اقتصاد آنلاین گزارش می دهد؛

صرع در کودکان

صرع می‌تواند در هر زمان از زندگی شروع شود، اما بیشتر در کودکان و افراد بالای ۶۵ سال تشخیص داده می‌شود. برخی از کودکان مبتلا به صرع با بالغ شدن تشنج خود را از دست می‌دهند، در حالی که برخی دیگر ممکن است تشنج‌هایی را تجربه کنند که تا بزرگسالی ادامه می‌یابد.

کد خبر: ۵۶۷۶۷۴

۱۰ مهر ۱۴۰۰

به گزارش اقتصادآنلاین، اگرچه صرع در افراد مختلف متفاوت است، بسیاری از کودکان مبتلا به صرع دچار تشنج‌هایی می‌شوند که به خوبی به دارو پاسخ می‌دهند و از کودکی طبیعی و فعال  خود لذت می‌برند.

تشخیص صرع در کودکان

بسته به نوع تشنج، ممکن است تشنج‌ها در ابتدا تشخیص داده نشوند. مردم اغلب تصور می‌کنند که تشنج خیلی خطرناک است، اما برخی از تشنج‌ها می‌توانند ظریف و بسیار مختصر باشند، مانند "تشنج غیابی" ، که در آن کودک دوره‌های کوتاهی از دست دادن هوشیاری و پاسخگویی را تجربه می‌کند.

علاوه بر این، بسیاری از قسمت‌های "غیر صرعی" وجود دارند که می‌توانند تشنج را تقلید کنند و تشنج‌های صرعی اغلب آنطور که مردم انتظار دارند ظاهر نمی‌شوند. این می‌تواند گاهی اوقات تشخیص را پیچیده کند.

برخی از رویدادهای دوران کودکی که ممکن است با تشنج اشتباه گرفته شوند عبارتند از:

• غش کردن

• طلسم‌های نفس گیر

• تکان‌های معمولی خواب

• خیال بافی

• میگرن

• مشکلات قلبی و معده

• مسائل مربوط به سلامت روان

• تشنج‌های تب دار

تشنج ناشی از تب، تشنج‌هایی است که در اثر بیماری و در زمان بیماری ایجاد می‌شود. آنها معمولاً در اغلب خانواده‌ها رخ می‌دهند. تقریباً از هر ۲۵ کودک ۱ نفر دچار تشنج تب می‌شود، که بیشتر در سنین ۶ ماهگی تا ۶ سالگی اتفاق می‌افتد.

حداکثر یک‌سوم کودکان با تب‌های متوالی دچار تشنج‌های تب‌دار خواهند شد. داشتن تشنج ناشی از تب به این معنا نیست که کودک مبتلا به صرع است و خطر ابتلا به صرع در او بیشتر از دیگران نیست. اگر سابقه خانوادگی صرع وجود داشته باشد یا کودک دچار اختلال رشد عصبی (مانند فلج مغزی) باشد، احتمال ابتلا به صرع کمی بیشتر است. یا کودک دچار تشنج ناشی از تب شدید می‌شود.

تشنج ناشی از تب شدید زمانی رخ می‌دهد که:

• بیش از ۱۵ دقیقه طول می‌کشد

• ممکن است قسمتی از بدن را درگیر کند

• بیش از یک‌بار در ۲۴ ساعت اتفاق می‌افتد

درک تشخیص صرع

اگر فرزند شما دچار تشنج شده است، به‌احتمال زیاد شما برای انجام EEG و قرار ملاقات با متخصص مغز و اعصاب یا متخصص اطفال مراجعه کرده‌اید.

بخش مهمی از تشخیص صرع توصیف صحیح تشنج (ها) و علائم پیرامون آن است. گاهی اوقات فیلم تشنج می‌تواند مفید باشد.

آزمایش‌ها اغلب می‌توانند به حالت عادی برگردند، اما این امر رایج است و لزوماً به این معنی نیست که تشنجی اتفاق نیفتاده است.

سندرم‌های صرع

انواع مختلف تشنج وجود دارد. به‌طورکلی، تشنج‌ها به دو صورت "کانونی" یا "عمومی" طبقه‌بندی می‌شوند.

سندرم صرع زمانی تشخیص داده می‌شود که گروهی از علائم و نشانه‌ها در کنار هم ظاهر شوند. به‌عنوان‌مثال، هنگامی که انواع خاصی از تشنج‌ها در سن خاصی شروع می‌شوند و با سایر شرایط یا ویژگی‌ها همراه هستند. برخی از علائم و نشانه‌های خاص در سندرم‌های صرع که پزشکان به دنبال آن هستند عبارتند از:

• نوع تشنج

• سنی که شروع می‌شود

• الگوی خاصی که آنها در EEG (الکتروانسفالوگرام) نشان می‌دهند (آزمایش پزشکی که برای اندازه‌گیری فعالیت الکتریکی مغز استفاده می‌شود).

اگر صرع متناسب با سندرم خاصی باشد، این می‌تواند به پزشک کمک کند تا بهترین دارو را برای آن سندرم انتخاب کند. همچنین می‌تواند به‌پیش بینی این که آیا تشنج‌ها به‌راحتی کنترل می‌شوند یا محدود به دوران کودکی هستند یا این که وضعیت ممکن است مداوم‌تر باشد، کمک کند.

برخی از انواع رایج‌تر یا سندرم‌های صرع یا صرع در دوران کودکی عبارتند از:

صرع غیابی در دوران کودکی (CAE) - این تشنج‌ها معمولاً بین سنین ۲ تا ۱۲ سالگی شروع می‌شوند. تشنج‌های غیابی بسیار کوتاه هستند: کودک ناگهان کار خود را متوقف می‌کند و مانند یک رؤیاپرداز خیره می‌شود.

همان‌طور ناگهان آنها متوقف می‌شوند و به فعالیت قبلی ادامه می‌دهند. تشنج غیبت می‌تواند چندین بار در روز اتفاق بیفتد. آنها معمولاً با دارو به‌خوبی کنترل می‌شوند و در سن بلوغ متوقف می‌شوند.

صرع غیاب نوجوانان (JAE) - این تشنج‌ها معمولاً در سنین ۸ تا ۲۰ سالگی شروع می‌شوند. تشنج‌ها مانند تشنج‌های غیابی در دوران کودکی هستند اما ممکن است طولانی‌تر باشند و می‌توانند شامل حرکاتی مانند بال زدن یا جویدن لب نیز باشند.

آنها کمتر از تشنج‌های صرع غیابی در دوران کودکی رخ می‌دهند. تا ۸۰ درصد از کودکان مبتلا به این نوع صرع نیز تشنج تونیک کلونیک خواهند داشت. تشنج‌ها را می‌توان با دارو به‌خوبی کنترل کرد، اما این سندرم مادام‌العمر در نظر گرفته می‌شود.

صرع خوش‌خیم رولانسی/صرع خوش‌خیم با سنبله‌های مرکز زمانی (BECTS) - سن شروع معمولاً ۱ تا ۱۴ سال است. تشنج‌ها غالباً کانونی هستند و شامل لرزش، بی‌حسی یا سوزن‌سوزن شدن صورت یا زبان کودک می‌شوند و ممکن است در تکلم اختلال ایجاد کرده و باعث آبریزش شود.

گاهی اوقات آنها می‌توانند به یک تشنج تونیک کلونیک تبدیل شوند. تشنج معمولاً در مراحل اولیه خواب اتفاق می‌افتد. همیشه به دارو نیاز نیست. این نوع صرع در حدود ۱۵ سالگی برطرف می‌شود.

صرع میوکلونیک نوجوانان (JME) - این سندرم می‌تواند بین ۸ تا ۲۵ سالگی تشخیص داده شود و در بعضی خانواده‌ها ایجاد می‌شود. به طور معمول با تشنج‌های میوکلونیک شروع می‌شود که بلافاصله پس از بیدارشدن صبح یا هنگام چرت زدن رخ می‌دهد.

آنها تکان‌های ناگهانی و تک ماهیچه‌ای هر دو بازو هستند. گاهی اوقات این حرکات واضح نیستند و باعث می‌شوند فرد دست‌وپا چلفتی یا مستعد رهاکردن چیزها به نظر برسد. تشنج‌های تونیک - کلونیک نیز ممکن است رخ دهد و این معمولاً منجر به تشخیص می‌شود. تشنج را می‌توان با دارو و تغییر شیوه زندگی به‌خوبی کنترل کرد.

صرع لوب گیجگاهی (TLE) - این نوع صرع می‌تواند در هر سنی شروع شود. این شامل تشنج‌های کانونی با یا بدون اختلال در آگاهی است. تشنج‌ها اغلب غیرمعمول هستند و شامل سردرگمی و تغییر در رفتارها یا احساسات می‌شوند. گاهی اوقات ممکن است تشنج به تشنج تونیک کلونیک تبدیل شود.

صرع لوب پیشانی (FLE) - این نوع صرع کانونی می‌تواند در هر سنی شروع شود. این شامل تشنج‌های کانونی با یا بدون اختلال در آگاهی است. تشنج‌ها غالباً غیرعادی هستند و ممکن است شامل فعالیت‌های شدید حرکتی (فیزیکی) یا احساسات باشند.

FLE را می‌توان با رفتارها، اختلالات روانی یا اختلالات خواب مانند پاراسومنیا یا وحشت شبانه اشتباه گرفت و ممکن است کودک برای تشخیص نیاز به نظارت طولانی‌مدت داشته باشد.

سندرم وست یا اسپاسم نوزادان - شروع این سندرم معمولاً در سال اول زندگی مشاهده می‌شود. اسپاسم‌های بسیار مختصر (تشنج‌هایی که اسپاسم نوزادان نامیده می‌شوند) باعث سفت شدن ناگهانی نوزاد می‌شود.

اغلب بازوها با بالاکشیدن زانوها و خم شدن بدن به جلو ("تشنج با چاقو") بیرون کشیده می‌شوند. بچه گریه می‌کند. اسپاسم‌ها معمولاً به‌صورت خوشه‌ای رخ می‌دهند و گاهی اوقات آنها را با قولنج اشتباه می‌گیرند، اما گرفتگی‌های قولنج در خوشه‌ها رخ نمی‌دهد.

اکثر کودکان در سنین کودکی دچار انواع دیگر تشنج‌ها می‌شوند، از جمله سندرم صرع به نام سندرم لنوکس - گاستوت. معمولاً ناتوانی ذهنی دیده می‌شود.

سندرم لنوکس - گاستوت (LGS)- این سندرم از ۳ تا ۵ سالگی شروع به تشنج می‌کند. این می‌تواند شامل انواع مختلف تشنج باشد و تشنج‌ها در برابر دارو مقاوم هستند. ناتوانی ذهنی در ۹۰ درصد افراد مبتلا به این سندرم دیده می‌شود.

برخی دیگر از انواع صرع، کمتر رایج عبارتند از:

• صرع عمومی تشنج‌های تب‌دار (GEFS+)

• صرع شدید میوکلونیک در دوران نوزادی (سندرم دراوت)

• صرع میوکلونیک دوران نوزادی (سندرم دوز)

• سندرم لاندو - کلفنر (LKS)

• سندرم راسموسن

درمان صرع

داروهایی که برای کنترل تشنج استفاده می‌شود داروهای ضد صرع (AED) نامیده می‌شوند. تصمیم‌گیری در مورد درمان کودک مبتلا به AED بعد از تشخیص صرع بسته به خطر تشنج بیشتر در برابر خطرات و مزایای بالقوه AEDها است. این تصمیم همچنین ارزش‌ها و ترجیحات خانواده را در بر می‌گیرد.

دارو اولین خط درمان صرع است. داروها درمانی نیستند، اما تشنج‌ها را کاهش داده یا متوقف می‌کنند، ترجیحاً با عوارض جانبی اندک یا بدون عوارض جانبی. همیشه برای هر کودکی که تشنج دارد دارو تجویز نمی‌شود.

شروع درمان کودک با دارو می‌تواند یک انتخاب دشوار باشد. بیشتر والدین نگران عوارض جانبی و عوارض طولانی‌مدت مصرف دارو هستند. پزشک خطرات ناشی از تشنج را در مقابل خطرات و مزایای مصرف دارو برای کودک در نظر می‌گیرد.

تجویز یا عدم تجویز دارو، و نوع دارو، به موارد زیر بستگی دارد:

• احتمال تشنج بیشتر

• نوع تشنج‌های کودک و تعداد دفعات بروز آنها

• خطرات احتمالی تشنج

• سن کودک

• وجود مشکلات رشدی یا رفتاری

• خواسته یا تمایل کودک و خانواده برای شروع دارو

درمان ساده توصیه نمی‌شود و تصمیم برای درمان معمولاً بر اساس شواهد بالینی قوی است. داروهای AED برای تقریباً ۷۰ درصد از افراد مبتلا به صرع مؤثر است (اگرچه ممکن است یافتن داروی مناسب یا ترکیبی از داروها زمان بر باشد). اگر چندین دارو نتوانند تشنج را کنترل کنند، ممکن است گزینه‌های دیگری برای درمان در نظر گرفته شود مانند:

• عمل جراحی

• تحریک عصب واگ

• مدیریت رژیم غذایی

• اطلاعات کلی در مورد داروها

اکثر داروهای AED با دوز کم شروع می‌شوند و به‌آرامی افزایش می‌یابند تا زمانی که دیگر تشنج رخ ندهد یا عوارض جانبی مزاحم وجود نداشته باشند. دوز ممکن است با رشد کودک و افزایش وزن او یا در صورت افزودن داروهای جدید تنظیم شود.

اگر اولین مورد برای توقف تشنج کاملاً مؤثر نبود یا عوارض جانبی ناخواسته‌ای ایجاد کرد، ممکن است یک AED اضافه و یا جایگزین شود.

بسیاری از داروهای AED با داروهای دیگر تداخل دارند و باعث واکنش‌های ناخواسته یا کاهش اثر آنها می‌شوند. قبل از دادن هرگونه دارو یا مکمل دیگر به کودک، حتی داروهای بدون نسخه برای سرفه و سرماخوردگی، با پزشک یا داروساز خود صحبت کنید.

هرگز AEDها را ناگهان متوقف نکنید. این می‌تواند باعث تشنج شود و گاهی اوقات تشنج‌هایی که شدیدتر از حد معمول هستند. در عوض، تحت راهنمایی پزشک، فرزند خود را به‌آرامی از این داروها جدا کنید تا از عوارض جانبی ترک آن جلوگیری شود.

داروهای AED برای تشنج‌هایی که صرع در نظر گرفته نمی‌شوند، مانند تشنج‌های تب‌دار، برای مدت طولانی تجویز نمی‌شود.

صرع و خانواده

صرع گاهی اوقات می‌تواند در خانواده به ارث برده یا منتقل شود. اگر در حال برنامه‌ریزی برای بچه هستید و نگران خطرات احتمالی صرع در خانواده هستید، از پزشک خود بخواهید تا در مورد شما خطرات را توضیح دهد. خطرات ژنتیکی برای همه صرع‌ها صدق نمی‌کند و در اکثر موارد کم است.

ماهیت غیرقابل‌پیش‌بینی صرع می‌تواند باعث نگرانی قابل‌توجهی برای کودکان و همچنین والدین آنها شود. افراد مبتلا به صرع بیشتر در معرض افسردگی و اضطراب هستند. والدین کودکان مبتلا به صرع گاهی اوقات می‌توانند انزوا، انگ و فشار مالی ناشی از افزایش قرارهای پزشکی و مرخصی از کار را تجربه کنند.

آنها همچنین سطوح بالاتری از اضطراب و افسردگی را در مقایسه با والدین کودکان بدون بیماری مزمن گزارش می‌دهند. در این موارد، مهم است که والدین نیز احساس حمایت کنند که ممکن است شامل حمایت روان‌شناختی حرفه‌ای یا کمک مالی باشد.

والدین مبتلا به صرع ممکن است نگران تأثیر وضعیت آنها بر نقش آنها به‌عنوان والدین باشند. برادران و خواهران همچنین می‌توانند احساس کنند که یک کودک مبتا به صرع نیازهای اضافی دارد (این فقط در مورد صرع صدق نمی‌کند).

خواهران و برادران استرالیا طیف وسیعی از منابع را برای حمایت از خواهران و برادران کودکان و بزرگسالان مبتلا به بیماری یا ناتوانی مزمن در اختیار دارند.

صرع و یادگیری

بیشتر کودکان مبتلا به صرع دارای طیف وسیعی از هوش و توانایی‌های دیگر کودکان هستند. بااین‌حال، برخی از کودکان مبتلا به صرع با مشکلات یادگیری روبرو خواهند شد. این ممکن است به دلیل عوامل مرتبط با صرع مانند ناهنجاری مغزی زمینه‌ای، تعداد دفعات تشنج یا به دلیل شرایطی مانند اختلال بیش‌فعالی با نقص توجه (ADHD) یا اختلال طیف اوتیسم (ASD) باشد.

تشنج شبانه می‌تواند باعث خواب‌آلودگی در طول روز شود که می‌تواند بر یادگیری و مشارکت آموزشی تأثیر بگذارد.

گاهی اوقات مصرف دارو نیز به خواب‌آلودگی، خلق‌وخو یا رفتارها کمک می‌کند. هنگامی که یک مشکل یادگیری در یک کودک مشخص می‌شود، راهکارهایی در دسترس است - هم پزشکی و هم آموزشی - که می‌توان از آنها استفاده کرد.

بنیاد صرع همچنین برنامه‌ای به نام مدارس هوشمند صرع ایجاد کرده است. این برنامه ملی طیف وسیعی از اطلاعات و حمایت‌های کلاس درس را برای خانواده‌ها، معلمان و کودکان مبتلا به صرع ارائه می‌دهد.

اگر احساس می‌کنید تغییرات قابل‌توجهی در یادگیری، مهارت‌های تفکر، تمرکز یا حافظه فرزند شما ایجاد شده است، ممکن است فرزند شما نیاز به ارزیابی کامل عصب روان‌شناختی داشته باشد. یک روانپزشک مغز و اعصاب آموزش خاصی در مورد رابطه بین مغز فیزیکی و رفتار، شناخت (مهارت‌های تفکر) و چگونگی تأثیر آن بر عواملی مانند صرع، دارو و خلق‌وخو دارد.

صرع - ورزش و بازی

کودکان مبتلا به صرع باید تشویق شوند تا در یک مدرسه کامل و زندگی اجتماعی شرکت کنند و از آن لذت ببرند. به آنها فرصت داده می‌شود تا در صورت امکان با استفاده از استراتژی‌های مدیریت ریسک مناسب برای حمایت از کودک، به فعالیت‌های تفریحی بپردازند.

برای مدیریت خطر در مدارس، سیاست آموزش و آموزش صرع و تشنج در استرالیا بیان می‌کند که مدارس ملزم به اطمینان از برنامه‌های بهداشتی مناسب و مدیریتی برای دانش‌آموزان مبتلا به صرع هستند.

همچنین بیان می‌شود که کارکنان توسط ارائه‌دهنده صرع شناخته شده آموزش‌دیده‌اند تا در مواردی که به داروهای اضطراری نیاز است، خدمات پزشکی ارائه دهند. همین رویکرد را می‌توان برای همه فعالیت‌های تفریحی در جامعه به کاربرد.

ورزش می‌تواند منجر به بهبود سلامت جسمی و روحی شود، از جمله تأثیرات مثبت بر کنترل تشنج. ایجاد تعادل ایمن بین صرع، درمان آن و توصیه‌های ورزشی مناسب می‌تواند مزایای سلامتی مهمی را برای کودکان به همراه داشته باشد.

غیرمعمول نیست که تشنج در اثر ورزش ایجاد شود. اگر کودک از فعالیت بیش از حد، کم‌آبی بدن و کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) اجتناب کند، اکثر فعالیت‌های ورزشی مناسب است. مراقب فعالیت‌هایی مانند ورزش‌های آبی یا فعالیت‌هایی که مربوط به ارتفاع است باشید.

در مواردی که فعالیت با خطر همراه است، گاهی اوقات محدودیت‌های کلی برای کودکان مبتلا به صرع بی‌مورد اعمال می‌شود. بهترین خطرات برای هر کودک ارزیابی می‌شود. سایر اقدامات احتیاطی ایمنی یا تطبیق فعالیت‌های مختلف ممکن است خطرات را به میزان قابل قبولی کاهش دهد. برخی فعالیت‌ها وجود دارد که نیاز به نظارت دقیق‌تری نسبت به سایر فعالیت‌ها دارد، به‌عنوان‌مثال:

شنا - توسط نظارت توسط بزرگسالان برای همه کودکان داخل و اطراف آب، چه استخر، ساحل یا حمام، تمرین خوبی است

دوچرخه‌سواری - همه کودکان باید از کلاه دوچرخه استفاده کنند و دور از جاده‌های شلوغ دوچرخه‌سواری کنند

بالارفتن - اگر تشنج کودک به‌خوبی کنترل نشود، درختان و صخره‌ها خطراتی را به همراه دارند

صرع و ژنتیک

برخی از انواع صرع می‌تواند در خانواده‌ها ایجاد شود. حتی اگر خانواده شما دارای شکل ژنتیکی صرع باشند، احتمال انتقال آن نسبتاً کم است. برای مثال:

اگر در خانواده تمایل ژنتیکی برای تشنج و صرع وجود داشته باشد، خواهر و برادر کودک مبتلا به صرع ممکن است کمی بیشتر در معرض ابتلا به صرع قرار بگیرند. با وجود این، اکثر خواهر و برادرها دچار صرع نمی‌شوند.

خطر برای کودکانی که پدرشان مبتلا به صرع است فقط کمی بیشتر است

اگر مادر مبتلا به صرع باشد و پدر مبتلا نباشد، خطر همچنان کمتر از ۵ در ۱۰۰ است.

اگر هر دو والدین صرع داشته باشند، خطر کمی بیشتر است. اکثر کودکان صرع را از والدین خود به ارث نمی‌برند، اما احتمال به‌ارث‌بردن برخی از انواع صرع بیشتر است.

اگر قصد دارید در آینده بچه‌دار شوید و در مورد خطرات احتمالی صرع نگران هستید، از پزشک خود بخواهید خطرات را توضیح دهد یا شما را برای انجام آزمایش ژنتیک به مشاور ژنتیک ارجاع دهد. خطرات ژنتیکی در مورد همه صرع‌ها صدق نمی‌کند.

پشتیبانی و اطلاعات صرع

اگر تشخیص داده می‌شود که فرزند شما مبتلا به صرع است، تا آنجا که می‌توانید اطلاعات کسب کنید. برخی از پیشنهاداتی که ممکن است کمک‌کننده باشد عبارتند از:

انواع زیادی از صرع وجود دارد. اگر می‌توانید یک تشخیص واضح دریافت کنید و اطلاعاتی را که مخصوص کودک شماست جویا شوید.

کودک شما سؤالاتی خواهد داشت - به آنها به‌وضوح پاسخ دهید. تعدادی انیمیشن عالی برای توضیح به کودک شما وجود دارد مانند درک کمیک دیجیتال صرع و درک کمیک دیجیتال صرع با روایت.

اطمینان حاصل کنید که هرکسی که از فرزند شما مراقبت می‌کند می‌داند در صورت بروز تشنج چگونه به فرزند شما کمک کند.

یک انیمیشن خوب برای کمک‌های اولیه برای کودکان نیز موجود است. یا یک انیمیشن کمک‌های اولیه برای تشنج برای بزرگسالان.

با بزرگ‌تر شدن فرزند، مهم است که به او کمک کنید تا مسئولیت صرع خود را بر عهده بگیرد - به‌عنوان‌مثال، به یاد داشته باشید که داروها را در زمان مناسب استفاده کرده است.

به یاد داشته باشید که بین محافظت از فرزند خود و تقویت استقلال او تعادل برقرار کنید.