عوارض کاشت مو

کاشت مو یک جراحی نسبتاً بی‌خطر است و با عوارض بسیار کمی همراه است. این یک جراحی زیبایی است بنابراین عوارض ممکن است جنبه اجتماعی و روانی بیمار را تحت تأثیر قرار دهد.

کد خبر: ۵۳۰۵۰۶

۰۳ خرداد ۱۴۰۰

به گزارش اقتصادآنلاین ؛ هر جراح کاشت مو باید از عوارض و تکنیک‌های احتمالی پیشگیری و تکنیک‌های مدیریت آن‌ها آگاه باشد. بیشتر عوارض قابل اجتناب است و با استفاده از روش مناسب جراحی و مراقبت از زخم می‌توان آن‌ها را به حداقل رساند.

کاشت مو یک هنر نسبتاً جدید و در حال تکامل مداوم است که پیشرفت‌های زیادی کرده، و زمینه را برای نتایج طبیعی برای بیماران هموار می‌کند. مانند هر روش جراحی دیگر، ممکن است عوارضی رخ دهد، و این یک چالش بزرگ برای جراح و بیمار است.

با افزایش محبوبیت، تعداد جراحی‌ها همچنان رو به افزایش است. مهم‌تر از همه، با محبوبیت این روش، پزشکان از تخصص‌های مختلف، اغلب با آموزش ناکافی، جراحی را انجام داده‌اند، و در نتیجه، تعداد کل عوارض افزایش‌یافته است.

این عارضه‌ای است که به‌عنوان یک اتفاق معمول در نظر گرفته نمی‌شود و مستلزم تغییر روش است. کاشت مو یک جراحی زیبایی است و ازاین‌رو، هر عارضه‌ای می‌تواند به‌طورجدی بر نتیجه زیبایی و روان‌شناختی بیمار تأثیر بگذارد و می‌تواند پیامدهای دارویی داشته باشد. ازاین‌رو، جراح و کارکنان باید با تمام عوارض احتمالی، تکنیک‌های پیشگیری و همچنین با روش‌های مدیریت آن‌ها آشنا باشند، عوارض کاشت مو را می‌توان این‌گونه دسته‌بندی کرد:

•     پیوند واحد فولیکولارعوارض ناحیه اهداکننده

•     استخراج واحد فولیکولی عوارض ناحیه اهداکننده.

عوارض ناحیه گیرنده

عوارض عمومی

موارد زیر عوارض جراحی عمومی است که در حین کاشت مو رخ می‌دهد:

-     بیهوشی: واکنش‌های سیستمیک نامطلوب به بی‌حس‌کننده‌های موضعی در چهار دسته سمی، روان‌شناختی، خاص یا آلرژیک قرار دارد. اکثریت‌قریب‌به‌اتفاق واکنش‌های جانبی به داروهای ضد درد موضعی روان‌زا بوده و به ترس مربوط می‌شود. واکنش ایمونولوژیک واقعی به بی‌حس‌کننده موضعی نادر است.

-     عوارض حین عمل: در صورت تجویز مایع تومسنت حاوی آدرنالین، تاکی کاردی می‌تواند رخ دهد. این معمولاً گذرا است. بااین‌حال، در بیمار مبتلا به سازش قلبی، این ممکن است خطرناک باشد. در همه بیماران، به‌ویژه افراد بالای 40 سال، نوار قلب و ارزیابی پزشک برای تناسب اندام نشان داده می‌شود. همچنین توصیه می‌شود ضربان قلب و سطح فشارخون را در تمام مراحل کنترل کنید، به‌ویژه در طول بیهوشی.

عوارض بعد از عمل:

سنکوپ یک عارضه است که اغلب در پایان جراحی اتفاق می‌افتد، خصوصاً اگر جراحی طولانی باشد. این ممکن است به دلیل درد، افت فشارخون موضعی، سمیت زایلوکائین باشد (که ممکن است با تشنج همراه باشد)، هیدراتاسیون ضعیف، افت قند خون و غیره.

اقدامات احتیاطی بیهوشی و ضد درد مناسب و به‌حداقل‌رساندن مصرف زیلوکائین با انجام سریع‌تر جراحی توصیه می‌شود. حفظ هیدراتاسیون و تعادل الکترولیت‌ها در حین جراحی، جلوگیری از تغییر وضعیت ناگهانی (یعنی ایستادن ناگهانی) و تجویز کلونیدین (فعالیت آنتی کولینرژیک و ضد درد) قبل از جراحی می‌تواند به کاهش احتمال سنکوپ کمک کند.

درد در حین و پس از جراحی یک عارضه شایع است و با استفاده از روش مناسب جراحی و استفاده از مسکن به‌راحتی قابل‌کنترل است. عواملی که به درد کمک می‌کنند شامل نوار پهن، خونریزی، کشیدگی زخم‌های بزرگ با بیهوشی ناکافی است. بلوک صحرایی با استفاده از بی‌حسی موضعی که با آدرنالین مخلوط شده است، روش استانداردی برای استفاده است. علاوه بر این، از کیسه‌های یخ و ویبراتورها نیز می‌توان برای به‌حداقل‌رساندن درد هنگام تزریق بیهوشی استفاده کرد. با داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی و سایر مسکن‌ها می‌توان به بی‌دردی کافی بعد از عمل دست‌یافت.

خارش بعد از عمل در ناحیه اهداکننده و همچنین در محل گیرنده شایع است. خشک شدن و پوسته شدن می‌تواند دلیل این امر باشد. اسپری سالین به مدت 3-4 روز برای چندین بار می‌تواند خارش را کاهش دهد.

شستشوی سر ممکن است به کنترل مؤثر خارش کمک کند. علاوه بر این، آنتی‌هیستامین‌های خوراکی می‌توانند به خارش کمک کنند، در حالی که خشکی را می‌توان با آلوئه‌ورا موضعی رفع کرد.

سکسکه یا سرفه بعد از عمل یکی دیگر از عوارض نادر اما مهم است زیرا ممکن است 2-3 روز طول بکشد. علت آن مشخص نیست اما ممکن است به دلیل تحریک تقسیمات حسی اعصاب باشد که دیافراگم را از طریق عصب فرنیک نیز عصبی می‌کند.

عفونت‌های موضعی می‌توانند در هر دو منطقه گیرنده و اهداکننده رخ دهند. بروز عفونت‌های کم و جدی نادر است که ممکن است به دلیل بهداشت نادرست، تشکیل پوسته بیش از حد یا یک عامل خطر از قبل وجود داشته باشد.

بسته شدن فشار شدید در محل درد که منجر به ایجاد اختلال در گردش خون و تشکیل پوسته مشخص می‌شود، می‌تواند خطر عفونت را افزایش دهد. عفونت‌های محل گیرنده غالباً همراه با پاپولوسکول‌هایی هستند که در ناحیه آسیب‌دیده قرار دارند. گاهی اوقات، یک منطقه موضعی در محل پیوند یا در امتداد خط برش، نوسان حساسیت را نشان می‌دهد که نشان‌دهنده تشکیل آبسه است.

اگرچه آنتی‌بیوتیک‌های قوی به طور معمول تجویز می‌شود، اما ارزش آن‌ها همچنان بحث‌برانگیز است. عفونت ممکن است به دلیل عدم رعایت هنجارهای آسپتیک جراحی یا کاهش مقاومت بیمار رخ دهد.

دستورالعمل‌های مناسب بعد از عمل در مورد شستشو و مراقبت از زخم باید به طور دقیق توضیح داده شود زیرا عدم رعایت این موارد ممکن است باعث عفونت شود. در صورت بروز عفونت، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های مناسب پس از آزمایش حساسیت ضروری است. خطر کمتری از عفونت با درمان استعمار بینی با استفاده از پماد موپیروسین و شامپوی قبل از عمل موی سر با استفاده از صابون دارویی کلرهگزیدین گلوکونات شب قبل و صبح جراحی گزارش شده است. زخم‌های باز با استفاده از پروتکل پانسمان مرطوب حفظ می‌شوند و از طریق قصد ثانویه اجازه بهبود می‌یابند.

ازبین‌بردن زخم در محل بسیار غیرمعمول است زیرا عروق بالاتر پوست سر باعث بهبود سریع برش‌ها می‌شود. بااین‌حال، سازش در گردش خون به دلیل عواملی مانند دیابت، بسته شدن فشار شدید، وجود عفونت هم‌زمان بخیه، برداشتن زودرس بخیه‌ها و فعالیت بدنی بیش از حد، بیمار را در معرض درد قرار می‌دهد بستن لایه‌ای زخم، مراقبت موضعی از زخم پس از عمل، تأخیر در برداشتن بخیه نمونه‌ای از آن است.

نکروز و ازبین‌بردن زخم: ازبین‌بردن زخم، پدیده‌ای نادر، نشانه تأخیر در ترمیم یا عدم بهبود است. نکروز حاشیه زخم در نتیجه ایسکمی است. یک خطای فنی در هنگام بسته شدن باعث ایجاد کشش بیش از حد در امتداد خط برش می‌تواند منجر به فروپاشی میکرو گردش خون موضعی و در نتیجه نکروزمی شود.

این یک عارضه جدی است زیرا بافت نرم از بین می‌رود و در طی آن، فولیکول‌های موجود در منطقه به طور دائمی آسیب می‌بینند. عوامل مستعدکننده کاهش قبلی پوست سر یا برداشت نوار قبلی، دیابت شیرین، استعمال دخانیات، ایجاد زخم در محل اهداکننده حین عمل مانند برداشتن بی‌رویه شریان پس‌سری است.

در هنگام بسته شدن توصیه می‌شود تا از تنش بیش از حد در طول خط برش، به‌ویژه در نزدیکی ناحیه برتر از فرایند ماستوئید، و در نوارهای گسترده‌ای که برای جلسات بزرگ انجام می‌شود جلوگیری شود. ماساژ روزانه پوست سر قبل از جراحی ممکن است شل شدن پوست سر را قبل از جراحی بهبود بخشد.

اجتناب از هرگونه بسته شدن اجباری زخم و استفاده از بسته شدن چندلایه برای تقریبی فقط آن مناطق در امتداد خط برش با پویایی کششی مطلوب توصیه می‌شود.

پساب موی دهنده: معمولاً به‌عنوان ریزش شوک دهنده شناخته می‌شود، این حالت را می‌توان در بالا و زیرخط برش مشاهده کرد اما معمولاً موقتی است و بهبودی کامل تقریباً همیشه در 3-4 ماه بعد دیده می‌شود. عواقب جراحی مانند تغییر در جمعیت فولیکولار طبیعی، ورم، التهاب و سازش عروقی خط بخیه از دلایل احتمالی است.

ریزش موی چشم ممکن است در آسیب عمده عروقی به طور تصادفی دیده شود. مراقبت محلی از زخم با تمیزکردن روزانه و آنتی‌بیوتیک‌های موضعی همراه با اقدامات کنترل التهاب بعد از عمل توصیه شده است. ماینوکسیدیل موضعی به بهبود سریع‌تر نیز کمک می‌کند.

انواع مختلف زخم را توصیف کرده است، مانند زخم پهن، زخم متقاطع، زخم قابل‌مشاهده و زخم کلوئیدی و هیپرتروفیک که به دنبال برداشتن نوار امکان‌پذیر است.

جای زخم گسترده، اگرچه غیرمعمول است، اما به دلیل نادرست بودن روش جراحی یا عدم رعایت ضعف در بیمار، یک احتمال وجود دارد بلوغ اسکار هفته‌ها یا حتی ماه‌ها طول می‌کشد که باعث می‌شود قدرت زخم پس از برداشتن بخیه در برابر فعالیت‌های بیمار آسیب‌پذیر باشد.

محدودیت‌های خم شدن گردن اگر رعایت نشود، ممکن است تنش در محل اهداکننده را افزایش دهد و منجر به زخم‌های گسترده شود. زخم قابل‌مشاهده شایع‌ترین مسئله است و به دلیل عوامل مختلفی قابل‌مشاهده است. علل ایجاد زخم قابل‌مشاهده شامل موارد زیر است:

استفاده از چندین خط برش دهنده که در منطقه اهداکننده پراکنده شده است. برش‌های نواری که در ناحیه اهداکننده تحتانی قرار می‌گیرد و در آنجا شیوع کشش اسکار افزایش می‌یابد.

هنگامی‌که نوار برداشت بهتری در مناطق حاشیه‌ای اهداکننده انجام می‌شود که خطر نازک شدن در آینده را دارند.

جای زخم قابل‌مشاهده یکی از عارضه‌هایی است که باعث تشویق شکاف نوار می‌شود زیرا مردان جوان تمایل به تغییر مدل موهای خود دارند و با موهای کوتاه، این زخم قابل‌مشاهده می‌شود.

اسکارهای کلوئیدی و هیپرتروفیک: اسکار کلوئیدی یا هیپرتروفیک موجود نادری است و به دلیل پاسخ اغراق‌آمیز بهبودی ایجاد می‌شود.در اسکار هایپرتروفیک، پوست طبیعی اطراف درگیر نیست، همان‌طور که در کلوئید دیده می‌شود.

استفاده از پماد استروئید موضعی یا تزریق استروئید موردنیاز است. کلوئید شامل پوست طبیعی اطراف است. بیشتر اوقات، بیمار از خارش، درد و گاهی احساس خارش روی کلوئید شکایت دارد. تزریق استروئید داخل ناحیه، علائم و رشد کلوئید را کنترل می‌کند. کلوئیدها غیرمعمول هستند و با انتخاب دقیق بیمار می‌توان از آن‌ها جلوگیری کرد.

درد مداوم: نورالژی‌ها، نوروم‌ها و بیهوشی برش‌های عمیق و بی‌احتیاط می‌توانند باعث ترشح اعصاب بزرگ‌تر از پس‌سری، کمتر از حفره داخلی یا حفره گوش شوند، و در نتیجه بیهوشی در ناحیه عصب قرار می‌گیرد. بهبود عصبی ناخوشایند می‌تواند باعث هیپرستزی مداوم پوست سر یا ناراحتی منطقه‌ای شود.

یک واکنش بهبودی معیوب همچنین ممکن است یک نوروم ایجاد کند: گره‌ای ملایم و قابل‌لمس که از تکثیر بافت فیبری در اطراف عصب آسیب‌دیده ایجاد می‌شود. از نفوذ منطقه‌ای بی‌حس‌کننده‌های موضعی و کورتیکواستروئیدها به‌صورت داخل ضایعه می‌توان برای درمان درد نوروپاتیک یا حساسیت بیش از حد ناشی از عصب آسیب‌دیده استفاده کرد.

هماتوم: گرچه نادر است، اما برش‌های عمیق می‌تواند منجر به هماتوم در محل درد شود، زیرا به دلیل ترانسفکشن شریانی عمده است. محدودکردن عمق برش در محل اهداکننده و کاوش دقیق بستر زخم برای اثبات آسیب عروقی می‌تواند از این عارضه جلوگیری کند.

ترابری عمده رگ‌ها برای کنترل مؤثر نیاز به بستن دقیق بخیه دارند. یک روش بسته شدن چندلایه برای ازبین‌بردن هر فضای مرده‌ای که به طور بالقوه می‌تواند یک مجموعه مایع را در خود جای دهد، ترجیح داده می‌شود.

هماتوم فعال در محل دهنده اغلب باعث درد، تورم و اکیموز موضعی می‌شود. پس از ایجاد، این عارضه با کاوش در زخم، بستن بخیه یا کوتر شدن عروق فعال در حال خونریزی و بسته شدن لایه‌ای زخم بهتر است. عدم رسیدگی به‌موقع این مشکل در عرض 24 ساعت ممکن است خطر نکروز محل اهداکننده و ریزش دائمی مو را افزایش دهد.

اکستروژن بخیه: به‌ندرت اتفاق می‌افتد.

در بیمارانی که دارای رنگ پوست 4–6 هستند، در هند که در آن هیپوپیگمانتاسیون شیوع بیشتری دارد، مهم‌تر است. باید درک کرد که نه‌تنها موها را از پوست سر برطرف می‌کند بلکه ملانوسیت‌ها را نیز از بین می‌برد و این یک واقعیت کاملاً ثابت شده است که فولیکول‌های مو مخزن ملانوسیت‌های اپیدرمی هستند.

افلاویوم بعد از عمل: احتمال افلاویوم موی اهداکننده بعد از عمل گزارش شده است که می‌تواند پس از جراحی اتفاق بیفتد. این وضعیت ممکن است پس از چند روز تا چند هفته از عمل جراحی ظاهر شود و ریزش موی منتشر را نشان دهد.

این اکثراً موقتی است و در بیشتر موارد در طی 3-4 ماه برطرف می‌شود. شایع‌ترین علت می‌تواند برداشت بیش از حد و / یا تأمین خون در بدن باشد.

کیست‌های زیرپوستی: آن‌ها به‌صورت تورم‌های گره‌ای و بدون درد متعدد و کند رشد در ناحیه اهداکننده پوست سردیده می‌شوند. عدم دقت کافی هنگام انجام می‌تواند منجر به سابلاکس شدن پیوندها در لایه زیرپوستی پوست سر شود.

بیش از حد شکم در ناحیه اهداکننده پوست سر، استفاده از ضربات ضخیم و تلاش برای ازبین‌بردن پیوندهای با ضخامت کامل می‌تواند در این امر مؤثر باشد. ازاین‌رو، توصیه می‌شود تمام پیوندها از ناحیه اهداکننده برداشته شود.

رشد ضعیف مو ممکن است نتیجه تشدید آسیب‌زا در پیوندهای مو از نوار برداشت شده یا قرارگیری آسیب‌زا یا خشک شدن پیوندها باشد. همچنین می‌تواند نتیجه موهای اهداکننده بی‌کیفیت مانند موهای ولوس باشد که باید قبل از جراحی شناسایی شود و بنابراین، چنین بیماری نباید برای جراحی انتخاب شود.

کاهش رشد همچنین می‌تواند به دلیل عواملی مانند سیگارکشیدن زیاد، دیابت، و آسیب بیش از حد آفتاب به پوست سر یا گاهی اوقات به دلیل عوامل خاص آناتومیک غیراختصاصی باشد.

کیست‌ها به‌صورت تورم‌های کوچکی به رنگ پوست در اطراف فولیکول‌های موی پیوند شده ظاهر می‌شوند که می‌توانند دردناک شوند.

این‌ها به دلیل لیز خوردن پیوندهای کوچک در زیرپوست یا پشت گرفتن پیوند یک پیوند روی دیگری به وجود می‌آیند. درمان شامل برش کیست‌ها و بیان مطالب، استفاده از کمپرس گرم یا گاهی استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های موضعی است.

خونریزی دقیقاً مانند سایر روش‌های جراحی، به‌ویژه در بیمارانی که داروهای ضد پلاکت مصرف می‌کنند امکان دارد. خونریزی بعد از عمل معمولاً نتیجه ضربه ناخواسته به پوست سر است که باعث اکستروژن یک یا تعدادی از پیوند می‌شود. این را می‌توان با اعمال فشار ثابت با گاز روی منطقه خونریزی برای 10-15 دقیقه کنترل کرد.