دردی از بورس و اقتصاد با توییت و حرف دوا نمی شود

اگر بگوییم آدم ها منتقد هستند یا گلایه می‌ کنند، حق مطلب را به درستی و شفافیت ادا نکرده ایم. واقعیت این است که آدم ها عصبانی هستند. آنها اظهارنظرهای مسوولان و مقامات را می شنوند و می خوانند و حرف هایشان را با زندگی واقعی و روزمره خود مقایسه می‌ کنند.

کد خبر: ۶۱۳۸۹۴

۰۳ اسفند ۱۴۰۰

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از دنیای‌اقتصاد، از آنجا هم که دیگر قبح نوشته های تند و تیز در شبکه های اجتماعی ریخته است، راحت تر از گذشته نظرشان را نسبت به وضعیت امروز و اظهارنظر مسوولان می نویسند.

همین چند وقت پیش که یاسر جبرائیلی، رئیس مرکز ارزیابی و نظارت راهبردی اجرای سیاست‌های کلی نظام در توییترش نوشت که «خانه های ۶۰ و ۸۰ متری و خودروهای ۵ نفره، تناسبی با سیاست نظام برای افزایش جمعیت ندارند.

حل بحران جمعیت صرفا از دریچه ارائه مشوق مالی به خانواده ها و خانم ها ممکن نیست. هم در متراژ خانه های نهضت ملی مسکن باید تجدیدنظر جدی شود، هم خودروسازان باید از خودروی خانواده رونمایی کنند.» از گرانی پوشک و شیرخشک و لبنیات نوشتند.

نوشتند که انگار نه انگار که این آدم ها در ایران و کنار مردم زندگی می‌کنند که در این وضعیت آشفته اقتصادی دغدغه تولید خودروی خانواده را دارند یا از خانه های متراژ بالا حرف می زنند.

در صورتی که خیلی مردم توان خرید که هیچ، اجاره متراژ پایین ها را هم از دست داده اند. یا حتی وقتی خبرها و فیلم های آزادسازی سواحل شمال کشور منتشر می‌شود، خیلی ها دراین‌باره می نویسند که در این وضعیت دغدغه و خواسته مردم آزادسازی سواحل نیست. ‌

حتی پای صداوسیما هم به میان آمد. برخی اینطور می نوشتند که وضعیتی طوری شده که مردم بسیاری از مایحتاج روزانه شان را از سفره هایشان حذف کرده اند اما در تلویزیون برنامه آموزش آشپزی تهیه می‌شود.

انگار که هیچ خبری ندارند که خیلی از کالاها حتی آنهایی که تا پارسال و چند ماه پیش دم دستی به حساب می آمدند، دیگر جایی در سبد خرید خانواده ها ندارند.

دیروز هم به این پرداختند که هزینه هردقیقه مجلس ۲۱میلیون و جلسه یک ساعته، یک‌میلیاردتومان است اما نماینده های مردم به جای حل مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم که سرآمد آن این روزها برنج است، وقتشان را برای طرح هایی چون صیانت و قرارگاه فرزندآوری خرج می‌کنند. آنها این سوال را مطرح می‌کردند که چنین طرح هایی چگونه به کاهش فقر مردم کمک می‌کند؟

بورسی ها هم بیکار ننشسته بودند. سهامداران خرد در صفحه هایشان در ادامه همین سوژه از قول و وعده های دولت سیزدهم یا نماینده ها درباره بهبود وضعیت بورس و احیای سرمایه های مردم می نوشتند و به این مساله می پرداختند که امروز خواسته بخشی از جامعه که در سال‌های گذشته در بورس با وعده و تبلیغ مسوولان سرمایه‌گذاری کردند، بهبود بازار سرمایه و بازگرداندن اعتماد و سرمایه هایشان است اما در عملکرد و طرح های مجلس هیچ اقدامی در این حوزه نمی بینند، جز اینکه هراز گاهی در اظهارنظرها وعده و صحبتی درباره بورس می‌کنند.