آقای پزشکیان در تصمیمات فنی با کارشناسان فنی مشورت کنید

سهراب مشهودی: احتمالا وزرای شما " برنامه اقدام برای پالایش و تمرکز زدایی از استان‌های تهران و البرز" را برای پاسخ دادن به دغدغه شما در مورد کلان شهر تهران ارائه کرده‌اند؛ که اصلی‌ترین هدفش جلوگیری از جمعیت پذیری (و حتی کوشش برای کاهش جمعیت) این دو استان است، که در محور‌های مختلف بیان گردیده.

شما شاید به عنوان یک پزشک ندانید ولی حتما ریاست سازمان برنامه، وزیر راه و شهرسازی، وزیر اقتصاد و وزیر کشور میدانند که ریشه اصلی مهاجرت به تهران نه وجود مسکن در مقصد بلکه بعلت نبودن شغل در مبدا است. آنها حتما میدانند که علت مهاجرت به تهران افزایش تراکم و ساختن آپارتمان‌های شیک در مناطق یک و دو و سه (حتی تا منطقه ۸ و ۲۲) نیست.

آنها بهتر می دانند که حتی یک نفر طی ده‌های گذشته نگفته میخواهم بروم تهران، چون خانه خالی پیدا نکرده‌ام نتوانستم و نرفتم.

وزارت راه و شهرسازی، کشور و شهرداری تهران بخوبی میداند که افزایش تراکم و ساخت وساز ممکنست بتواند (آنهم نه قطعا) جمعیت همان نقطه از شهر را افزایش دهد، ولی حتما موجب افزایش جمعیت شهر نمی‌گردد. تجارب گذشته در شهر‌های کوچک و حتی متوسط کوچک نشان داده که اگر تراکم ساختمانی و حتی محدوده را هم آزاد کنید نمی‌توانید به جذب جمعیت بپردازید. آمار جمعیت گریزی از این شهر‌ها و روستا‌ها و یا رسیدن فقط به یک سوم ظرفیت شهر‌های جدید، بعد از سی سال این را گواهی میدهد.

ذیلا به چند نکته دیگر از این مصوبه را که نشان میدهد که نوشته شده برای انجام ندادن و فقط راضی کردن شما (مثل جابجایی از مرکز سیاسی از تهران که قبلا گفته شده بود) تدوین شده است:

۱- حفاظت از باغات.

پنجاه سال است که برای حفاظت از تغییر کاربری باغات از قانون منع تغییر کاربری باغات استفاده میشود. شما شاید ندانید ولی حتما وزیر کشاورزی میداند که عدم تغییر کاربری برای نگه داشتن باغ کافی نیست، بلکه نگه داری باغ آب و کار میخواهد. اگر آب نباشد و یا مالک و یا مالکین متعدد باغ (بعلت وراثت) نخواهند و یا نتوانند باغ را نگه داری کنند، با عدم تغییر کاربری فقط باغات خشک خواهیم کرد. وزارت کشاورزی بعلت تجربه نیم قرنی اش میداند که اگر بخواهد باغات حفظ شوند محرک‌های تشویقی و حتی در مواردی تملک باغ بوسیله وزارت کشاورزی و یا شهرداری (از طریق زمین معوض) باید اتفاق بیفتد.

۲- اتخاذ روش قدیمی عدم انجام مصوبات، با محول کردن به تدوین آئین نامه‌های اجرایی و یا دیگر اقدامات برای اجرای مصوبات است.

در ایران تاریخ تعیین ضرب عجل برای تدوین آئین نامه‌ها بوسیله ارگان‌های مختلف در مصوبات مختلف سابقه‌ای بیش از جمهوری اسلامی دارد و عدم تحقق بخش اعظم آنها بدو علت است:

اول اینکه بهنگام تصویب از آن ارگان‌های پرسیده نشد آیا قدرت اجرایش را دارند و یا نه؟

دوم هیچ سازو کار اجرایی قوی و قانونی برای موظف بودن آن ارگان‌ها و بعدا پاسخ گو کردنشان وجود ندارد؛ که این مصوبه مملو است از این دستور تدوین آئین نامه‌ها و اقداماتی که دیگران باید انجام دهند.

۳- روش دیگر عدم انجام مصوبات، انداختن بار اعظم کار به گردن مردم است.

امریکه این مصوبه نیز از آن بهره برده است.

۴- مصوباتی قابل اجرایی دارد (به شرط رفع موانع فوق) که خود دولت و وزارتخانه‌ها بار آنرا بپذیرند، برای تحقق مصوبه فوق، بدوا باید اقدامات زیر صورت بگیرد.

یک- نوسازی آب لوله کشی تهران

که میگویند ۳۰% آب را بعلت نشتی هدر میدهد و تبدیل آن بدو لوله آب شرب و آب خاکستری.

دو- ساختن شهرک‌های صنعتی و کارگاهی در مناطق مهاجر فرست؛ که در طرح آمایش و طرح‌های ناحیه‌ای مکان‌های آنها تعییین و مصوب شده است و در نقاط ضروری ساختن شهرک‌های سکونتی ضروری که آنها هم جایشان مشخص شده است.

سه- تحلیل دقیق اقتصادی که جابجایی صنایع موجود منطقه کلان شهر تهران به نقاط دیگر ممکن و اقتصادی‌ترست و یا آوردن آب برای آنها.

۵- جمع بندی

برای تعادل بخشی به پخشایش فعالیت و سکونت در سرزمین زمینه برای اقدامات اساسی وجود دارد:

اول، اجرای طرح آمایش سرزمین است که رها شده و حتی برنامه ۵ ساله هفتم به آن پشت کرده و دوم تحقق بخشی به طرح‌های ناحیه‌ای که تقریبا برای تمام نواحی ایران تهیه شده است.

پشت کردن باین اقدامات پایه و اساسی و انجام امور فرعی و تبعی فقط برای انحراف نظرات از واقعیت‌ها و برنامه گریزی دولت است.