پایان بلاتکلیفی برای یک شریان حیاتی / پروژه‌ای که پس از سال‌ها توقف دوباره وارد فاز اجرایی شد

هوشنگ بازوند، معاون وزیر راه و شهرسازی، در سفر اخیر خود به استان سمنان و بازدید میدانی از محور سمنان–فیروزکوه، بر اهمیت استراتژیک این مسیر در تسهیل ارتباط میان استان‌های تهران، سمنان و مازندران تأکید کرد.

وی با اشاره به اینکه محور سمنان–فیروزکوه در مجموع ۶۵ کیلومتر طول دارد، خاطرنشان کرد که تقسیم‌بندی جغرافیایی این پروژه به گونه‌ای است که ۲۸ کیلومتر آن در محدوده استان تهران و ۳۷ کیلومتر دیگر در حوزه استحفاظی استان سمنان قرار گرفته است.

طبق گفته‌های وی، تکمیل باند دوم این محور نقشی کلیدی در ارتقای ظرفیت و بهبود کیفیت تردد در این منطقه ایفا خواهد کرد.

مشخصات فنی و وضعیت پیشرفت پروژه

بنا بر گزارش روابط عمومی شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل‌ونقل کشور، در محدوده استان سمنان تاکنون ۱۰ کیلومتر از عملیات اجرایی به پایان رسیده و در سال ۱۴۰۰ به بهره‌برداری رسیده است.

در حال حاضر، تمرکز اصلی بر روی ۲۷ کیلومتر باقی‌مانده است که در قالب دو قطعه مجزا عملیاتی شده است. طبق ارزیابی‌های فنی، ۱۴ کیلومتر از این مسیر در حال حاضر ۴ درصد و قطعه ۱۳ کیلومتری دیگر نیز حدود ۳ درصد پیشرفت فیزیکی دارند. مطابق قراردادهای منعقد شده، زمان‌بندی اجرای هر دو قطعه ۳۶ ماه تعیین شده است.

پایان بلاتکلیفی؛ چرا پروژه متوقف شده بود؟

معاون وزیر راه و شهرسازی با اشاره به سوابق اجرای این بخش از پروژه، توضیح داد که روند پیشرفت کار در سنوات گذشته با چالش‌هایی مواجه بود. این بخش از محور در قراردادهای پیشین با پیشرفت فیزیکی حدود ۲۰ درصد متوقف شده بود.

با بروز شرایط خاص در روند اجرای پروژه، تصمیم بر آن شد تا با خلع‌ید پیمانکار سابق و تعیین پیمانکاران جدید، ادامه عملیات اجرایی ۲۷ کیلومتر باقی‌مانده در دستور کار فوری قرار گیرد تا از تداوم رکود در این پروژه زیرساختی جلوگیری شود.

نقش کلیدی این مسیر در شبکه حمل‌ونقل کشور

مدیرعامل شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل‌ونقل کشور در پایان با تبیین جایگاه این مسیر در شبکه حمل‌ونقل جاده‌ای اظهار داشت که با توجه به حجم بالای تردد در محور سمنان–فیروزکوه و گستردگی مبادلات کالا میان استان‌های شمالی با مناطق مرکزی و جنوبی کشور، تکمیل این پروژه از اهمیت بالایی برخوردار است.

به گفته وی، بهره‌برداری از این مسیر می‌تواند ظرفیت عبور و مرور را به شکل قابل‌توجهی افزایش داده و ارتباط جاده‌ای میان شمال کشور با مرکز و جنوب ایران را تقویت و پایدار سازد.