{{weatherData.name}} {{weatherData.weather.main}} C {{weatherData.main.temp}}
کد خبر 406210

چند روز گذشته عکس‌هایی از مهران مدیری در فضای مجازی منتشر شده است که از آن به عنوان مهران مدیری در پاریس یاد می‌شود.

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از عصر ایران، در شبکه‌های اجتماعی راجع به این عکس‌ها کامنت‌ها و توئیت‌هایی از انواع و اقسام اظهار نظرها به چشم می‌خورد، از فحش و ناسازا گرفته تا تمسخر، شوخی، تائید و ... البته برخی می‌گویند عکس‌ها قدیمی و مربوط به سال ۲۰۱۷ است و برخی دیگر گفته‌اند برای کریسمس همین امسال است و ... خلاصه بلبشویی سر این عکس‌های مهران مدیری و خانم همراهش برپا شده است.

زمانی که عکس رامبد جوان در کانادا، عکس و فیلم آزاده نامداری در اروپا، فیلم ستاره اسکندری در ترکیه منتشر شد باز از همین دست سر و صداها در جامعه بالا گرفت. خصوصا زمانی که این هنرمندان یا سلبریتی‌ها کسانی هستند که در تلویزیون برنامه‌ای داشته باشند بازتاب این اتفاق شدیدتر و وسیعتر است.

مهران مدیری

این اتفاق بهانه‌ای شد تا به یک صنعت معروف در جهان روزنامه‌نگاری بپردازیم : «پاپاراتزی»

پاپاراتزی در زبان ایتالیایی به پشه‌های سمج و مزاحم گفته می‌شود. «پاپاراتزی» (به ایتالیایی: paparazzi) یک کلمهٔ جمع است و مفرد آن «پاپاراتزو» (به ایتالیایی: paparazzo) است.

سال ۱۹۶۰ بعد از پخش فیلم «زندگی شیرین» فدریکو فلینی این اصطلاح وارد فرهنگ عام و خاص مردم شد و رسمیت پیدا کرد.

داستان «زندگی شیرین» یک هفته از زندگی «مارچلو روبینی» روزنامه‌نگار مجله‌های شایعه‌پرداز در رم است. «پاپاراتزو» اسم عکاس جوان و سمجی است که رفیق و همراه مارچلو است.

بعد از نمایش فیلم، «پاپاراتزو» به عنوانی تبدیل شد که به همهٔ این عکاس‌های فضول و بی اخلاق که همه جا به کمین شکار عکس‌های مختلف ستاره‌ها نشسته‌اند گفته می‌شود (جمعش می‌شود پاپاراتزی).

عکاسان پاپاراتزی که به فتوژورنالیسم افشاگرانه معروف است، عکاسان زیرکی هستند که در گرفتن عکسهای خبری از اشخاص معروف به طور مخفیانه مهارت دارند. پاپاراتزی ها کارشان تهیهٔ عکس‌های جالب از چهره‌های سرشناس به‌ویژه هنرمندان و ورزشکاران و نیز خانواده و نزدیکان آنان و فروش این تصاویر به مجلات مختلف است.

این عکاسان همیشه در کمین سیاستمداران، خوانندگان وافراد مشهور باقی می‌مانند تا از آنها عکس مخفیانه بگیرند. البته رعایت حریم شخصی در این نوع عکاسی لازم است. به طور مثال عکاس قصد ندارد وارد خانه کسی بدون اجازه شود وعکس بگیرد. اما اگر کسی پنجره را باز گذاشته بود وعکسی از او گرفته شد این دیگر مشکل همان فرد است.

معمولاً پاپاراتزی‌ها تلاش می کنند از افراد معروف در مکان های مختلف (عمومی و خصوصی) به ویژه در موقعیت‌های کمتر دیده شده یا دیده نشده عکس بگیرند.

برای این منظور با به دست آوردن سرنخ هایی از برنامه‌های عمومی یا خصوصی یک چهره مشهور، این عکاسان در مکان و زمان مورد نظر حاضر می‌شوند و عکس‌های عامه پسندی از این چهره ها تهیه می‌کنند و بعدا با قیمتی گزاف آن را به آژانس‌های خبری، رسانه ها و ... می‌فروشند. مانند سایت آمریکایی تی. ام. زی (TMZ) که اخبار دسته اول و سوژه های جنجالی از سلبریتی‌ها را پوشش می‌دهد.

ما در ایران صنعت یا گروه پاپراتزی و یا سایتی با رویکردهای این فرمی نداریم که به شکل رسمی به این حرفه مشغول باشند ولی باید در نظر داشت که با توجه به تغییرات بزرگ ارتباطات عصر حاضر دیگر هر شخصی که یک گوشی تلفن همراه هوشمند داشته باشد یک پاپاراتزی بالقوه است که به راحتی می‌تواند بالفعل شود.

در این زمانه با استناد به همین نمونه‌های مهران مدیری، رامبد جوان، ستاره اسکندری و آزاده نامداری می‌توان گفت در هرجای دنیا که باشی و در هر زمانی که باشد چشمانی ناظر وجود دارد که می‌تواند از شما عکس بگیرد.

گستره پاپاراتزی از یک صنعت و حرفه تخصصی دیگر به یک اتفاق معمولی در تمام جامعه تسری یافته است و کسانی هم که به هر دلیلی در جامعه شناخته شده‌تر باشند در معرض این دوربین‌ها قرار می‌گیرند، حتی در لحظاتی بسیار شخصی و تنهایی که شاید فکر می‌کنید کس دیگری غیر از خودشان از آنها اطلاعی ندارد.

در لحظاتی که می‌خواهند تاکسی سوار شوند، غذایی بخورند، مسافرتی بروند، از فرط خوشحالی یا ناراحتی عکس‌العملی از خود نشان می‌دهند یا هزاران هزار موقعیت دیگر ...

با توجه به شرایط حاضر فقط می‌توان گفت خدارو شکر که من سلبریتی نیستم!

ارسال نظر

آخرین قیمت ها از کف بازار
سایر بخش های خبری