اعتراف سنگین نیویورک‌تایمز/ مدیریت تنگه‌هرمز دست کیست؟

 تنگه هرمز مسیر حیاتی انتقال نفت خلیج فارس به بازار‌های جهانی است و پیش از جنگ، حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت در روز از آن عبور می‌کرد. اما جنگ علیه ایران باعث شده شرکت‌های کشتیرانی برای عبور کشتی‌های خود محتاط شوند و حجم عبوری به‌شدت کاهش پیدا کند.

آمریکا برای تضمین عبور آزاد کشتی‌ها مجبور است هزینه نظامی و مالی بسیار زیادی پرداخت کند؛ در حالی که ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی و توانایی استفاده از موشک، پهپاد و قایق‌های تهاجمی می‌تواند همچنان عبور و مرور دریایی را کنترل کند. بنابراین، تلاش برای باز نگه داشتن کامل تنگه از طریق عملیات نظامی، ممکن است به یک تعهد پرهزینه و طولانی‌مدت برای آمریکا تبدیل شود.

بنابر این گزارش، دریافت عوارض توسط ایران می‌تواند یک سازش عملی باشد. ایران برای کسب درآمد بیشتر، انگیزه خواهد داشت که اجازه دهد کشتی‌های بیشتری عبور کنند و در نتیجه، احتمال بستن کامل تنگه در آینده نیز کاهش می‌یابد. همچنین درآمد حاصل از عوارض می‌تواند بخشی از خسارت‌های جنگی ایران را جبران کند.

مقاله در عین حال اذعان می‌کند که چنین توافقی برای آمریکا یک شکست سیاسی محسوب می‌شود و ممکن است سابقه بدی برای سایر کشور‌هایی ایجاد کند که در نزدیکی مسیر‌های مهم کشتیرانی قرار دارند. با این حال، نویسنده معتقد است شرایط هرمز به دلیل جغرافیای منحصر‌به‌فرد و اهمیت آن برای صادرات نفت خلیج فارس قابل مقایسه با بسیاری از آبراه‌های دیگر نیست.

در نهایت، استدلال نیویورک تایمز این است که به‌جای تلاش برای بازگرداندن وضعیت گذشته با زور نظامی، باید واقعیت کنترل مؤثر ایران بر تنگه هرمز را پذیرفت و آن را به یک سازوکار اقتصادی و منطقه‌ای تبدیل کرد. نویسنده امیدوار است چنین راه‌حلی هم به کاهش فشار بر اقتصاد جهانی و مصرف‌کنندگان کمک کند و هم در آینده، دولت‌های آمریکا را از ورود به جنگ‌های پرهزینه و غیرضروری بازدارد.