در اقتصاد تورمی، نمی‌توان مسکن را روی کاغذ ساخت

فردین یزدانی در نشست بررسی نتایج اولیه طرح جامع مسکن، گفت: برنامه‌های مسکن در ایران بار‌ها بر اساس اعداد و اهداف تولید نوشته شده‌اند، اما یک پرسش اساسی گاهی در حاشیه مانده است: اگر اقتصاد کشور با تورم، کاهش درآمد واقعی خانوار و محدودیت منابع مواجه باشد، این اهداف چگونه قرار است تامین مالی و اجرا شوند؟

وی معتقد است نیازسنجی مسکن باید در قالب سناریو‌های مختلف اقتصاد کلان انجام شود.

این کارشناس حوزه مسکن تأکید کرد: نمی‌توان مسکن را جدا از اقتصاد کلان نیازسنجی کرد و لازم است برآورد‌ها متناسب با سناریو‌های پیش روی اقتصاد کشور بازنگری شوند.

به گفته یزدانی، تورم، درآمد خانوارها، منابع دولت و وضعیت نظام بانکی، همگی متغیر‌هایی هستند که مستقیماً بر تقاضا و امکان تامین مسکن اثر می‌گذارند.

بنابراین، عدد نیاز مسکن به تنهایی نمی‌تواند مبنای سیاستگذاری باشد؛ باید مشخص شود خانوار در شرایط مختلف اقتصادی چه میزان توان خرید یا اجاره دارد و دولت و نظام مالی چه ظرفیتی برای حمایت از آن دارند.

یزدانی همچنین نسبت به فاصله میان وضعیت موجود و چشم‌انداز‌های آرمانی هشدار داد و بر ضرورت طراحی چشم‌انداز‌های واقع‌بینانه تاکید کرد.

از نگاه او، طرح جامع مسکن باید سناریو‌های محتمل، چالش‌های پیش رو و سیاست‌های معطوف به عمل را مشخص کند و برای اجرای آنها نقشه راه داشته باشد.

این دیدگاه در واقع نقدی به رویکردی است که در آن ابتدا اهداف بزرگ برای بخش مسکن تعیین می‌شوند و سپس تلاش می‌شود منابع و شرایط اقتصادی با اهداف تعیین‌شده هماهنگ شوند.

یزدانی همچنین با اشاره به سهم بالای زمین در هزینه تمام‌شده مسکن، بر ضرورت سیاستگذاری فعال در حوزه زمین تاکید کرد.

به اعتقاد او، نمی‌توان مساله زمین را به طور کامل به بازار واگذار کرد. زیرا سهم بالای زمین در هزینه ساخت، مستقیماً بر استطاعت خانوار‌ها اثر می‌گذارد.

در نهایت از نگاه یزدانی، سیاست مسکن زمانی می‌تواند عملیاتی باشد که نه در خلأ، بلکه در دل سناریو‌های واقعی اقتصاد ایران طراحی شود.