چهره آتنه فقیه نصیری بعد از بیماری اش همه را شوکه کرد + عکس

آتنه فقیه نصیری که مبتلا به ام اس است به زودی به قاب تلویزیون باز می گردد.

کد خبر: ۶۵۵۸۶۹

۰۳ مرداد ۱۴۰۱

اقتصاد آنلاین - سولماز محمدی؛ آتنه فقیه نصیری در فروردین ۱۳۹۸ در برنامهٔ اکسیر او اعلام کرد به ام‌ اس مبتلا شده‌است و به دلیل این بیماری از دنیا تلویزیون و سینما فاصله می گیرد. حالا او  در سریال عقرب عاشق که بزودی پخش خواهد شد، ایفای نقش می کند.

چهره  آتنه فقیه نصیری پس از ابتلا به ام اس و بازگشت او به تلویزیون کاربران را شوکه کرد. بسیاری از کاربران فضای مجازی با کامنت های خود نسبت به ظاهر شاد و روحیه قوی این بازیگر اظهار خوشحالی کردند.

چهره آتنه فقیه نصیری بعد از بیماری اش

بیوگرافی آتنه فقیه نصیری

آتنه فقیه نصیری متولد ۲۳ آبان ۱۳۴۷ است، مدتی از دوران کودکی خود را در چالوس بوده. مدرک لیسانس زبان اسپانیایی را از دانشگاه آزاد سال ۱۳۷۲ دریافت کرده است.

شکست آتنه فقیه نصیری در دو زندگی مشترک

او همسر سابق رفیع پیتز (کارگردان) و فریبرز عرب نیا(بازیگر) میباشد. خانم نصیری و فریبرز عرب نیا در فیلم های سال های بیقراری-کاکادو-من زمین را دوست دارم-آهوی وحشی با هم همکاری داشتند.

توضیح آتنه فقیه نصیری درباره بیماری ام اس

در فروردین ۱۳۹۵ او اعلام کرد به ام اس مبتلا شده است. آتنه فقیه نصیری با اشاره به بیماری خود گفت: مبتلا به بیماری ام اس شده ام اما خوشبختانه این بیماری پیشرفته نیست و تحت درمان هستم. وی ادامه داد:هنگام بازی در مجموع شمعدونی به کارگردانی سروش صحت متوجه بیماری ام اس شدم و مدت دو سال است که در حال مداوا هستم البته بیماری پیشرفته نیست و می توانم راه بروم و کارهای روزانه را انجام بدهم.

وی ادامه داد: بدلیل شرایط بیماری و اینکه پزشکان تاکید کردند نباید عصبی بشوم و فعالیتی هم نداشته باشم که دچار خستگی شوم؛ فعلا فعالیتهای هنری را تعطیل کرده ام. فقیه نصیری افزود:امیدوارم با ادامه درمان و کسب سلامتی کامل بتوانم بزودی به فعالیت های فرهنگی بازگردم.

آتنه فقیه نصیری در مورد انتشار خبر بیماری اش در رسانه های خبری می گوید:«اصلا دوست نداشتم خبر بیماری من رسانه ای شود و واقعا نمی دانم در چه شرایطی قرار داشتم که این خبر را دادم. همین امروز که به آن فکر می کنم، نمی دانم به کدام خبرگزاری و خبرنگاری این خبر را دادم؛ شاید به این خاطر که از دروغ خوشم نمی آید و دوست داشتم توضیح منطقی برای ناتوان بودنم در راه رفتن داشته باشم. هر چند که واقعیت این است که علاقه ای به این فضای ترحم و دل سوزی نداشتم و دوست نداشتم توجه ها را به سمت خودم جلب کنم.»