کد خبر 76579
A

گاهی حتی یادمان نیست آن پایین چه خبر است، چه داریم و نداریم.

شاید سالی یکبار گذرمان بیفتد به فضای کوچک خاک‌گرفته‌ای که تا سقف پر شده از خرت و پرت‌های بی‌مصرفی که ممکن است هیچوقت به کار نیاید ، اما خیلی وقت‌ها زور ضرب‌المثل «هر چیز که خوار آید ، روزی به کار آید» از عقل و منطق بیشتر است، تا آنجا که بعضی آدم‌ها تقریبا از خیر هیچ وسیله و تیرتخته‌ای نمی‌گذرند. جمع‌کردن آت و آشغال، سن و سال برنمی‌دارد٬ زن و مرد نمی‌شناسد ، حتی کوچک‌بودن خانه هم از پس این علاقه برنمی‌آید. وابستگی به خرده‌ریز‌های زندگی٬ از ظرف‌های پلاستیکی خالی گرفته تا وسایل برقی از کار افتاده٬ مبل‌های پوسیده و دوچرخه زنگ‌زده ، علاقه‌ای است، که برای بعضی‌ها نوستالژی و خاطره‌ای خوب است و برای خیلی‌های دیگر تنها یک وسواس بیمارگونه و ترس از دور انداختن چیزهای به درد نخور؛ علاقه‌ای خیلی شخصی که گاه حتی نمی‌شود درباره‌اش با کسی حرف زد یا توضیحش داد. گاهی مردم می‌خندند٬ گاهی تعجب می‌کنند و اغلب اطرافیان عصبانی می‌شوند که این چه عادت جاگیر و آشفته‌ای است؟ ولی در نهایت٬ گوشه‌ای دور از چشم بقیه مامنی می‌شود برای تلنبار کردن و چیدن خنزر پنزرهای بی‌ربط و باربطی که دلیل بودنشان را فقط و فقط با عادتی شخصی و عجیب می‌شود توجیه کرد یا شاید خاطره‌ای قدیمی و خاک‌گرفته ... به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایسنا، از آنجایی که داستان انبارکردن خرت و پرت ریشه در گذشته و روزهای ترس از قحطی و جنگ دارد، ردپای این عادت را می‌توان در همه جای دنیا پیدا کرد .

  • ناشناس
    0 | 0

    خاطره این آشغالها را در یک دفتر بنویسید یک عکس هم کنارش بگذارید بعد آن وسیله را دور بیندازید. بعد از چند سال میبینید یک کتاب خاطرات دارید میتواننید منتشرش کنید بقیه هم استفاده کنند.زحمت هر ساله هم کم شده.

  • ناشناس
    0 | 0

    میشه بگین ارتباط تصاویر با موضوع متن چیه........؟

ارسال نظر

عناوین بیشتر