کشف تازه: وجود حیات در دیگر سیارات تقریباً قطعی شده است!

در تحولی چشمگیر در علم نجوم، اخترفیزیک‌دانان از شناسایی سیاره‌ای جدید خبر داده‌اند که در کمربند قابل سکونت ستاره‌ای شبیه خورشید قرار دارد؛ کشفی که بار دیگر نگاه بشر به جهان پیرامون را دگرگون کرده است.

کد خبر: ۲۰۶۳۸۶۰

۱۷ خرداد ۱۴۰۴

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از فرارو به نقل از ساستینبلیتی تایمز، در کشفی که ممکن است درک انسان از کیهان را به‌طور اساسی دگرگون کند، اخترشناسان موفق به شناسایی یک سیاره هم‌اندازه زمین در منطقه قابل سکونت ستاره‌اش شده‌اند؛ کشفی که بار دیگر احتمال وجود حیات فرازمینی را در مرکز توجه علمی قرار داده است. طی دهه‌های اخیر، کشف سیارات فراخورشیدی افق دید ما را نسبت به جهان و جایگاه انسان در آن دگرگون کرده است.

این مسیر هیجان‌انگیز با کشف انقلابی سیاره ۵۱ پگاسوس بی آغاز شد؛ سیاره‌ای غول‌پیکر شبیه به مشتری که به دور ستاره‌ای همانند خورشید ما می‌چرخد. این کشف نه حاصل حدس و گمان، بلکه نتیجه پیشرفت‌های فناوری و رصد‌های سیستماتیک اخترشناسان بود. از آن زمان تاکنون، ابزار‌ها و روش‌های علمی به طرز چشمگیری تکامل یافته‌اند و امکان مطالعه دقیق‌تر سیارات فراخورشیدی و بازبینی نظریه‌های کهن نجومی را فراهم کرده‌اند.

آغاز عصری نو: کشف ۵۱ پگاسوس بی

در سال ۱۹۹۵، کشف ۵۱ پگاسوس بی آغازی بود بر فصل تازه‌ای در اخترشناسی. برای نخستین بار، سیاره‌ای در حال چرخش به دور ستاره‌ای خورشیدمانند شناسایی شد، امری که تئوری‌های موجود درباره شکل‌گیری سیارات را به چالش کشید. در قلب این کشف، ابزار طیف‌سنجی Élodie قرار داشت که توانست با دقت بی‌سابقه‌ای، سرعت ستارگان را اندازه‌گیری کند. با دقتی در حدود ۱۰ متر بر ثانیه، دو اخترشناس برجسته، میشل مایور و دیدیه کِلو، پروژه‌ای سیستماتیک را برای بررسی ۱۴۲ ستاره آغاز کردند. شناسایی ۵۱ پگاسوس بی نه از سر شانس، بلکه نتیجه رصد‌های دقیق و نوآوری‌های فناورانه بود. این سیاره، با جرمی حدود نیمی از مشتری و مداری تنها چهار روزه، فراتر از انتظارات ظاهر شد و نشان داد که سیارات عظیم می‌توانند بسیار نزدیک‌تر از آنچه تصور می‌شد به ستاره‌های میزبان خود وجود داشته باشند.

فناوری، نیروی محرک کاوش‌های فراخورشیدی

پیشرفت‌های فناورانه نقشی کلیدی در مسیر کشف و بررسی سیارات فراخورشیدی ایفا کرده‌اند. در ابتدا، دقت ابزار‌های طیف‌سنجی مانعی برای پیشروی در این حوزه بود. اما در سال ۲۰۰۳، طیف‌سنج Harps با دقتی کمتر از ۱ متر بر ثانیه وارد میدان شد و امکان کشف سیارات کوچک‌تر را فراهم آورد. با گذشت زمان، ابزار‌های پیشرفته‌تری مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب توانستند گذر سیارات را در طول‌موج‌های مختلف رصد کنند و ترکیبات شیمیایی جو آنها را تحلیل کنند. هم‌زمان، ساخت تلسکوپ فوق‌العاده بزرگ ELT در شیلی با آینه‌ای به قطر ۳۹ متر، نویدبخش تحول در مطالعات جوی و تصویربرداری از سیارات دوردست است. این پیشرفت‌ها نشان می‌دهند که جستجوی سیارات فراخورشیدی به همان اندازه که کنجکاوی علمی را منعکس می‌کند، وابسته به توان فناورانه بشر نیز هست.

گسترش تحقیقات فراخورشیدی و جستجوی حیات

کشف ۵۱ پگاسوس بی تنها آغاز بود. مأموریت‌هایی، چون Kepler و TESS هزاران سیاره احتمالی را شناسایی کرده‌اند و درک ما را از تنوع سیارات در کهکشان ارتقا داده‌اند. این تحقیقات با هدف نهایی یافتن جهان‌هایی با شرایط قابل زیست، انگیزه بیشتری پیدا کرده‌اند. ستارگان کوتوله اِم به‌ویژه در کانون توجه اخترشناسان قرار گرفته‌اند، زیرا منطقه قابل سکونت آنها بسیار نزدیک‌تر به ستاره است و این مسئله شناسایی سیارات زمین‌مانند را تسهیل می‌کند. دانشمندان در تلاش‌اند تا معیار‌های دقیق‌تری برای تعریف «قابلیت زیست» ارائه دهند که شامل وجود آب مایع، شرایط اقلیمی مناسب و پایداری جوی می‌شود. این تلاش مستمر، ما را به پاسخ یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های بشری نزدیک‌تر می‌کند: آیا ما در این کیهان تنها هستیم؟

آینده علم سیارات فراخورشیدی چه خواهد بود؟

با پیشروی در کاوش‌های فضایی، علم سیارات فراخورشیدی همچنان افق‌های ناشناخته بسیاری در پیش دارد. مأموریت آتی «یوروپا کلیپر» قصد دارد قمر یخی سیاره مشتری را بررسی کند؛ قمری که ممکن است در زیر سطح خود میزبان حیات باشد. در همین حال، دانشمندان در پی کشف قمر‌هایی پیرامون سیارات فراخورشیدی هستند که قابلیت زیست داشته باشند. همچنین، احتمال یافتن شکل‌های حیات با زیست‌شناسی متفاوت، از جمله ساختار‌های ژنتیکی غیر مبتنی بر دی ان‌ای معمول، همچنان جذابیت دارد. اگرچه این ایده‌ها بلندپروازانه به نظر می‌رسند، اما محرک پیشرفت مداوم در این حوزه هستند. با نگاهی به آینده، تنها یک پرسش همچنان بی‌پاسخ باقی می‌ماند: چه راز‌های دیگری در دل این جهان بی‌انت‌ها نهفته است که منتظر کشف شدن توسط نسل بعدی کاوشگران است؟

با کشف هر سیاره جدید، افق‌های فکری و علمی بشر گسترش می‌یابد و این احتمال که زمین تنها نقطه حیات در کیهان باشد، روزبه‌روز کم‌رنگ‌تر می‌شود. همان‌طور که یکی از اخترفیزیکدانان در اظهار نظری جسورانه عنوان کرد: «تقریباً مطمئنم که سیارات قابل سکونت دیگری نیز وجود دارند.» جمله‌ای که شاید در آینده‌ای نه‌چندان دور، به یکی از بدیهی‌ترین واقعیات علمی بدل شود.