این موضوع از اهمیت زیادی برخوردار است؛ زیرا هدف شرکت فقط بازگرداندن استارشیپ نیست، بلکه باید مشخص شود چه میزان از بدنه، موتورها و تجهیزات آن پس از بازگشت از فضا قابل استفاده مجدد هستند.
در همین حال، بررسیهای اولیه درباره سپر حرارتی استارشیپ نیز اهمیت پیدا کردهاند. این سپر از صدها کاشی سیاه ششضلعی تشکیل شده که وظیفه محافظت از بدنه در برابر گرمای شدید ورود مجدد به جو را دارند. پیش از بازگشت Ship ۴۲، اسپیسایکس از تصاویر دوربینهای زمینی و دوربینهایی که روی سه ماهواره استارلینک نصب شده بودند، برای بررسی وضعیت سپر حرارتی استفاده کرد. طبق اعلام تیم مأموریت، دادههای اولیه وضعیت این سپر را برای بازگشت مناسب نشان میدادند.
گزارش تازه اسپیس دات کام همچنین به هدف بلندپروازانه ماسک برای افزایش تعداد پرتابهای استارشیپ به ۱۰ هزار پرواز در سال تا ۲۰۳۰ اشاره میکند؛ رقمی که بهطور میانگین به بیش از یک پرتاب در هر ساعت میرسد.
بازوهای مکازولا دقیقاً چگونه کار میکنند؟
برای درک سازوکار مکازیلا باید ابتدا یک تصور اشتباه را کنار گذاشت: بخش عمده عملیات مکازیلا کاهش سرعت و کنترل موقعیت بر عهده خود فضاپیما و موتورهای آن است. بازوها فقط در مرحله نهایی وارد عمل میشوند و وظیفه مهار سازه را بر عهده دارند.

برج مکازیلا دارای دو بازوی فولادی عظیم است که روی یک سازه متحرک در امتداد برج نصب شدهاند. این بازوها هم قابلیت باز و بستهشدن دارند و هم میتوانند در امتداد ارتفاع برج حرکت کنند. در زمان پرتاب، بازوها از مسیر موشک کنار میروند تا خروجی موتورهای قدرتمند رپتور به سازه برخورد نکند. پس از بازگشت موشک، دوباره به موقعیت مناسب منتقل میشوند تا عملیات بازیابی انجام شود.
طبق بررسی فنی منتشرشده در مجله مهندسی، بازوهای مکازیلا حدود ۳۶ متر طول دارند و روی یک سکوی متحرک نصب شدهاند. حرکت عمودی این مجموعه با استفاده از سامانه وینچ و قرقره کنترل میشود. همچنین سازوکارهای ضربهگیر و جکهای هیدرولیکی در بخش مهار تعبیه شدهاند تا نیروهای ناشی از تماس و حرکت باقیمانده موشک را جذب کنند.
مرحله بعدی؛ آیا استارشیپ دوباره پرتاب میشود؟
شاید مهمترین پرسش پس از این موفقیت این باشد که آیا اسپیسایکس میتواند همین فضاپیما را دوباره به فضا بفرستد یا نه.
ایلان ماسک پیش از پرواز پانزدهم از تمایل شرکت برای استفاده مجدد از هر دو بخش استارشیپ صحبت کرده بود. اما همانطور که گزارش اسپیس دات کام تأکید میکند، اسپیسایکس هنوز استفاده مجدد سریع از فضاپیمای بالایی را به نمایش نگذاشته است. حتی بوسترهایی که پیشتر دوباره پرواز کردهاند، میان دو مأموریت چند ماه فاصله داشتهاند.
در کنار این مسئله، اسپیسایکس باید فناوری سوختگیری در مدار را نیز توسعه دهد. برای سفر به ماه، استارشیپ نمیتواند تمام سوخت موردنیاز خود را هنگام پرتاب حمل کند؛ زیرا وزن آن بیش از حد افزایش مییابد. به همین دلیل، قرار است فضاپیما پس از رسیدن به مدار زمین، از نسخههای تانکر استارشیپ سوخت دریافت کند.